Το Καφενείο του Λάμπη

Επισκεφτήκαμε το καφενείο του Λάμπη τον Αύγουστο του 2026, μετά από μπάνιο σε κοντινή παραλία, αργά το απόγευμα. Στην είσοδο βρισκόταν ο Λάμπης (βλ. φωτογραφία kim the greek), ο οποίος μας καλωσόρισε και έκανε το καλαμπουράκι του (έπειτα έφυγε να πάει να δει τις κότες του). Γραφικό μαγαζί, όπως περιγράφει η vegan g. Κατάλογος δεν υπάρχει (ή τουλάχιστον δεν έφερε σ' εμάς) και μια ευγενέστατη κυρία μας ρώτησε τι θέλουμε να φάμε. Έχοντας διαβάσει το άρθρο του γαστρονόμου και το παραπάνω σχόλιο (το μοναδικό τη στιγμή της επίσκεψής μας), ζητήσαμε αυτά που ανέβασα στις φωτογραφίες. Εκ των υστέρων θεωρώ ότι, αν ζητούσαμε και άλλα, πολύ πιθανό να μας τα έφερνε. Στο σημείο αυτό να πω ότι τα χορτοπιτάκια είχαν και γλυκιά κολοκύθα στη γέμιση, κάτι που ξέχασα να γράψω στη λεζάντα.

Ήμασταν μόνο δύο παρέες όλο το απόγευμα, πολύ κρίμα για την ποιότητα του φαγητού και του κλίματος, αλλά από την άλλη καλύτερα, γιατί αν είχε πολύ κόσμο θα χάλαγε (ενδεχομένως) η ατμόσφαιρα. Αξίζει να σημειωθεί ότι φυσούσε αρειμανίως στο σημείο εκείνο, σε αντίθεση με τη βόρεια πλευρά του νησιού την ίδια μέρα, όπου είχε σχετική άπνοια. Ρωτήσαμε και μας είπαν ότι έτσι γίνεται όταν έχει τα Αυγουστιάτικα μελτέμια. Το αναφέρω για όποιους πάνε αργότερα: θέλει σίγουρα πανωφόρι.

Για τους λάτρεις των (σχετικά απομονωμένων) καφενείων, αξίζει σίγουρα ένα πέρασμα!

Η Ελλάδα των παιδικών μας χρόνων, οι γεύσεις των γιαγιάδων μας. Κεφτεδάκια από χειροποίητο κιμά, κολοκάσι, ντομάτα και αγγουράκι από το μποστάνι του, πιταράκια.. ντόπιο τσίπουρο σε απόσταξη με ακτινίδιο και καΐσι … και ο Λάμπης, 6η πλέον γενιά.

Δεν έχει σοβαρό φαί. Πίτσα, μπέργκερ, λουκουμάδες, πιτάκια (πιαταράκια?), μεζέ, τυροκαυτερή και τζατζίκι, τηγανητές πατάτες, κεφτεδάκια, τηγανιά. Το μενού δεν έχει τιμές.
Δοκιμάστηκαν πατάτες, κεφτέδες, πίτσα, τυροκαυτερή, μεζές. Όλα οκ, η τυροκαυτερή παραδόξως εντυπωσιακή!