Το χάνι του Γώγου

Επίσκεψη μεσημέρι Σαββάτου αρχές Αυγούστου ’26. Φοβόμασταν ότι θα συγκεντρώνει φασαιολαό και πήγαμε λίγο πριν το μεσημέρι, δεν χρειαζόταν.

Από αυτά τα σπάνια πλέον παλιακά παντοπωλείο-καφενείο-ψησταριά χωριού με τα πάντα όλα. Όντας μυξιάρικα οι μπούμερς το έχουμε προλάβει σαν εικόνα, μας έστελναν οι μεγάλοι στο αντίστοιχο μαγαζί του χωριού με την ότι να ‘ναι λίστα με ψώνια (άσσο φίλτρο μαλακό, ξυραφάκι, ρύζι, ντομάτες & τα ρέστα παγωτό).
Για περισσότερα googlάρετε, έχει και άρθρο στον γαστρονόμο.
Από την άλλη, η γραφική ινσταγκραμική παλαιακότητα έχει και τα αρνητικά της, μπιχλίτσα έχει ποτίσει τα πάντα, κοινή εξωτερική τουαλέτα σε κατάσταση αν μπορείς κρατήσου, καρεκλοτράπεζα κάτσε με λίγη προσοχή κλπ. Οκ, όλα καλά.

Σέρβις χαλαρό και φιλικό, στο κλίμα που αρμόζει σε τέτοιο μέρος από μια δεσποινίδα και έναν ηλικιωμένο κύριο. Στην κουζίνα δύο κυρίες, η μία σύζυγος του ιδιοκτήτη ενώ ο ίδιος παντού στο χώρο για όλες τις δουλειές.

Στα του τραπεζιού όλα καλά κύλησαν, κινηθήκαμε σε χαλαρά τσίπουρα με μεζέ, μια σαλάτα και κάτι κρεατικά για τα αδηφάγα ανήλικα. Μεζέδες και μερίδες μικρές, τίποτα αξιομνημόνευτο και τίποτα κακό. Αξιομνημόνευτή όμως η σύνθεση όλων. Καλοκαίρι στο βουνό, καλή παρέα, χαλαρά μεσημεριανά τσίπουρα και μεζέδες σε γραφικό κατάστημα, εξωτερικά τραπέζια κάτω από παχιά σκιά, επιβλητικό τοπίο, οπτική άπλα, δροσιά, να ξέρεις ότι μετά οδηγεί το έτερο ήμισυ...

Προτείνεται. Αντικειμενικά είναι μια ξεχωριστή εμπειρία. Συνδυάζεται με την ατραξιόν της περιοχής λίγο πιο χαμηλά (καταρράκτη & γέφυρα Παλιοκαρυάς).

Στον δρόμο λίγη προσοχή.