ο γιαλός

Ο Άγιος Αντώνης δεν είναι ένα πολυσύχναστο μέρος που θα πας με σκοπό να κάνεις μπάνιο ή να φας κανονικά. Εμείς σταθήκαμε εκεί στο «γιαλό», σαν διάλειμμα ανάμεσα σε δύο παραλίες, κυρίως για να καθίσουμε λίγο στα τραπεζάκια, στη σκιά που κάνουν τα μεγάλα αρμυρίκια.
Πολύ ευχάριστο μέρος, σε μια χαλαρή φάση καφενείου. Όχι τόσο παραδοσιακό καφενείο όσο υπονοεί η ταμπέλα, αλλά ένα λίγο απ’ όλα, ωραίο και άνετο σημείο για να κάτσεις. Από τον κατάλογο φαίνεται ότι καλύπτει αρκετά διαφορετικές ανάγκες, και σε πιάτα και σε "γλώσσες" επικοινωνίας. Στο ένα τραπέζι έπιναν φρέντο και έτρωγαν γιαούρτι με μέλι, στο άλλο έπιναν μπύρες, αλλού έτρωγαν κανονικά. Έπαιξε και ένα κλαμπ σάντουιτς πιο δίπλα. Μια κατάσταση για όλες τις ώρες.
Εγώ ήθελα απλώς ένα τσιπουράκι και κανέναν μεζέ. Τους ζήτησα αν μπορούσαν να μου ετοιμάσουν ένα πιατάκι με το τσίπουρο, παρότι δεν υπήρχε κάτι σχετικό στον κατάλογο, και μου απάντησαν θετικά χωρίς δεύτερη σκέψη. Επειδή, όπως είπαν, εκείνη την ώρα δεν είχε πολύ κόσμο. Από την ευγένειά τους, όμως, πιστεύω ότι θα το έκαναν οποιαδήποτε ώρα.
Και όντως, όπως φαίνεται και στη φωτογραφία, αυτό που μου έφεραν ήταν μια χαρά τίμιο. Το πιατάκι κόστισε 4 ευρώ και το τσίπουρο 3,50, χωρίς να χρεώσουν επιπλέον το ψωμί ή το κουβέρ. Απόδειξη κανονικά.
Πολύ ευχάριστη φάση, με πολύ φιλικό και ευγενικό σέρβις. Δεν θα πήγαινα εκεί με σκοπό να κάνω κανονικό γεύμα, αλλά για αυτό ακριβώς που θέλεις σε μια τέτοια χαλαρή φάση, το μέρος λειτουργεί πολύ καλά.
Θα ξαναπήγαινα.