Σπύρος

Η περιγραφή του συναδέλφου, 3 χρόνια μετά, εξακολουθεί να ισχύει. Βαρύ, λαϊκό καφενείο. Τηγάνι, τσόχα, τσιγάρο. Καθίσαμε Μεγάλη Παρασκευή, με όλα σε πλήρη εξέλιξη.

Όχι ότι έχει και ιδιαίτερη σημασία μιας και το χόρτασμα ξεφεύγει από τα στενά όρια του φαγητού, ο μεζές βρέθηκε να είναι οκ, το τσίπουρο ευκολόπιοτο. Τα από γύρω, καφενειακώς μια χαρά.

Προς ιστορική καταγραφή, αποτελούσε στέκι του Βασίλη Καρρά, κάτι που μάλλον δεν είναι και ιδιαίτερα εύκολο να σου ξεφύγει.

Για το μέσα αυστηρά, θα επέστρεφα.

Πέρασμα για τσίπουρο με μεζέ μία χειμωνιάτικη μέρα του Μαρτίου '23.
Μέσα ο χώρος είναι καταστροφικός: δεν μπαίνει φως απ' έξω, καπνίζουν όλοι (άντρες- γυναίκες), χαρτιά χαμός..
Όμως έξω είναι μια χαρά, παρά την πλαστική καπότα.

Ο μεζές ένα κλικ πάνω από τον Καφενειακό Μέσο Όρο. Έχει πάντα ένα μαγειρευτό, λέει, και όντως είχε Σουπιά Στιφάδο, μαγειρεμένη μόλις (πολύ καλή). Κατά τα άλλα πολύ τηγάνι, αλλά σίγουρα ξεφεύγει από τα πολύ στάνταρ που υπάρχουν αλλού. Τσίπουρο οκ, δυνατό. [6ε, στη στάνταρ τιμή που κυκλοφορεί αυτόν τον καιρό.]

Θα ξανακαθόμουνα, ειδικά καλοκαίρι χωρίς το εξωτερικό νάυλον.