Locodays

Ακριβέστατο το ρεπορτάζ του φίλου Θου-Βου. Όντως έτσι ακριβώς είναι, και κάπως περίεργο που η κοπέλα πρέπει να πάει να φέρει τον καφέ από το παραδιπλανό μαγαζί.

Όμως: όταν φέρει τον καφέ είναι όλα σε πλαστικά, ενώ κάθεσαι σε τραπέζι (μπορεί να είμαι παράξενος εγώ, θα το δεχθώ, φλιτζάνι είναι πολυτέλεια, υπάρχει πόλεμος στην Ουκρανία, πέφτουν βόμβες στην Παλαιστίνη, μπορεί να φύγουμε επιστράτευση) και κυριότερο, η χορτόπιτα έρχεται με ξύλινο πιρουνάκι, γιατί "δυστυχώς δεν έχουμε μεταλλικό, λυπάμαι". Εκεί είναι που πιστεύεις πλέον ότι είσαι επίστρατος ή είσαι στρατό θητεία και έχουμε σκοινάκια. Δεν εξηγείται αλλιώς.

Τιμές πολύ καλές, δεν είναι θέμα αυτό. Γενικά αυτό που αξίζει είναι ο πεζόδρομος.
Θα ερχόμουν με καλό καιρό να δοκιμάσω το ενδιάμεσο Phoenix κι ας μού δώσουν πιτοειδές βιομηχανικό τού χειρίστου είδους. Αρκεί να μου δώσουν ένα σκάρτο πιρουνάκι μεταλλικό.

Πρόκειται για επιχείρηση που στεγάζεται σε δύο διαφορετικά ακίνητα. Το ένα έχει μπουγάτσες, πίτες, πεϊνιρλί, ατομική πίτσα κλπ. σελφ σέρβις. Το άλλο λειτουργεί ως μίνι μάρκετ, το οποίο προσφέρει και όλους τους καφέδες, επίσης σελφ σέρβις. Μεταξύ των δύο μαγαζιών παρεμβάλλεται το Café Phoenix, το οποίο ανήκει σε άλλον. Όλοι αυτοί απλώνουν τραπεζοκαθίσματα στην όμορφη πλατειούλα που οριοθετείται ανάμεσα στον πεζόδρομο της Ανατ. Θράκης και το Δημοτικό Θέατρο «Ναύαρχος Βότσης».

Δεκέμβριος 2025, δοκίμασα μία χωριάτικη με σπανάκι και τυρί (βλ. φωτο) με 2,20 €. Μια χαρά, ζεστή, αξιοπρεπής και με άφθονη γέμιση. Εσπρεσάκι από δίπλα με 1,50 € και δώρο ένα μπουκαλάκι νερό. Έμεινα ικανοποιημένος.