Πλυτά

Μεγάλος ντόρος για το συγκεκριμένο εγχείρημα και είπαμε να το επισκεφτούμε τον Απρίλιο του 2026, αργά το απόγευμα καθημερινής, με κράτηση (γιατί το βράδυ ήταν όλα reserved, αν και καλέσαμε τρεις-τέσσερις ημέρες πριν). Βρίσκεται σε όμορφο σημείο, στην πλατεία Πλυτά στον Άγιο Αρτέμιο (off the radar περιοχή θα έλεγα) με πλησιέστερο σταθμό του μετρό τον "Άγιο Ιωάννη" (περίπου δέκα λεπτά περπάτημα). Έχει τρεις χώρους, έναν εσωτερικό, έναν ακριβώς έξω από το μαγαζί και έναν απέναντι, στην πλατεία. Το σέρβις ήταν φιλικό, καθόλου στημένο και με ωραίο ρυθμό (αν και, την ώρα εκείνη, το μαγαζί δεν είχε και πάρα πολύ κόσμο). Η αισθητική του χώρου κινείται στην αθηναϊκή (και όχι μόνο) νόρμα του 2026: ίνοξ, μάρμαρο, ξύλο, μωσαϊκό και ανοιχτή φωτιά.

Στα του φαγητού, όλα ήταν σε πολύ υψηλό επίπεδο. Αυτό που μας έμεινε είναι ότι το φαγητό ήταν απλό και νόστιμο. Νόστιμο με τρόπο διαφορετικό από τη νοστιμιά του φαγητού στα Άκρα, για παράδειγμα, που είναι πιο προσεγμένο, εστιατορικό, με περισσότερες τεχνικές. Ίσως αυτό εννοούσαν με τον όρο "αναψυκτήριο" που χρησιμοποιούσαν στα ξεκινήματά τους. Συμφωνώ με το σχόλιο του AG αναφορικά με την τιμή: υπολογίζετε εύκολα 40ε το άτομο χωρίς ποτό.

Θεωρώ ότι αξίζει, το προτείνω και θα ξαναπήγαινα με ευχαρίστηση. Να σημειώσω ότι αναφορές από γνωστούς μου που το επισκέφτηκαν επανειλημμένα κάνουν λόγο για αστάθεια στη συνολική ποιότητα της εμπειρίας (αξίζει να διαβάσετε και την τελευταία κριτική του Μητσελή στο FNL).

Η αλήθεια είναι ότι εγώ δεν ήξερα αν αυτό χαρακτηριζόταν αναψυκτήριο, απλά πήγα με την σκέψη ότι είναι ένα ακόμη εστιατόριο από την ίδια παρέα που έχουν άκρα κτλ.

Στο σύνολο φάγαμε πολύ καλά, ήταν ο Λουκάκης στην κουζίνα. Πίτα καταπληκτική στον ξυλόφουρνο, η γίδα σε δυο παραλλαγές όπως και τα παϊδακια στα κάρβουνα ήταν πολύ δυνατά.
Γλυκά επίσης δυνατά.
Γινόταν χαμός Πέμπτη βράδυ.
Τιμές €40 το άτομο
Πολύ ευγενικό προσωπικό
Θα το πρότεινα και θα ξανά πήγαινα

<<Πλυτά, δύο διάσημοι σεφ και το ολοκαίνουργιο «αναψυκτήριό» τους στον Άγιο Αρτέμιο>>
Το περιμέναμε καιρό. Μόλις άνοιξε – και, σύμφωνα με την κάποτε έγκυρη Ελένη Ψυχούλη στην Athens Voice, «άξιζε την αναμονή».
Τι περιμέναμε, άραγε;
Ένα λουκάνικο μαύρου χοίρου (sic) στα 9 ευρώ,
ένα μπιφτέκι χοίρου και γίδας στα 11 ευρώ το τεμάχιο!!!(μάστορα πιάσε 3 ήτοι 33 ευρώ)
κι ένα κοπανάκι κόκορα με φάβα στα 16 ευρώ….
Δεν χρειάζεται να περιγράψω τίποτε περισσότερο για το λεγόμενο «αναψυκτήριο». Η αλαζονεία είναι κακό πράγμα – ειδικά όταν αφορά μάγειρες και σεφ που ξέχασαν την αξία της απλότητας.
Ο Λουκάκης, ο Κοσκινάς και ο Πεδιαδιτάκης μπορεί να είναι καλοί στη δουλειά τους, αλλά το Value for Money τους είναι κάθε πέρσι και χειρότερο, θα έλεγα ότι δύσκολα αφορά καθημερινόυς έλληνες εργαζόμενους
Κι εκείνο που με θλίβει περισσότερο είναι πως, για λόγους marketing, επέλεξαν να συνδέσουν το project τους με την έννοια του «αναψυκτηρίου».
Γιατί ένα λαϊκό ελληνικό παραδοσιακό αναψυκτήριο δεν έχει καμία σχέση με όλο αυτό.
Είναι χώρος αυθεντικής φιλοξενίας, που προσφέρει απλές, νοσταλγικές γεύσεις – σπιτικά ροφήματα, καφέ, ελαφριά σνακ και γλυκά – σε προσιτό, οικείο περιβάλλον.
Απευθύνεται σε όλους, διατηρώντας την αίσθηση της παλιάς γειτονιάς με σύγχρονη αισθητική.
Τιμολογιακή πολιτική: χαμηλή έως μεσαία κατηγορία (μέση απόδειξη €10–15 ανά άτομο), με έμφαση στην αξία, την προσβασιμότητα και τη συχνή επισκεψιμότητα.
Όσο, δηλαδή, χρεώνουν οι «λαϊκοί» σεφ το κόκαλο του κόκορα με φάβα γαρνιτούρα.
Την κ. Ψυχούλη παλιά την είχα σε κάποια εκτίμηση.
Μάλλον, όμως, δεν τα πλήρωσε εκείνη – ή της τα κέρασαν – για να γράψει τέτοιο άρθρο-παρωδία.