Οι Ρωσίδες

Ισχύει ότι είναι το μοναδικό φωτεινό σημείο σε έναν σκοτεινό και ήσυχο δρόμο και σε συνδιασμό με τα γραφεία του Κόμματος από πάνω και τις όμορφες ελιές στα πεζοδρόμια κάνουν το σημείο ιδανικό.
Επιβάλλεται να καθίσεις στις πλαστικές καρέκλες και να απολαύσεις το εμπιενς και τον κόσμο που μπαινοβγαίνει.
Με χαωσε ένας τύπος που έτρωγε το μπιφτέκι του με τέτοια περισυλλογή στο προσωπο που ήταν σαν να είναι αντιμέτωπος με την θνητότητά του κάτω από το γουργουρητο της νυχτερινής Καλλιθέας.
Οι πιο μεγάλες μάχες δίνονται σε μια πλαστική καρέκλα με ένα μπιφτέκι στο χέρι.

Θα συμφωνήσω με patatas πως αν ταξιδέψεις για το φαγητό παίζει να απογοητευτείς, θα συμφωνήσω με tsimp πως δεν γίνεται να προσπεράσεις αυτό το μέρος.

Για την ιστορία, μια πίτα σουβλάκι χοιρινό με σάλτσα ήταν ΟΚ, ένα πιροσκί με τυρί ήταν ελαφρύ και αερατο αλλά η ζύμη έβγαζε μια γλύκα που δεν ήταν του γούστου μου.

Και τα δύο στα 6 ευρώ.

Μας έβγαλε εκεί ο όχι και τόσο περαστικός δρόμος, κάπως αργά, καμιά ώρα πριν το κλείσιμο.
Ήταν το μόνο φως μαγαζιού που έκαιγε ακόμα στον δρόμο... σαν γλυκιά θαλπωρή που καρτερεί.
Ένα μπιφτεκάκι λουσμένο, τυλιγμένο νοστιμιά, πώς να μην αγκαλιάσει και σένα;
Η αναμονή στις πλαστικές καρέκλες έξω, νύχτωσε καλοκαίρι κάπου στην Καλλιθέα.