@Jimador, φίλτατε, αν κατάλαβα καλά το point σου, έχεις ένα δίκιο και το σέβομαι απόλυτα, από την άλλη θα σου πω πως προσωπικά τελείως, από το πράγματα που απολαμβάνω περισσότερο στην ταβερνοπαρέα μας είναι να διαβάζω σχόλια για μαγαζιά και μέρη που ξέρω πως μάλλον δεν θα επισκεφτώ ποτέ, είτε γιατί ειναι σε μέρη μακρινά είτε για τσέπες μεγαλύτερες από την δικιά μου...
Εύχομαι οποίος πάρει το κρασί που λες, να του τύχει εσοδείας 1973. Συγγνώμη που το σχόλιό μου αυτό δεν προσφέρει τίποτα σε ό,τι αφορά το μαγαζί, αλλά κάτι μέσα μου φωνάζει "κάπου ώπα". Η λογική ίσως.
Πρέπει να ψάξεις για να βρεις ψεγάδια που απλά δεν υπάρχουν. Ο χώρος ανακαινίστηκε μα απόλυτη ευλάβεια να διατηρηθεί ο ταυτότητα του κτηρίου.
Άψογο και μια εξαιρετική έδρα (ποδοσφαιρικός όρος) για να κερδίσει κανείς βραβεία και αστέρια.
Με αυτό το σκεπτικό, δεν θα σταθώ στο φαγητό, καθώς είναι ακόμη οι πρώτες μέρες και χρειάζεται χρόνο για να βρει τον ρυθμό του.
Ο κατάλογος είναι ιδιαίτερα εκτενής, με πολλές επιλογές σε ψάρι και κρέας — εκτιμώ πως είναι τουλάχιστον 30–40% μεγαλύτερος σε σχέση με το προηγούμενο εστιατόριο.
Αυτό, ωστόσο, δημιουργεί έναν προβληματισμό, καθώς δυσκολεύει τη διατήρηση της ποιότητας και περιορίζει το στοιχείο της έκπληξης· αναφέρομαι κυρίως στη δημιουργικότητα, την εναλλαγή του μενού και τα πιάτα ημέρας.
Με πρόθεση εποικοδομητικής κριτικής, θα σταθώ στη λίστα κρασιών, η οποία —κατά τη γνώμη μου— χρειάζεται μια συντακτική αναθεώρηση.
Σε επίπεδο τιμών, προσφέρει αρκετές επιλογές, με τις τιμολογήσεις να κινούνται περίπου στο Χ2,5 έως Χ3, απ’ όσο μπόρεσα να διακρίνω.
Η ποικιλία των λευκών κρασιών υπερτερεί αισθητά των κόκκινων, κάτι που υποδηλώνει μια σαφή κατεύθυνση προς την ψαροφαγία ως βασικό χαρακτήρα του εστιατορίου.
Με έκπληξη διαπίστωσα την παρουσία μεγάλων και εμβληματικών κρασιών στη λίστα — επιλογές που ασφαλώς δεν απευθύνονται σε όλους. Ωστόσο, για όσους θα τα επιλέξουν, η παρουσίασή τους οφείλει να είναι αντάξια της αξίας τους.
Συγκεκριμένα, το Château Pétrus Pomerol (750ml) αναφέρεται με τιμή 8.400€, χωρίς όμως καμία ένδειξη χρονιάς. Πρόκειται για ένα κρασί με σημαντικές διακυμάνσεις στην αξία του ανάλογα με το έτος. Ενδεικτικά, σε εξειδικευμένες κάβες όπως η Vins & Millésimes στο Παρίσι, μια αδύναμη χρονιά όπως το 2004 κινείται γύρω στα 2.600€, ενώ πιο δυνατές χρονιές όπως το 2014, 2015 ή 2018 φτάνουν περίπου τα 3.750€. Αντίθετα, παλαιότερες χρονιές όπως το 1973, 1983 ή 1987 —με αυξημένη πιθανότητα φθοράς— κυμαίνονται μεταξύ 1.800€ και 1.950€. Η απουσία της χρονιάς, λοιπόν, είναι καθοριστική παράλειψη.
Αντίστοιχα, στη λίστα υπάρχει και το Opus One (συνεργασία του Robert Mondavi με τη βαρόνη Philippine de Rothschild), χωρίς επίσης αναγραφή έτους. Η τιμή του, αν θυμάμαι σωστά, διαμορφώνεται περίπου στα 1.500€, όταν στην αγορά (κάβα) κυμαίνεται στα 700–800€. Και εδώ, η έλλειψη της χρονιάς στερεί από τον πελάτη μια βασική πληροφορία που επηρεάζει ουσιαστικά τόσο την αξία όσο και την εμπειρία.
Σε κρασιά αυτού του επιπέδου, η λεπτομέρεια δεν είναι πολυτέλεια — είναι προϋπόθεση.
Δεν φαίνεται να έχει δοθεί ιδιαίτερη έμφαση στις επιλογές κρασιών by the glass, κάτι που θα μπορούσε να προσθέσει ενδιαφέρον και ευχάριστες εκπλήξεις στην εμπειρία.
Επιπλέον, δεν διαπίστωσα την παρουσία σομελιέ, στοιχείο που θα ενίσχυε σημαντικά τη συνολική οινική προσέγγιση του εστιατορίου.
Θα επανέλθω στα του φαγητού στο μέλλον.
Ελπίζω μέχρι τότε να έχουν αναθεωρήσει και την μουσική τους. Ακροβατούν ανάμεσα σε Bar και εστιατόριο με επιλογές 80s, 90s, Madonna, Pet shop Boys, Gilbert Montagné …
Θα άξιζε, επίσης, να υπάρξει μια ουσιαστική κριτική και στον τομέα της μουσικής, καθώς πρόκειται για μια παράμετρο που οι περισσότεροι χώροι εστίασης δεν αντιμετωπίζουν με τη δέουσα σοβαρότητα, παρότι επηρεάζει καθοριστικά τη συνολική εμπειρία.
Χθες βραδυ εγινε το opening του νεου Clochard με ιδιωτικα καλεσματα. Χωρος εκπληκτικος, απο τους ωραιοτερους που υπαρχουν στην Ελλαδα σιγουρα..Το μενου εχει πολλα πιατα με ψαρι. Τιμες Clochard+...Φαγητο μετριο (ειμαι απο τους οπαδους του παλιου καλου μαγαζιου της Κορομηλα), αστοχιες αρκετες..
Καταπληκτικός χώρος.
Αστική πολυτέλεια με προσοχή στο έπακρο.
Πρέπει να ψάξεις για να βρεις ψεγάδια που απλά δεν υπάρχουν. Ο χώρος ανακαινίστηκε μα απόλυτη ευλάβεια να διατηρηθεί ο ταυτότητα του κτηρίου.
Άψογο και μια εξαιρετική έδρα (ποδοσφαιρικός όρος) για να κερδίσει κανείς βραβεία και αστέρια.
Με αυτό το σκεπτικό, δεν θα σταθώ στο φαγητό, καθώς είναι ακόμη οι πρώτες μέρες και χρειάζεται χρόνο για να βρει τον ρυθμό του.
Ο κατάλογος είναι ιδιαίτερα εκτενής, με πολλές επιλογές σε ψάρι και κρέας — εκτιμώ πως είναι τουλάχιστον 30–40% μεγαλύτερος σε σχέση με το προηγούμενο εστιατόριο.
Αυτό, ωστόσο, δημιουργεί έναν προβληματισμό, καθώς δυσκολεύει τη διατήρηση της ποιότητας και περιορίζει το στοιχείο της έκπληξης· αναφέρομαι κυρίως στη δημιουργικότητα, την εναλλαγή του μενού και τα πιάτα ημέρας.
Με πρόθεση εποικοδομητικής κριτικής, θα σταθώ στη λίστα κρασιών, η οποία —κατά τη γνώμη μου— χρειάζεται μια συντακτική αναθεώρηση.
Σε επίπεδο τιμών, προσφέρει αρκετές επιλογές, με τις τιμολογήσεις να κινούνται περίπου στο Χ2,
Η ποικιλία των λευκών κρασιών υπερτερεί αισθητά των κόκκινων, κάτι που υποδηλώνει μια σαφή κατεύθυνση προς την ψαροφαγία ως βασικό χαρακτήρα του εστιατορίου.
Με έκπληξη διαπίστωσα την παρουσία μεγάλων και εμβληματικών κρασιών στη λίστα — επιλογές που ασφαλώς δεν απευθύνονται σε όλους. Ωστόσο, για όσους θα τα επιλέξουν, η παρουσίασή τους οφείλει να είναι αντάξια της αξίας τους.
Συγκεκριμένα, το Château Pétrus Pomerol (750ml) αναφέρεται με τιμή 8.
Αντίστοιχα, στη λίστα υπάρχει και το Opus One (συνεργασία του Robert Mondavi με τη βαρόνη Philippine de Rothschild), χωρίς επίσης αναγραφή έτους. Η τιμή του, αν θυμάμαι σωστά, διαμορφώνεται περίπου στα 1.
Σε κρασιά αυτού του επιπέδου, η λεπτομέρεια δεν είναι πολυτέλεια — είναι προϋπόθεση.
Δεν φαίνεται να έχει δοθεί ιδιαίτερη έμφαση στις επιλογές κρασιών by the glass, κάτι που θα μπορούσε να προσθέσει ενδιαφέρον και ευχάριστες εκπλήξεις στην εμπειρία.
Επιπλέον, δεν διαπίστωσα την παρουσία σομελιέ, στοιχείο που θα ενίσχυε σημαντικά τη συνολική οινική προσέγγιση του εστιατορίου.
Θα επανέλθω στα του φαγητού στο μέλλον.
Ελπίζω μέχρι τότε να έχουν αναθεωρήσει και την μουσική τους. Ακροβατούν ανάμεσα σε Bar και εστιατόριο με επιλογές 80s, 90s, Madonna, Pet shop Boys, Gilbert Montagné …
Θα άξιζε, επίσης, να υπάρξει μια ουσιαστική κριτική και στον τομέα της μουσικής, καθώς πρόκειται για μια παράμετρο που οι περισσότεροι χώροι εστίασης δεν αντιμετωπίζουν με τη δέουσα σοβαρότητα, παρότι επηρεάζει καθοριστικά τη συνολική εμπειρία.