Προφίλ του χρήστη vasmous

Επίσκεψη στις 21 Σεπτεμβρίου του 2026 όπου είχε ένα ειδικό μενού σε συνεργασία με το (βολιώτικο) Μεζέν. Κατά συνέπεια θα σχολιάσω περισσότερο το event, παρά το ίδιο το μαγαζί. Το μενού ήταν fixed και το σερβίρισμα λειτούργησε ως εξής: υπήρχαν τέσσερις γύροι μεζέδων (βλ. φωτογραφίες) και τα τουρόν στο τέλος, ο πρώτος γύρος συνοδεύτηκε από τσίπουρο Καρδάση με γλυκάνισο, οι υπόλοιποι τρεις από τσίπουρο Νταραίος άνευ (από Αγιωργίτικο νομίζω, δυνατούτσικο, μου άρεσε) και το γλυκό από παλαιωμένο τσίπουρο Lord Amber Βλαδίκα. Κάθε πιάτο σερβιρίστηκε μία φορά για όλη την παρέα (τρία άτομα), η κράτηση είχε διάρκεια δύο ώρες και η τιμή ήταν 55ε ανά άτομο.

Αναφορικά με το φαγητό, τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα. Κάποια πιάτα ήταν πολύ καλά, όπως η σαρδέλα πανέ και το σουτζούκι τόνου, ενώ άλλα ήταν κάτω του μετρίου, όπως ο παστουρμάς τόνου και η σεφταλιά μπακαλιάρου. Αναλογιζόμενος την τιμή και έχοντας επισκεφτεί σχετικά πρόσφατα το Μεζέν στον Βόλο, θεωρώ ότι εδώ θέλησαν περισσότερο να πουλήσουν στους Αθηναίους το concept ενός ελεβέ βολιώτικου τσιπουράδικου, παρά να στήσουν μια πιο λαϊκή κατάσταση που να ξυπνάει μνήμες (θα μου πείτε στο σεράμικο θα πήγαιναν οι λαϊκοί άνθρωποι; τέλος πάντων).

Αναφορικά με την εξυπηρέτηση, ενώ όλοι οι σερβιτόροι ήταν ευγενέστατοι, θεωρώ ότι δεν ήταν καλά προετοιμασμένοι για την μέρα. Δύο πράγματα που με ενόχλησαν ήταν τα εξής: α) δεν επικοινωνήθηκε ποτέ πώς λειτουργεί η φάση με το τσίπουρο, το οποίο δεν το άφηναν πάνω στο τραπέζι, με αποτέλεσμα να βρίσκομαι στην άβολη θέση να ζητάω κάθε τρεις και λίγο για refill (θα μου πείτε γιατί δεν ρώταγες; ε, ντράπηκα), και β) δεν γνώριζαν να απαντήσουν σε ερωτήσεις σχετικά με διάφορα επιμέρους στοιχεία των πιάτων. Όπως και να 'χει, είναι κατανοητό ότι σε μια βραδιά σαν κι αυτή μπορεί κάποια πράγματα να μη λειτουργήσουν σωστά. Για την τιμή αυτή όμως, περίμενα κάτι καλύτερο. Μπορεί βέβαια να φταίω κι εγώ, να είχα πολύ μεγάλες προσδοκίες ή/και να έδωσα περισσότερη έμφαση στις λεπτομέρειες παρά στην συνολική εμπειρία.

Εν κατακλείδι, θα μπορούσα να το ξαναεπισκεφτώ στο μέλλον, μου φάνηκε ενδιαφέρον, αλλά δε θα το επεδίωκα κιόλας. Αξίζει να σημειωθεί ότι η διαδρομή από το μετρό προς το μαγαζί (πχ. από τη στάση "Κεραμεικός") είναι πολύ πιο ευχάριστη από την αντίστοιχη για μαγαζιά πιο βαθιά στο Μεταξουργείο (βλ. Σεϋχέλλες).

Έκατσα τον Σεπτέμβριο του 2026, έπειτα από προτροπή φίλου για καλή περίπτωση μαγαζιού με μοντέρνο ύφος (συνδυασμός δυσεύρετος στην Λαμία και τις γύρω περιοχές). Πολύ όμορφο μαγαζί, κρυμμένο σε πεζόδρομο στο κέντρο της Λαμίας με αισθητική που θυμίζει αθηναϊκά γαστροκαφενεία. Αρκετά μικρό, ανοίγει μόνο μεσημερο-απογευματινές ώρες και μου έδωσε την εντύπωση ότι δουλεύει πολύ με delivery/take away (έχουν και μενού ημέρας το οποίο ανακοινώνουν στο instagram). Όση ώρα ήμασταν εκεί το μηχάνημα των παραγγελιών χτύπαγε συνεχώς. Ευχάριστος και ορεξάτος τύπος ο σεφ/(συν)ιδιοκτήτης Θοδωρής μας είπε ότι τους υποδέχτηκαν θερμά οι ντόπιοι, παρόλο που η (γαστρονομία της) Λαμία(ς) φαίνεται να έχει πάρει την κατιούσα τον τελευταίο καιρό.

Στα του φαγητού, ήταν πολύ ευχάριστη έκπληξη, όλα σε καλό επίπεδο (για δεδομένα Λαμίας) με μοναδική παραφωνία το χαλούμι σαγανάκι που δεν ήταν στο επίπεδο των υπολοίπων (μου έκανε για πιάτο generic μεζεδοπωλείου κόντρα στο κάπως πιο δημιουργικό ύφος των υπόλοιπων πιάτων). Μου έδωσε την εντύπωση ότι θα μπορούσε να πιέσει παραπάνω τα όρια δημιουργικότητας/γεύσεων, αλλά κρατήθηκε για να εναρμονιστεί με τις απαιτήσεις των ντόπιων. Δεν κατάλαβα σε τι αναφέρεται ο υπότιτλος "Αστική Κουζίνα", ο οποίος στα δικά μου αυτιά έχει και ελαφρώς αρνητική χροιά.

Συμπερασματικά, τίμια επιλογή μαγαζιού στα χνάρια των μοντέρνων γαστροκαφενείων, σε όμορφο πεζόδρομο, το οποίο είναι ανοικτό μόνο μεσημερο-απόγευμα. Δεν αποτελεί προορισμό από μόνο του, αλλά αν βρεθεί κανείς στην Λαμία (και θέλει να φάει κάτι πέρα από σούβλες) θεωρώ ότι αξίζει μια στάση.

Γρήγορο πέρασμα τον Σεπτέμβριο του 2026. Πρόκειται για μεγαλούτσικο πολυχώρο κοντά στη Λαμία, λίγο πριν από τον Γοργοπόταμο. Φαίνεται να προτιμάται από τους Λαμιώτες για μια γρήγορη απόδραση από την πόλη. Ο χώρος είναι αρκετά όμορφος, με έναν νερόμυλο να δίνει γραφικό χαρακτήρα στην ατμόσφαιρα. Ιδανικός για οικογένειες με παιδιά. Στα του φαγητού είναι μάλλον προς αποφυγή. Το burger που δοκίμασα ήταν πολύ κάτω του μετρίου, με το "μοσχαρίσιο" μπιφτέκι μασίφ να κάνει το αντίστοιχο από τα McDonald's να φαίνεται αριστούργημα, γεμάτο σάλτσες να ξεχειλίζουν από παντού, μπας και πάρει γεύση. Είναι από τις λίγες φορές που αναρωτήθηκα ειλικρινά από τι μπορεί να ήταν φτιαγμένο. Οφείλω, βέβαια, να αναφέρω ότι σε γειτονικά τραπέζια το ίδιο burger φαινόταν να καταναλώνεται με ευχαρίστηση από τους θαμώνες, πράγμα που με έβαλε σε σκέψεις... Όπως και να χει, αξίζει για μια στάση για καφέ με την οικογένεια.

Επίσκεψη τον Σεπτέμβριο του 2026. Η κατάσταση είναι ακριβώς όπως την περιγράφουν οι Θου-Βου και ταβερνοαλάνι. Ακολουθώντας τη συμβουλή του τελευταίου, πήγα γύρω στις 12μιση το μεσημέρι και ότι ήταν έτοιμες οι σούβλες. Δοκίμασα χοιρινό κοντοσούβλι (όταν έπεφτα σε κομμάτι που είχε επαρκές λιπάκι ήταν πολύ καλό, όταν το κομμάτι ήταν πιο στεγνό ήταν απλώς καλό) και κοκορέτσι. Μου φάνηκε ότι είχαν αρκετά καρυκεύματα, αλλά μπορεί να έτυχε ή/και να ήταν ιδέα μου. Επίσης, αμφότερα μου έδωσαν την εντύπωση ότι αν τα κατανάλωνα τρεις-τέσσερις ώρες αργότερα δε θα ήταν το ίδιο καλή η εμπειρία. Συμπερασματικά, αν βρεθείτε στην Λαμία γύρω στις 12 το μεσημέρι και λαχταράτε σούβλες (και καφενειακές συζητήσεις άλλης δεκαετίας) είναι μια τίμια επιλογή.

Βρισκόμαστε, τέλη Αυγούστου του 2026, λίγο παρακάτω, στο Paragon (btw, πολύ ωραία μπυραρία/μικροζυθοποιία, με μεγάλη ποικιλία από μπύρες on tap, όμορφο industrial εσωτερικό, αλλά και τραπέζια στον εξωτερικό χώρο), και μας έχει κόψει η πείνα. Βλέπουμε σε διπλανό τραπέζι (στον εξωτερικό χώρο) να φτάνουν κουτιά με πίτσες. Ρωτάμε και έτσι μαθαίνουμε για το Leo. Παραγγέλνουμε μέσω γνωστής πλατφόρμας (απ' ό,τι κατάλαβα, δεν έχει να κάτσεις το μαγαζί) και οι πίτσες έρχονται αρκετά γρήγορα και σε καλή κατάσταση. Νόστιμη πίτσα σε ναπολιτάνικο στυλ με συμπαθητικής ποιότητας υλικά (τουλάχιστον για τη φάση στην οποία βρισκόμασταν). Θα ξανάπαιρνα με ευχαρίστηση.

Επισκεφτήκαμε τον Θανάση στη Μαγούλα στα τέλη Αυγούστου του 2026, κυνηγώντας έγκυρη πληροφορία για δυνατή χασαποταβέρνα σε ακτίνα μισάωρου από την Αθήνα. Μεγάλος χώρος, που άνετα υποστηρίζει παρέες άνω των 10 ατόμων. Το σέρβις εξυπηρετικό, χωρίς πολλά πολλά. Τα κρεατικά που δοκιμάσαμε ήταν όλα από πολύ καλά και πάνω με εξαίρεση τα παϊδάκια προβατίνας, που αν και νόστιμα, προορίζονταν για στιβαρές οδοντοστοιχίες. Η αλήθεια είναι ότι θέλαμε να πάρουμε ζυγούρι, αλλά είχε τελειώσει και ο σερβιτόρος προσπάθησε να μας αποτρέψει από την προβατίνα, αλλά δεν τον ακούσαμε. Η περιοχή δεν έχει κάτι να προσφέρει. Χωρίς να μπορώ να εξηγήσω το γιατί, δεν με τραβάει να ξαναπάω με τον ίδιο ενθουσιασμό όπως αυτή τη φορά. Όπως και να 'χει, το βρίσκω καλή επιλογή για κρεατοφαγία στα πέριξ της Αθήνας.

Άνοιξε στις 2/10/2026 (βλ. https://www.instagram.com/tavernatokatsipodi/).

Έκλεισε (στη θέση του έγιναν ενοικιαζόμενα δωμάτια).

Επιστροφή στο Εβίβα μετά από έναν χρόνο και κάτι, τον Αύγουστο του 2026. Η άποψή μου παραμένει ίδια. Ίδιοι παραμένουν και ο κατάλογος του φαγητού και η λίστα των κρασιών (η τελευταία κυριολεκτικά, γι' αυτό και δεν την ξανά ανέβασα). Παρόλα αυτά, δύο-τρία κρασιά που ζητήσαμε δεν υπήρχαν, αλλά ο άνθρωπος που μας εξυπηρετούσε (μπορεί να ήταν και ο ιδιοκτήτης) ήταν πολύ βοηθητικός και φαινόταν να ξέρει και να έχει πάθος με το κρασί (χωρίς υπερβολή μας έκανε μια μίνι παρουσίαση για την αμπελουργία στην Νεμέα). Είχε και κάποια πιάτα ημέρας, αλλά, φτάνοντας λίγο πριν το κλείσιμο (το οποίο, παρεμπιπτόντως, τις Κυριακές είναι στις 22:30, βέβαια, οι θαμώνες κάθισαν για αρκετή ώρα ακόμη), το μόνο διαθέσιμο ήταν τα αμπελοφάσουλα (βλ. φωτό). Μια διαφορά σε σχέση με πέρυσι ήταν ότι δεν ήρθε γλυκό στο τέλος.

Το συγκεκριμένο είναι από τα μαγαζιά που, αν δε σου το πουν, δε θα μάθεις ποτέ την ύπαρξή του. Πρόκειται ουσιαστικά για το καφενείο-ψησταριά των Γελινιάτικων, ένα μικρό, μακρόστενο χωριό κοντά στην Συκιά (τα χωρίζει μόνο η εθνική οδός). Κάθε Σάββατο (σίγουρα Ιούλιο-Αύγουστο, τους υπόλοιπους μήνες δεν ξέρω τι επικρατεί) ψήνει γουρουνοπούλα, την οποία κάνει delivery κατ' οίκον κατόπιν παραγγελίας (μπορεί να πάει κανείς και από κει να την πάρει, αρκεί να τηλεφωνήσει πρώτα, ιδανικά μια μέρα πριν). Ψήνει και χοιρινά σουβλάκια, τα οποία έχουν καλή φήμη μεταξύ των ντόπιων (προσωπικά, δεν έχω δοκιμάσει). Την πρώτη φορά (μάλλον το 2022) που είχα δοκιμάσει την γουρουνοπούλα είχα πάθει την πλάκα μου (τις επόμενες φορές, βέβαια, την απομυθοποίησα αλλά κάθε φορά ήταν τουλάχιστον καλή). Αν και δεν έχω κάτσει ποτέ στο μαγαζί, περνάω μια στο τόσο απ' έξω για μια δόση νοσταλγίας. Δεν έχει κάτι ιδιαίτερο, αλλά επειδή είναι λες και έχει σταματήσει ο χρόνος (ή τους ξέχασε και εντελώς) το πέρασμα της σήραγγας κάτω από την εθνική οδό αποκτάει μια μεταφυσική διάσταση.

Το έχω επισκεφτεί αρκετές φορές το διάστημα 2023-2026 (μπορεί και παλαιότερα). Πρόκειται για all day cafe-bar-restaurant σε γαστρονομικό στυλ "όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω", με πολύ ωραίο εξωτερικό τραπέζι πάνω στη θάλασσα (όπως και κάμποσα άλλα μαγαζιά στο Ξυλόκαστρο). Παρόλα αυτά, μέχρι και νωρίς το απόγευμα σερβίρει brunch (sandwiches, αυγά και pancakes) το οποίο ξεφεύγει (αισθητά) από τον μέσο όρο της περιοχής. Δεν έχουμε δοκιμάσει κάτι που να ήταν κακό. Ο καφές είναι αποδεκτός, αλλά για take away υπάρχουν καλύτερες επιλογές (όπως, για παράδειγμα, το IXNHlattes cafe). Δεν έχω δοκιμάσει κυρίως πιάτα, ούτε cocktails. Having said that, θεωρώ ότι είναι η καλύτερη επιλογή για brunch στην περιοχή.

Έκλεισε και στη θέση του άνοιξε το "Ένα όνειρο": https://www.instagram.com/enaoneiro.ath/.

Στη θέση του θα ανοίξει το "Adam's Yakitori": https://www.instagram.com/adamsyakitori/.

Επίσκεψη τον Αύγουστο του 2026. Πρόκειται για μικρό μαγαζάκι (μέσα ζήτημα να χωράει δυο-τρία τραπέζια), σε λαϊκή γειτονιά, με τα εξωτερικά τραπέζια κάπως στριμωγμένα στο πεζοδρόμιο. Παρότι βρίσκεται σε καλή τοποθεσία, με ανοιχτοσιά απέναντι από προαύλιο εκκλησίας, δυστυχώς έχει ένα σοβαρό μειονέκτημα: βρίσκεται πολύ κοντά (σχεδόν κυριολεκτικά) στο τέλος του αεροδιαδρόμου του "Καζαντζάκης". Αυτό συνεπάγεται ότι, κατά τους τουριστικούς μήνες, ανά δέκα λεπτά, θα ακούγεται ο εκκωφαντικός θόρυβος ενός αεροπλάνου που απογειώνεται. Στην αρχή έχει ένα γούστο, βγάζεις και κάνα βίντεο, καμιά φωτογραφία, στη συνέχεια φλερτάρεις με τον πονοκέφαλο και στο τέλος (αν είσαι τυχερός και πιάσεις επίπεδα ζεν) ούτε που τα ακούς.

Αναφορικά με το φαγητό, τα ψαρικά ήταν όλα φρέσκα και καλά ψημένα. Εκτός από αυτά που ανέβασα στις φωτογραφίες, πήραμε και μια μερίδα κουτσομούρες, οι οποίες ήταν καλές. Οι εργαζόμενοι ήταν ευγενικοί. Θεωρώ ότι αποτελεί τίμια επιλογή για χαλαρό ουζάκι με ψαρομεζέδες, αλλά ίσως όχι για πλήρες γεύμα. Θα ξαναπήγαινα μ' ευχαρίστηση, αλλά δε θα το επιδίωκα κιόλας.

Επίσκεψη τον Αύγουστο του 2026. Μικρό χωριουδάκι κοντά στη Σητεία που απ' τον δρόμο δε σου γεμίζει το μάτι, αλλά μόλις ανέβεις την ανηφοριά τείνει προς το γραφικό. Fun fact (που δεν ήξερα πριν πάω και δεν εμφανίζεται στα google maps): στο Πισκοκέφαλο βρίσκεται το σπίτι του Βιτσέντζου Κορνάρου. Για να το βρει κανείς, κινείται από την πλατεία ακολουθώντας τον δρόμο με κατεύθυνση νοτιοανατολικά και στρίβει δεξιά στον τελευταίο δρόμο. Είναι το δεύτερο (κατά προσέγγιση) σπίτι στα δεξιά, με τα μπλε παντζουρόφυλλα (βλ. wikipedia).

Στα του φαγητού, το μαγαζί περιστρέφεται γύρω από το κρέας σε διάφορες μορφές (αντικριστό, φούρνο κ.λπ.). Αυτό που ξεχώρισε (εκτός από την καλή πρώτη ύλη) ήταν τα ραβιόλι με τσιγαρολάχανα και ανθότυρο (no name χόρτα, αν κατάλαβα καλά). Τύφλα να 'χει το σπανάκι-ρικότα. Κατά τα άλλα, χωρίς συγκινήσεις. Ωραία ατμόσφαιρα στην πλατεία του χωριού, με τους θαμώνες των τριών μαγαζιών σχεδόν να μπλέκονται μεταξύ τους. Ευγενικοί και φιλόξενοι οι εργαζόμενοι.

Συμπερασματικά, τίμια επιλογή (ως επί το πλείστον) κρεατοφαγίας, σε συμπαθητική πλατεία χωριού που αποφεύγει τον τουρισμό της Σητείας. Αν βρεθείτε σε κοντινή απόσταση, αξίζει μια στάση, αλλά όχι ως προορισμός.

Επίσκεψη τον Αύγουστο του 2026. Παρότι φτάσαμε αργά (γύρω στις 10 το βράδυ) στο μαγαζί δεν έπεφτε καρφίτσα και χρειάστηκε να περιμένουμε λίγη ώρα για να καθίσουμε. Όμορφο σημείο, πάνω στη θάλασσα με θέα το λιμάνι από την μια μεριά και το ενετικό φρούριο από την άλλη, σε έναν δρόμο ο οποίος είναι γεμάτος μαγαζιά. Στα του φαγητού, μου έδωσε την εντύπωση ότι δίνει μεγαλύτερη προτεραιότητα στην εμφάνιση, παρά στην ουσία των πιάτων. Θεωρώ ότι ανήκει σε αυτή την κατηγορία εστιατορίων που βρίσκονται ψηλά σε πλατφόρμες τύπου tripadvisor, αλλά δεν θα ικανοποιήσουν έναν πιο "απαιτητικό" πελάτη (ομολογώ ότι πριν από δέκα χρόνια μπορεί να σας έλεγα "τι καλό σεβίτσε που ήταν αυτό"). Στα θετικά, το σέρβις ήταν ευγενικό και εξυπηρετικό. Αν σκεφτεί κανείς ότι οι τιμές είναι τσιμπημένες, δυσκολεύομαι να το προτείνω.

For future reference: μέσα Αυγούστου του 2026 πήραμε Τετάρτη να κάνουμε (αυθημερόν) κράτηση και μας είπαν ότι τα πρώτα διαθέσιμα τραπέζια είναι από Δευτέρα και έπειτα. Δοκιμάσαμε και την τύχη μας διά ζώσης, αλλά ούτε για αστείο.

Γρήγορο πέρασμα για takeaway τον Αύγουστο του 2026. Το χοιρινό σουβλάκι ήταν μια χαρά, επαρκώς ζουμερό, με διάφορα μπαχαρικά που δεν ενόχλησαν. Οι πατάτες και η πίτα προκάτ, αλλά οκ.

Βρεθήκαμε στον Μόχλο τυχαία τον Αύγουστο του 2026 και οι φωτό από FoodPolice ήταν αρκετές για να μας κάνουν να προτιμήσουμε το συγκεκριμένο μαγαζί. Μικρό, γραφικό παραθαλάσσιο χωριουδάκι ο Μόχλος, με μια νησίδα ακριβώς απέναντι, σε μικρή απόσταση (άνετα πάει κάποιος κολυμπώντας). Βρίσκεται εκτός του κεντρικού δρόμου και, κατά συνέπεια, διατηρεί μια (σχετική) ηρεμία. Απαρτίζεται ως επί το πλείστον από ενοικιαζόμενα δωμάτια και (ψαρο)ταβέρνες. Ελάχιστοι οι (ντόπιοι) κάτοικοι, κυρίως ηλικιωμένοι, τους οποίους τις μέρες εκείνες επισκέπτονταν οι συγγενείς τους. Οι τουρίστες ήταν κυρίως οικογένειες Ιταλών, Γάλλων και λοιπών Δυτικοευρωπαίων και αποτελούσαν τη συντριπτική πλειοψηφία του χωριού. Αυτό συνεπάγεται ότι τα μαγαζιά κλείνουν σχετικά νωρίς (γύρω στις 12 τα μεσάνυχτα, μην πω και νωρίτερα).

Αναφορικά με τα Κοχύλια, ενώ οπτικά δίνει την εντύπωση τυπικής ψαροταβέρνας (ενδεχομένως, ξεχασμένη σε μια άλλη εποχή), τα πράγματα είναι διαφορετικά. Έχοντας μηδενικές προσδοκίες, το φαγητό ήταν πολύ ευχάριστη έκπληξη: αρκετά καλό επίπεδο, διάθεση για δημιουργικότητα και καλές τιμές (παρόλο που απευθύνονταν μάλλον αποκλειστικά σε τουρίστες). Φτάνοντας σε ώρα αιχμής, έπρεπε να περιμένουμε κάνα μισάωρο (μπορεί και παραπάνω) για να βρούμε να καθίσουμε. Οι υπάλληλοι ευγενέστατοι και εξυπηρετικοί. Με έκανε να θέλω να επιστρέψω και να δοκιμάσω κι άλλα πιάτα τους και κάνα ψάρι στη σχάρα (μας ενημέρωσαν ότι τα φρέσκα/μεγάλα ψάρια τελειώνουν σχετικά νωρίς).

Συμπερασματικά, καλή επιλογή ψαροταβέρνας, με διάθεση για δημιουργικότητα, πάνω στη θάλασσα και με καλή αναλογία ποιότητας/τιμής. Θεωρώ ότι αξίζει μια επίσκεψη αν βρίσκεστε σε ακτίνα 30-40λέπτου.

Δοκίμασα μερικές φορές το διάστημα 2025-2026, με τελευταία επίσκεψη τον Αύγουστο του 2026. Κόντρα στην κοινή γνώμη, δε με ενθουσιάζει ο κιρκόρ, και θα εξηγήσω γιατί.

Τα δύο βασικά μου θέματα είναι τα εξής. Πρώτον, δε θεωρώ ότι είναι καλή η αναλογία ποσότητας/τιμής: η μερίδα κοστίζει 4ε και δε θα τη χαρακτήριζα αρκετή για ένα άτομο (αναφέρομαι στην μερίδα αυτή καθαυτή, όχι στην αναλογία κρέμας ανά μερίδα). Αλλά, πες αυτό είναι υποκειμενικό και ότι τα πάντα είναι ακριβά. Το δεύτερο και πιο βασικό πρόβλημα που είχα είναι ότι το φύλλο δεν ήταν τραγανό, κάτι που απέδιδα στο ότι έπαιρνα takeaway και μέχρι να φτάσω σπίτι είχε πανιάσει. Δυστυχώς, δεν το βρήκα τραγανό ούτε όταν έκατσα εκεί (ήταν καλύτερα, προφανώς, αλλά όχι όσο θα ήθελα). Αναφορικά με την γέμιση, η κρέμα ήταν ομολογουμένως καλή, αλλά όχι τοπ (αυτή με την μυζήθρα δεν ήταν του γούστου μου, αλλά δεν ήταν κακή). Δύο ακόμα πράγματα: α) την περίοδο Μάιο-Σεπτέμβριο και σε (διευρυμένες) ώρες αιχμής, πιθανότατα θα χρειαστεί να περιμένει κανείς για να κάτσει, και β) ο freddo espresso είναι στην καλύτερη μέτριος.

Εν κατακλείδι, θεωρώ ότι σαν επισκέπτης, λίγες φορές το χρόνο, είναι καλή επιλογή, αλλά όχι για εβδομαδιαία κατανάλωση.

Έχω επισκεφτεί το συγκεκριμένο μαγαζί μερικές φορές στο παρελθόν με τελευταία τον Αύγουστο του 2026. Συμφωνώ με το σχόλιο του Panos αναφορικά με το μέρος. Στα του φαγητού, δε μας έχει απογοητεύσει ποτέ, αλλά δεν έχει προσφέρει και ιδιαίτερες συγκινήσεις. Συνήθως το προτιμούμε, ως αξιόπιστο backup plan, γιατί δεν είναι γεμάτο τις ώρες αιχμής. Θα το ξαναεπισκεπτόμουν με ευχαρίστηση, αλλά δε θεωρώ ότι αποτελεί προορισμό από μόνο του.

Έχοντας περάσει κάμποσες φορές απ' έξω και έπειτα από συστάσεις ντόπιων, το επισκεφτήκαμε για πρώτη φορά τον Αύγουστο του 2026. Βρίσκεται σε πολύ όμορφο σημείο, πολύ κοντά στο Μοναστήρι της Παναγίας Κεράς, λίγο πριν από το Οροπέδιο Λασιθίου. Το μαγαζί φημίζεται για τα ψητά που βάζει στον ξυλόφουρνο, τα οποία τελειώνουν σχετικά νωρίς, αναλόγως και με την ημέρα (ο κύριος όγκος των πελατών έρχεται το μεσημέρι-απόγευμα). Το φαγητό ήταν σε καλό επίπεδο, με πολύ καλή πρώτη ύλη, καλές τιμές και πολύ καλή φιλοξενία από τους ανθρώπους εκεί. Αξίζει σίγουρα μια στάση για φαγητό και προτείνεται.

Επίσκεψη στα Πέριξ τον Αύγουστο του 2026. Δεν είχαμε κάνει κράτηση και χρειάστηκε να περιμένουμε κάμποση ώρα (όχι πολύ, αλλά μάλλον ήταν θέμα τύχης). Μας το πρότειναν διάφοροι για το καλό του φαγητό. Προσωπικά συμφωνώ με το σχόλιο του Mikey. Όπως και να χει, κάποια πιάτα ήταν πολύ καλά, όπως η σαλάτα (που αναφέρει και ο Στέλιος) και τα συκωτάκια αρνιού. Επίσης, το σέρβις ήταν μια χαρά. Ένα πράγμα μόνο με ενόχλησε: η μουσική που έπαιζε (στα, ομολογουμένως, χαμηλής ποιότητας ηχεία) θύμιζε τις μουσικές που έβαζαν στις late night εκπομπές (ξέρετε ποιες) σε κανάλια τύπου Alter back in the day. Μπορεί να έτυχε, αλλά οφείλω να το αναφέρω (δε χάλασε τη βραδιά, αλλά, όπως και να το κάνεις, σε βάθος δίωρου κούρασε). Κατά τα άλλα, θεωρώ ότι αξίζει μια επίσκεψη και θα ξαναπήγαινα με ευχαρίστηση.

Επισκεφτήκαμε το Ρέμπελο τον Αύγουστο του 2026, χωρίς κράτηση, αργά το βράδυ. Το σχόλιο της vegan g με καλύπτει πλήρως. Στα του φαγητού, να προσθέσω ένα περίεργο συναίσθημα που μου άφησε: ενώ όλα ήταν από μια χαρά και πάνω, δε βρέθηκε κάτι που να με κάνει να θέλω να ξαναγυρίσω διακαώς. Παρόλα αυτά, το κατατάσσω στις καλές επιλογές του νησιού.

Γρήγορο πέρασμα για ανασυγκρότηση μετά την παραλία, τον Αύγουστο του 2026. Ομολογώ ότι, ψάχνοντας στο διαδίκτυο, δε μου κέντρισε το ενδιαφέρον για πλήρες γεύμα. Παρόλα αυτά, για τον σκοπό που το θέλαμε έκανε τη δουλειά του τέλεια. Σε αντίθεση με το σχόλιο του Χόρχε, στη δική μας περίπτωση οι σαρδέλες ήταν εξαιρετικές (από τις καλύτερες που έχω φάει τελευταία). Το σέρβις, αν και έπαιρνε τον χρόνο του, ήταν ευγενέστατο. Στα θετικά να προσθέσω ότι έχει όμορφη θέα στη θάλασσα από όλα τα (εξωτερικά) τραπέζια.

Επισκεφτήκαμε το καφενείο του Λάμπη τον Αύγουστο του 2026, μετά από μπάνιο σε κοντινή παραλία, αργά το απόγευμα. Στην είσοδο βρισκόταν ο Λάμπης (βλ. φωτογραφία kim the greek), ο οποίος μας καλωσόρισε και έκανε το καλαμπουράκι του (έπειτα έφυγε να πάει να δει τις κότες του). Γραφικό μαγαζί, όπως περιγράφει η vegan g. Κατάλογος δεν υπάρχει (ή τουλάχιστον δεν έφερε σ' εμάς) και μια ευγενέστατη κυρία μας ρώτησε τι θέλουμε να φάμε. Έχοντας διαβάσει το άρθρο του γαστρονόμου και το παραπάνω σχόλιο (το μοναδικό τη στιγμή της επίσκεψής μας), ζητήσαμε αυτά που ανέβασα στις φωτογραφίες. Εκ των υστέρων θεωρώ ότι, αν ζητούσαμε και άλλα, πολύ πιθανό να μας τα έφερνε. Στο σημείο αυτό να πω ότι τα χορτοπιτάκια είχαν και γλυκιά κολοκύθα στη γέμιση, κάτι που ξέχασα να γράψω στη λεζάντα.

Ήμασταν μόνο δύο παρέες όλο το απόγευμα, πολύ κρίμα για την ποιότητα του φαγητού και του κλίματος, αλλά από την άλλη καλύτερα, γιατί αν είχε πολύ κόσμο θα χάλαγε (ενδεχομένως) η ατμόσφαιρα. Αξίζει να σημειωθεί ότι φυσούσε αρειμανίως στο σημείο εκείνο, σε αντίθεση με τη βόρεια πλευρά του νησιού την ίδια μέρα, όπου είχε σχετική άπνοια. Ρωτήσαμε και μας είπαν ότι έτσι γίνεται όταν έχει τα Αυγουστιάτικα μελτέμια. Το αναφέρω για όποιους πάνε αργότερα: θέλει σίγουρα πανωφόρι.

Για τους λάτρεις των (σχετικά απομονωμένων) καφενείων, αξίζει σίγουρα ένα πέρασμα!

Επίσκεψη τον Αύγουστο του 2026, αργά το βράδυ, χωρίς κράτηση. Το μαγαζί ήταν γεμάτο (εντυπωσιακό για την ώρα και για το πόσο μεγάλος είναι ο εξωτερικός χώρος) και χρειάστηκε να περιμένουμε 15'-20' για να καθίσουμε. Γραφική τοποθεσία, όπως περιγράφει ο Δειπνολάγνος. Αναφορικά με το γαστρονομικό ύφος του μαγαζιού, θα συμφωνήσω με τη Γιαντράνκα. Αντιθέτως με τα υπόλοιπα σχόλια, στη δική μας περίπτωση το σέρβις ήταν σβέλτο (ναι, και όμως), ευγενικό και εξυπηρετικό. Δε σας κρύβω ότι, βλέποντας τον κόσμο που είχε και έχοντας κατά νου τα εδώ σχόλια, σκέφτηκα ότι δε θα φάμε ποτέ, αλλά τελικά διαψεύσθηκα. Στα του φαγητού, όλα ήταν σε καλό επίπεδο, με γεύσεις που αποκλίνουν (με σεβασμό) από τη νόρμα του νησιού. Συμφωνώ με vegan g, δεν το λες τρου ικάριαν. Στα θετικά, για όσους αγαπούν το κρασί, να προσθέσω ότι είχαν ετικέτες και από τους τρεις μεγάλους οινοποιούς της Ικαρίας, σε (αρκετά) λογικές τιμές.

Συμπερασματικά, το κατατάσσω ανάμεσα στα καλύτερα του νησιού (αν και όχι τόσο αντιπροσωπευτικό της Ικαρίας). Θα ήθελα να επιστρέψω και να δοκιμάσω και άλλα πιάτα και το προτείνω.

Επισκεφτήκαμε τα "μπακαλιαράκια" τον Αύγουστο του 2026. Ήταν περασμένη η ώρα και τα περισσότερα κυρίως είχαν ήδη τελειώσει. Αυτό, βέβαια, το μαθαίναμε ένα-ένα και αφού είχαμε κάνει την παραγγελία μας, με αποτέλεσμα να υπάρξουν διάφορα back and forth με τους υπαλλήλους μέχρι να καταλήξουμε σε αυτά που τελικά πήραμε. Το σέρβις έπαιρνε τον χρόνο του (χρειάζεται κάποια υπομονή), αλλά ήταν ευγενέστατο και πρόθυμο να εξυπηρετήσει. Το φαγητό άφησε ανάμεικτα συναισθήματα: κάποια πιάτα ήταν πολύ καλά, ενώ άλλα απλώς αδιάφορα. Η αυλή πολύ ευχάριστη. Δεν το αποκλείω να το ξαναεπισκεφτώ στο μέλλον, αλλά δε θα το επιδίωκα κιόλας.

Σε βάθος πενταήμερου στις αρχές του Αυγούστου του 2026 ήταν κλειστό με σημάδια ότι είχε καιρό να ανοίξει, αλλά όχι ότι έκλεισε οριστικά.

Επισκεφτήκαμε το Nazka τον Αύγουστο του 2026. Κάπου στο about section της ιστοσελίδας του μαγαζιού αναφέρεται για τον σεφ ότι "... he brings ... Peruvian know-how, Indian memories, and the best local ingredients". Θεωρώ ότι ήταν ακριβώς αυτό. Όμορφος χώρος σε όμορφη συνοικία του Άμστερνταμ, ιδιαίτερα δραστήρια γαστρονομικά. Το μαγαζί, παρότι τείνει προς το fine dining, θεωρώ ότι είναι αρκετά casual στο ύφος του. Το σέρβις κινήθηκε σε παρόμοιο ύφος, ευχάριστο και καθόλου στημένο (για την κατηγορία του). Στα του φαγητού, το επίπεδο ήταν εξαιρετικό, ειδικά για κάποιον που του αρέσουν οι παρασκευές με ψάρι. Πολύπλοκες, αλλά ξεκάθαρες γεύσεις, με έμφαση στις πρώτες ύλες και στην αναβίωση αναμνήσεων. Το tasting menu στα 69,5ε (για τέσσερα πιάτα) είναι δυνατό value for money για δεδομένα Άμστερνταμ (υπάρχει και a la carte, βέβαια). Το pairing στα 49ε (για τέσσερα κρασιά) το λες και τσιμπημένο (και η ποσότητα στο ποτήρι θα μπορούσε να είναι λίγο μεγαλύτερη), αλλά όλα τα κρασιά ήταν to the point και ενδιαφέροντα. Επίσης, πολύ ευχάριστη η συναναστροφή με τον οινοχόο Alessandro (αν θυμάμαι καλά), έναν νεαρό, συνεσταλμένο Ιταλό, προς το wine geek.

Συμπερασματικά, εξαιρετική αναλογία τιμής/ποιότητας, σε ωραία περιοχή του Άμστερνταμ, με περουβιανή κουζίνα και επιρροές από την Ινδία και ενδιαφέροντα κρασιά. Προτείνεται!

Ενδιαφέρουσα περίπτωση γιαπωνέζικου σε στυλ izakaya, με ωραίο εξωτερικό τραπέζι (πράγμα σπάνιο για δεδομένα Ολλανδίας) τ' οποίο επισκεφτήκαμε τον Ιούλιο του 2026. Έχουν ένα ακόμη (πιο δημοφιλές) εστιατόριο στο Amsterdam, το οποίο δεν έχω δοκιμάσει. Αρχικά, κοιτάζοντας το μενού, μας δόθηκε η εντύπωση ότι τα πιάτα είναι αρκετά φορτωμένα (είναι πραγματικά πολλά τα υλικά και οι συνδυασμοί που προτείνουν). Παρόλα αυτά, στην πράξη όλα όσα δοκιμάσαμε ταίριαζαν μεταξύ τους (τα περισσότερα με μεγάλη επιτυχία). Αναφορικά με ορισμένα σάκε, οι τρεις επιλογές τιμής αφορούν ένα ποτήρι, 300 ml και ολόκληρο το μπουκάλι (μάλλον 700 ml), αντίστοιχα. Το μόνο αρνητικό που παρατήρησα ήταν ότι οι θαμώνες έδειχναν να ανήκουν στην κατηγορία ανθρώπων που χαρακτηρίζονται ως "γιάπηδες" (με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το ύφος του μαγαζιού). Κατά τα άλλα, θεωρώ ότι αξίζει και το προτείνω.

Επίσκεψη τον Αύγουστο του 2026. Το σχόλιο του Gloupos αναφορικά με το μαγαζί, το ύφος του και τους σερβιτόρους με καλύπτει πλήρως. Να προσθέσω ότι η γειτονιά είναι αρκετά ζόρικη για περπάτημα τις βραδινές ώρες. Στα του φαγητού, στη δική μας περίπτωση, παρότι τίποτα από όσα δοκιμάσαμε δεν ήταν κακό, δυστυχώς η συνολική εμπειρία δεν άφησε θετικό πρόσημο. Αν ήταν να το ξαναεπισκεφτώ, θα το έκανα για τη μεγάλη ποικιλία αποσταγμάτων, συνοδεία μεζέδων και τυριών.

Δοκιμάσαμε τον Ιούλιο του 2026. Πρόκειται για πιτσαρία σε ναπολιτάνικο στυλ κοντά στην παραλία της Χάγης. Παρότι βρίσκεται σε αρκετά τουριστική περιοχή, έδωσε την εντύπωση ότι είναι αυθεντικό, με Ιταλό ιδιοκτήτη και Ιταλούς εργαζόμενους. Βρίσκεται σε συμπαθητικό σημείο, μακριά από την παραζάλη της παραλίας. Από το κέντρο της Χάγης μπορεί να έρθει κανείς με το τραμ (θέλει περίπου μισή ώρα, αλλά αξίζει η διαδρομή). Οι πρώτες ύλες μας φάνηκαν σε πολύ καλό επίπεδο, αλλά δυστυχώς οι ποσότητες ήταν φειδωλές και οι τιμές, αναμενόμενα, στα ύψη. Όπως και να ’χει, θεωρώ ότι αξίζει και αποτελεί πολύ καλή επιλογή πριν ή μετά από μια βόλτα στην παραλία της Χάγης.

Πρόκειται για το εστιατόριο (μπεργκεράδικο) του κινηματογράφου Kino (θεωρώ ότι το Niko είναι αναγραμματισμός). Πολύ όμορφος χώρος, ιδανικός για κάτι στα γρήγορα πριν ή μετά από ταινία. Διαθέτει και μπαρ, όπου αρκετοί έπιναν απλώς ένα ποτό πριν ή μετά από την προβολή. Ο κατάλογος είναι πολύ μικρός, αλλά ουσιώδης. Τα (smashed) burgers που δοκιμάσαμε ήταν πολύ καλά, ακροβατώντας μεταξύ φαστφουντάδικου και πιο εστιατορικού στυλ. Επίσης, φτιάχνουν θεματικά burgers ανάλογα με τις ταινίες που προβάλλονται (πχ. τον Ιούλιο του 2026, που δοκιμάσαμε εμείς, προβαλλόταν η "Οδύσσεια" του Νόλαν, εξ ου και το "The Greek Myth"). Μου άρεσε και το προτείνω.

(Ακόμα μία) Νέα άφιξη στο ολλανδικό ramen culture, η οποία σχετίζεται με το ραμενάδικο Nikkou στο Delft. Το δοκιμάσαμε τον Ιούλιο του 2026, εν μέσω καύσωνα (ναι, και όμως!), με αφορμή το κρύο μπολ που είχαν. Το μαγαζί βρίσκεται στο εσωτερικό ενός κτηριακού συμπλέγματος, το οποίο στεγάζει και μια μπυραρία με ωραίο εξωτερικό τραπέζι, πίσω από το δημαρχείο του Rotterdam (κοντά στον κεντρικό σταθμό των τρένων). Λειτουργούν με λογική self-service ως εξής: συμπληρώνεις το χαρτάκι με την παραγγελία, το δίνεις και στη συνέχεια φωνάζουν τον αριθμό του τραπεζιού σου. Τα ποτά τα παίρνει ο καθένας μόνος του. Το εσωτερικό του μαγαζιού δεν παρουσιάζει ενδιαφέρον. Παρόλα αυτά, τα μπολ που δοκιμάσαμε ήταν πολύ καλά, με αρκετή πολυπλοκότητα και ωραίες γεύσεις (στα πρότυπα του ramen Nikkou). Θα ξαναπήγαινα να δοκιμάσω και τα υπόλοιπα ράμεν και το προτείνω.

Μικρό ραμενάδικο σε "στενοσόκακο" στο κέντρο της Χάγης. Το επισκεφτήκαμε τον Ιούλιο του 2026, έπειτα από τον σχετικό ντόρο που προκάλεσε ένα άρθρο του οδηγού Michelin για το μαγαζί. Η σπεσιαλιτέ τους είναι το toripaitan, το οποίο βρήκα ιδιαίτερα γευστικό, σε μαμαδίστικο στυλ. Παρόλα αυτά, δεν καταλαβαίνω τι έκανε τον οδηγό να το ξεχωρίσει από τα υπόλοιπα ραμενάδικα της Ολλανδίας. Το μαγαζί αυτό καθαυτό δεν λέει πολλά πράγματα. Αξίζει να σημειωθεί ότι παραγγέλνεις μέσω QR code που βρίσκεται πάνω σε κάθε τραπέζι και πληρώνεις επιτόπου από το κινητό. Όπως και να ’χει, αξιοπρεπέστατη επιλογή για ramen. Προτείνεται.

Πολύ καλή περίπτωση wine και cheese bar. Το επισκεφτήκαμε τον Ιούλιο του 2026, όπου καθίσαμε στον ευχάριστο εξωτερικό χώρο, εκμεταλλευόμενοι τον όμορφο καιρό των ημερών. Είχαμε ξαναπροσπαθήσει στο παρελθόν, αλλά ήταν πάντα γεμάτο. Το εσωτερικό, παρότι όμορφο, είναι αρκετά μικρό με αποτέλεσμα να γεμίζει γρήγορα. Έχει ενδιαφέροντα κρασιά, τα οποία, όπως μας είπαν, ανανεώνονται συχνά, καθώς και μεγάλη ποικιλία τυριών. Ευγενική εξυπηρέτηση από νεαρά παιδιά που φάνηκαν να ενδιαφέρονται γι' αυτά που προσφέρουν. Θεωρώ ότι είναι πολύ καλή επιλογή για την κατηγορία του και το προτείνω.

Ξαναλειτουργεί υπό διαφορετική διεύθυνση (με τις ευλογίες της Ανθούλας) με το όνομα "Στην Αυλή του Δία".

Επαναληπτική επίσκεψη τον Ιούλιο του 2026, η οποία δυστυχώς κινήθηκε σε χαμηλότερο επίπεδο από την πρώτη. Παρ' όλα αυτά, εξακολουθεί να βρίσκεται (αρκετά) πάνω από τον ολλανδικό μέσο όρο. Τα περισσότερα πιάτα μού φάνηκαν αρκετά φορτωμένα με υλικά και επιμέρους στοιχεία, σε βαθμό που οι γεύσεις μπλέκονταν μεταξύ τους και δυσκολευόμουν να καταλάβω τι δοκίμαζα. Όπως και να 'χει, εξακολουθώ να το θεωρώ μια καλή επιλογή (με κάποια ελληνική επιρροή), και θα το ξαναεπισκεπτόμουν με ευχαρίστηση, ίσως όχι όμως στο άμεσο μέλλον.

Ενδιαφέρουσα περίπτωση ισπανικού σε στυλ τάπας που ανακαλύψαμε τυχαία ένα βράδυ τον Ιούλιο του 2026, όταν ψάχναμε μαγαζί που να σερβίρει ακόμα φαγητό λίγο πριν τις δέκα. Βρίσκεται απέναντι από μια πλατεία, περίπου στα μισά της διαδρομής ανάμεσα από τον σταθμό Den Haag HS και το κέντρο της Χάγης. Παρότι ζόρικη περιοχή για δεδομένα Ολλανδίας, με μαγαζιά κυρίως μεταναστών (Αράβων, Αφρικανών, Σουριναμέζων κτλ), το μαγαζί έχει πολύ ευχάριστο εξωτερικό τραπέζι, πράγμα δυσεύρετο στην Ολλανδία.

Το επισκεφτήκαμε δύο φορές back-to-back γιατί το βρήκαμε τίμιο vfm για κρασί με τάπας. Παρόλα αυτά παρατηρήθηκε μια ανομοιομορφία στις μερίδες μεταξύ των δύο επισκέψεών μας (γι' αυτό ανέβασα φωτογραφίες και από τις δύο). Αντίστοιχα διαφορετική ήταν και η εμπειρία από το σέρβις: την πρώτη φορά μας εξυπηρέτησε ένας πολύ σβέλτος νεαρός Ισπανός, ενώ τη δεύτερη μια διεκπεραιωτική (προς το αδιάφορη) νεαρή Ολλανδή. Όπως και να 'χει, το φαγητό ήταν στην πλειοψηφία του πολύ καλό. Διαθέτουν επίσης μια ατελείωτη λίστα ισπανικών κρασιών (αξίζει να ρωτήσετε τι είναι διαθέσιμο), ενώ πολλά από αυτά πωλούνται και στο διπλανό παντοπωλείο, το οποίο ανήκει στους ίδιους, σε λογικές τιμές.

Συμπερασματικά, αν ψάχνει κανείς ένα μέρος για κρασί και τάπας σε λογικές τιμές, που να μένει ανοιχτό μέχρι αργά (γύρω στις 23:00 ήταν το last round), θεωρώ ότι είναι μια πολύ καλή επιλογή και το προτείνω.

Δοκιμάσαμε τον Ιούλιο του 2026. Πρόκειται για μαγαζί που ειδικεύεται στο donburi, δηλαδή μπολ με ρύζι πάνω από το οποίο σερβίρεται κρέας, ψάρι ή λαχανικά συνοδευόμενο από ζωμό dashi. Βρίσκεται λίγο έξω από το κέντρο της Ουτρέχτης (θεωρώ ότι αξίζει το περπάτημα από τον κεντρικό σταθμό, περνώντας πρώτα από το ιστορικό κέντρο της πόλης) με όμορφο και cozy εσωτερικό. Πολύ ευγενικοί και τυπικοί εργαζόμενοι στα ιαπωνικά (φαντάζομαι) πρότυπα.

Στα του φαγητού, όλα ήταν νόστιμα και τα don είχαν ενδιαφέρον. Εμείς επιλέξαμε αυτά με το μοσχάρι, αλλά έχει πολλές ακόμα επιλογές (κοτόπουλο, χοιρινό, ψάρι κτλ). Οι τιμές είναι (αναμενόμενα) τσιμπημένες για την ποσότητα που προσφέρεται. Παρ' όλα αυτά, θεωρώ ότι είναι μια καλή επιλογή για κάποιον που επισκέπτεται την πόλη και θέλει να "ξεφύγει" από τις στάνταρ επιλογές χωρίς να ξοδέψει μια περιουσία. Σε πρώτη ανάγνωση δίνει την αίσθηση fancy μαγαζιού, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για comfort food. Θα ξαναπήγαινα με ευχαρίστηση να δοκιμάσω και άλλους συνδυασμούς και το προτείνω.

Δοκίμασα τακτικά το (φημισμένο) γαλακτομπούρεκό τους το διάστημα 2025-2026. Πολύ νόστιμο, με τραγανό φύλλο, σωστό σιρόπιασμα και σταθερά φρέσκο, ανεξάρτητα από την ώρα της επίσκεψης. Το ατομικό κοστίζει 2,5ε. Από τα υπόλοιπα, ό,τι σιροπιαστό δοκίμασα ήταν καλό (όχι τοπ όμως) και κάποια ατομικά γλυκά, όπως τάρτα λεμόνι και cheesecake, ήταν μια χαρά. Αξίζει οπωσδήποτε μια στάση για το γαλακτομπούρεκο.

Δοκίμασα πάρα πολλές φορές το διάστημα 2025-2026. Θεωρώ ότι έχει τον καλύτερο freddo espresso στο Ηράκλειο (σίγουρα στην κατηγορία του). Από φαγώσιμα, ξεχώρισα την μπαγκέτα κοτόπουλο με μαρούλι/καλαμπόκι και μια λεμονάτη σάλτσα (ελαφρύ, αλλά χορταστικό) και το σάντουιτς σολομού με τυρί κρέμα, άνηθο και αγγούρι (φρέσκο και δροσερό). Οι τιμές, ιδίως στα φαγώσιμα, τσιμπημένες σε σχέση με αυτές των γνωστών φούρνων του Ηρακλείου. Ο εσωτερικός χώρος μοιάζει να προορίζεται περισσότερο για εργασία με laptop παρά για καφετέρια, αν και τις απογευματινές ώρες είναι σταθερά γεμάτος κόσμο. Αξίζει και το προτείνω.

Έχοντας περάσει πολλές φορές απ' έξω, τελικά αποφασίσαμε να καθίσουμε τον Ιούνιο του 2026. Διστάζαμε λόγω της (σχετικά) χαμηλής βαθμολογίας που έχει στη google, παρότι βρίσκεται στον οδηγό Michelin, στην κατηγορία bib gourmand. Εκ των υστέρων, εικάζω ότι αυτό οφείλεται στο ατημέλητο, πιο χύμα ύφος του, αλλά και στο προβληματικό σέρβις, σε σχέση με τις προσδοκίες που δημιουργεί σε κάποιον που συμβουλεύεται τον οδηγό για τις εξόδους του. Όσον αφορά το σέρβις, αν αφήσουμε στην άκρη το ύφος των εργαζομένων, παρότι ήταν πολυπληθές και κάθε τρεις και λίγο περνούσε κάποιος να ρωτήσει αν είναι όλα καλά, όσες φορές χρειαστήκαμε κάτι δυσκολευτήκαμε να συνεννοηθούμε.

Παρότι bib gourmand, δε θα το χαρακτήριζα vfm: οι μερίδες είναι μικρές (με αποκορύφωμα το γλυκό) και οι τιμές προς το τσιμπημένες. Από την άλλη, το φαγητό έχει ενδιαφέρον, τουλάχιστον για μια πιο ελεβέ εμπειρία ισπανικής κουζίνας. Διαθέτουν επίσης μεγάλη λίστα κρασιών. Συμπερασματικά, πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα επιλογή ισπανικού/μεσογειακού shared dining. Θα μπορούσα να ξαναπάω.

Επισκεφτήκαμε το CUE τον Ιούνιο του 2026. Πρόκειται για δύο μαγαζιά σε ένα: στο ισόγειο και τον επάνω όροφο στεγάζεται το εστιατόριο, ενώ στο υπόγειο λειτουργεί ένα listening bar. Οι δύο χώροι δεν επικοινωνούν μεταξύ τους, οπότε είτε πας για φαγητό είτε για ποτό και μουσική. Έλληνας σεφ με δυνατή προϋπηρεσία (μεταξύ άλλων στο Geranium της Κοπεγχάγης). Ο χώρος όμορφος, σχετικά μικρός, χωρίς όμως να δημιουργεί αίσθηση στριμώγματος, κινείται σε αρκετά casual ύφος για fine dining εστιατόριο με ανοιχτή κουζίνα, ορατή σχεδόν από κάθε σημείο της σάλας. Πολύ ωραία επιλογή μουσικής (ύφος funk jazz και old school hip hop, αλλά και σποραδικές ελληνικές επιλογές) κάτι που συνήθως σε τέτοια μαγαζιά ξεχνιέται. Η εξυπηρέτηση ευγενική.

Στα του φαγητού, έχουν δύο μενού, ένα μεγάλο (vol 2) και ένα μικρό (vol 1), το οποίο επιλέγεις κατά την κράτηση. Εμείς διαλέξαμε το vol 1 (το οποίο είναι διαθέσιμο μόνο καθημερινές). Δυστυχώς, γευστικά δεν μπορώ να πω ότι μου άφησε την εντύπωση ότι δείπνησα σε ένα μαγαζί με αστέρι Michelin (ότι και αν σημαίνει αυτό). Διαβάζοντας το κείμενο που συνοδεύει το μενού "... we celebrate the art of wood fire" και "Think of tastes and techniques like - fermented, pickled, smoked, dried, salted" κτλ. οι προσδοκίες μου ήταν ιδιαίτερα αυξημένες. Τι να πω, μπορεί να "φταίω" εγώ (κάποια σχόλια στο διαδίκτυο μιλάνε για αποκαλυπτική εμπειρία γαστρονομίας). Για να μην παρεξηγηθώ, το φαγητό είναι σε υψηλό επίπεδο και είναι εμφανές ότι ο σεφ γνωρίζει πολύ καλά την τέχνη του. Απλώς, μας έδωσε την εντύπωση ότι πάει κάπως με "σβηστές τις μηχανές", σε αναζήτηση κάτι διαφορετικού. Ίσως να έχει μπουχτίσει λίγο από τη στερεότυπική υψηλή γαστρονομία. Μου έκανε εντύπωση ότι, όταν πέρασε από το τραπέζι μας να πει γεια, μίλησε με πολύ μεγαλύτερο ενθουσιασμό για το listening bar παρά για το ίδιο το φαγητό. Το wine pairing είχε ενδιαφέρον, αλλά όχι ιδιαίτερες συγκινήσεις. Από την άλλη, η συναναστροφή μας με τον οινοχόο Mo ήταν πολύ ευχάριστη και γεμάτη ενέργεια με διάθεση να μοιραστεί τις επιλογές του και να ακούσει την γνώμη μας.

Συνολικά, χωρίς φιλοδώρημα, για το vol 1 με wine pairing, νερό και καφέ, η τιμή ανέρχεται γύρω στα 140ε. Σίγουρα πρόκειται για μαγαζί με χαρακτήρα (rock fine dining θα έλεγα), θα ξαναπήγαινα με ευχαρίστηση, αλλά (προς το παρών) δε θα το επιδίωκα κιόλας.

Έκλεισε και στη θέση του ανοιξε το Cue (https://www.instagram.com/cue_amsterdam/) του σεφ Γιώργου Κατάρα με ένα αστέρι Michelin.

Επισκεφτήκαμε τον Φλάρο τον Ιούνιο του 2026, (σχετικά) νωρίς ένα απόγευμα Παρασκευής, χωρίς κράτηση με το μαγαζί να είναι σχεδόν άδειο. Βρίσκεται κάπως μακρύτερα από τα πιο πολυσύχναστα σημεία του Παγκρατίου, κάτι που του δίνει μια σχετική ηρεμία. Πρόκειται για μικρό μαγαζί με καφενειακή αισθητική, στα Αθηναϊκά πρότυπα του 2026 (μωσαϊκό, μάρμαρο, ξύλινες καρέκλες). Διαθέτει και λίγα τραπεζάκια στο πεζοδρόμιο, κάπως στριμωγμένα βέβαια. Το σέρβις ήταν ευχάριστο.

Στα του φαγητού, κινήθηκε σε καλό επίπεδο, στο πλέον γνώριμο (τουλάχιστον αθηναϊκό) στυλ μοντέρνας ελληνικής κουζίνας. Αυτό που ξεχώρισε ήταν το πιάτο με τα χόρτα και η γαλατόπιτα στο τέλος. Παρεμπιπτόντως, η γαλατόπιτα έμοιαζε εντυπωσιακά με εκείνη του Alouatou στα Εξάρχεια (βλ. https://www.tavernoxoros.gr/?i=61DHQC-20tsj&ic=entry&p=t81716&t=img). Θεωρώ ότι οι τιμές είναι ίσως χαμηλότερες από τον ανταγωνισμό του. Συνολικά, αξίζει μια επίσκεψη αν βρίσκεται κανείς στην ευρύτερη περιοχή.

ΥΓ 1. Ξέχασα να γράψω την περιγραφή στο πιάτο με τα χόρτα: "Χόρτα, ντομάτα, πίκλα αλμύρα, λεμόνι (εξαιρετικό)".
ΥΓ 2. Το ωράριο πλέον είναι Τρ-Πα 18:00-01:00, Σα 15:30-00:00 και Κυ-Δε κλειστά.

Δοκίμασα πολλές φορές το διάστημα 2025-2026 (κυρίως παίρνοντας take away). Συμβαίνει το εξής παράδοξο με το μαγαζί αυτό: άλλες φορές ήταν καλό, άλλες φορές ήταν κακό και μετά από τόσες δοκιμές δεν μπόρεσα να καταλάβω το pattern (κάτι όμως με τράβαγε και ξαναπήγαινα). Όπως και να χει, η ποιότητα των κρεάτων ήταν σταθερά σε καλό επίπεδο. Τιμιότατο αντικριστό, από τις καλές επιλογές της πόλης. Οι πατάτες είναι hit-or-miss. Από αλοιφές, μου αρέσει η τυροκαυτερή τους. Το σέρβις είναι κάπως απότομο και διεκπεραιωτικό, αλλά η συνεννόηση με τους ψήστες είναι ευχάριστη. Προτείνεται.

Έκατσα τον Ιούνιο του 2026. Πρόκειται για συνοικιακή ψησταριά, λίγο έξω από το κέντρο του Ηρακλείου, κοντά στην καινούργια πόρτα (εξού και το όνομα). Τις ώρες αιχμής είναι συνήθως γεμάτο (μεσημέρι και βράδυ). Φημίζεται για τα παϊδάκια του και όχι άδικα, το θεωρώ από τις καλές επιλογές στην πόλη. Από την άλλη, σαν χώρος δε λέει και πολλά. Όποτε το επιτρέπει ο καιρός, και αφότου κλείσει τα γειτονικό μαγαζί, επεκτείνεται με τραπέζια στον εξωτερικό χώρο. Το σέρβις, αν και αρχικά ήταν κάπως απόμακρο, στη συνέχεια έγινε πιο φιλικό και επικοινωνιακό (ο μοναδικός σερβιτόρος έτρεχε πάνω κάτω να προλάβει τις παραγγελίες). Συμπερασματικά, θεωρώ ότι είναι μια καλή επιλογή για το είδος του, ειδικά γι' αυτούς που μένουν Ηράκλειο, αλλά ίσως όχι για κάποιον που επισκέπτεται την πόλη ως τουρίστας.

Στη θέση αυτή άνοιξε το "Magdalena": https://www.instagram.com/magdalena.aperitivo/.

Στη θέση αυτή άνοιξε το Ocho Tac: https://www.instagram.com/ochotac/.

Μάλλον έκλεισε και στη θέση του άνοιξε το "Rhoé": https://www.instagram.com/rhoeathens.

Τον Ιούνιο του 2026 οι τιμές διαμορφώθηκαν σε 3.80, 5.50 και 6.50 για μία, δύο ή τρεις γεύσεις, αντίστοιχα. Αξίζει να συγκρίνει κανείς με τις τιμές στο κατάστημα της αλυσίδας στο Χαλάνδρι όπου (τον Μάιο του 2026) κοστίζουν 3.30, 4.50 και 5.50, αντίστοιχα!

Δοκίμασα μερικές φορές το διάστημα 2025-2026. Δεν έχει να κάτσεις, λειτουργεί αποκλειστικά με take away. Τα διαθέσιμα φαγητά τελειώνουν πολύ γρήγορα (βαριά μέχρι μία-μιάμιση το μεσημέρι). Κάθε μέρα αναρτούν το μενού στη σελίδα τους στο facebook και ο κόσμος παραγγέλνει από νωρίς τηλεφωνικά, και έπειτα πάει και τα παίρνει. Η εξυπηρέτηση ήταν ευχάριστη, το φαγητό σταθερά σε καλό επίπεδο και οι τιμές σχετικά χαμηλές.

Έκατσα μερικές φορές το διάστημα 2025-2026. Κρυμμένο στα στενά μεταξύ της πλατείας Κορνάρου και της καινούργιας πόρτας, πρόκειται για μικρό συνοικιακό μαγειρείο. Ελάχιστοι θαμώνες σε κάθε μου επίσκεψη (αν και ερχόταν κόσμος για να πάρει φαγητό σε πακέτο). Ευγενικοί υπάλληλοι και λογικές τιμές. Το φαγητό ήταν τίμιο.

Έκατσα κάμποσες φορές το διάστημα 2025-2026. Πρόκειται για οικογενειακό μαγειρείο με αρκετά λαϊκή ατμόσφαιρα. Επιβεβαιώνω το σχόλιο του Βικτωρ Τ αναφορικά με τους θαμώνες. Το φαγητό είναι σταθερά τίμιο, χωρίς να ενθουσιάζει. Οι τιμές λογικές. Τα φαγητά τελειώνουν σχετικά νωρίς.

Δοκίμασα πολλές φορές το διάστημα 2025-2026 (κυρίως παίρνοντας take away). Ουσιαστικά πρόκειται για μαγειρείο με αισθητική εστιατορίου. Μου έδωσε την εντύπωση ότι προτιμάται από άτομα που θα χρησιμοποιούσαν τον όρο business lunch στην καθημερινότητά τους. Οι τιμές είναι αναλόγως ανεβασμένες (συγκριτικά με άλλα μαγειρεία του Ηρακλείου). Το φαγητό ήταν σταθερά σε καλό επίπεδο και ένας από τους λόγους που το προτιμούσα ήταν γιατί μπορούσες να βρεις φαγητά μέχρι και το απόγευμα.

Επίσκεψη ένα κυριακάτικο απόγευμα του Μαΐου του 2026 με κράτηση (δε χρειαζόταν). Βρίσκεται σε όμορφο σημείο στην παραλιακή, στο ύψος των Λεγρενών. Αν και δεν είναι ακριβώς πάνω στη θάλασσα, από τα τραπέζια της βεράντας έχει θέα προς αυτήν. Το (πολυπληθές) σέρβις ευγενικό και σβέλτο. Το φαγητό άφησε ανάμεικτες εντυπώσεις, δεν ήταν ούτε κακό, ούτε καλό, μάλλον προς το οκ/αδιάφορο θα πω. Αν ξαναπήγαινα (δε θα το επιδίωκα, αλλά δε θα το σαμπόταρα κιόλας), θα στόχευα σε μεζέδες που συνοδεύουν ούζο, ίσως για γρήγορη στάση μετά τη θάλασσα.

Δοκίμασα κάμποσες φορές τον Μάιο-Ιούνιο του 2026. Πολύ νόστιμο παγωτό, με οικογενειακή ατμόσφαιρα και έμφαση στην πρώτη ύλη. Δε δοκίμασα κάτι που να μην μου αρέσει και το προτείνω. Νομίζω ότι κλείνει τους χειμερινούς μήνες και ξανανοίγει την άνοιξη.

Πρόκειται για φημισμένο ζαχαροπλαστείο/παγωτατζίδικο (φτιάχνει και βάφλες), κοντά στο Ηράκλειο. Το επισκεφτήκαμε την Πρωτομαγιά του 2026, απογευματινή ώρα και γινόταν το αδιαχώρητο. Παρά τη δημοφιλία του, προσωπικά, δε βρίσκω τον λόγο να το επισκεφτεί κανείς στοχευμένα (εκτός αν βρίσκεται στην περιοχή). Από τα παγωτά ξεχώρισα την γεύση "κατσικούλα" (κρέμα από κατσικίσιο γάλα), ιδιαίτερη και νόστιμη.

Μερικές επισκέψεις αργότερα και η αίσθησή μου παραμένει η ίδια. Το φαγητό είναι σταθερά σε καλό επίπεδο για δεδομένα Ηρακλείου. Προσωπικά, περίμενα μεγαλύτερη ποικιλία σε εποχιακά πιάτα (θα ήθελα να τους δω, από δημιουργικής άποψης, λίγο έξω από το comfort zone τους). Όπως και να χει, συνεχίζω να το προτείνω.

Κάτσαμε τον Μάιο του 2026 απρογραμμάτιστα, καθώς μας κίνησε το ενδιαφέρον η φάση με τα εξωτερικά τραπέζια (βλ. εικόνες του "Φούσκας..") και τη ζωντανή μουσική (μπουζούκι και κιθάρα που έπαιζαν κυρίως ρεμπέτικα). Εσωτερικά και εξωτερικά, δε φαίνεται να έχουν αλλάξει πολλά πράγματα από την εποχή του φούσκα (ομολογώ ότι δεν είχαμε δει τα εκεί σχόλια πριν την επίσκεψη). Στο φαγητό, αντιθέτως, η εικόνα μοιάζει διαφορετική. Φαίνεται να γίνεται μια προσπάθεια να ξεφύγει από την κρητική νόρμα, η οποία δυστυχώς, στην δική μας περίπτωση τουλάχιστον, δε λειτούργησε. Τα περισσότερα πιάτα ήταν προβληματικά. Στα θετικά να πούμε ότι το σέρβις ήταν σβέλτο και ευγενικό. Αν ξαναπήγαινα (που αμφιβάλω), θα ήταν για χαλαρή μπυρίτσα με ελαφρύ μεζέ στον εξωτερικό χώρο.

Κάτσαμε τον Μάιο του 2026. Βρίσκεται σε όμορφο σημείο, πάνω από το λιμάνι με ωραία θέα προς τη θάλασσα. Το σέρβις ευγενικό πλην διεκπαιρεωτικό. Στα του φαγητού το πρόσημο ήταν θετικό, κυρίως γιατί τα ψάρια (καλαμάρι, μπαρμπούνι, ροφός) ήταν πολύ νόστιμα. Στην βιτρίνα είχε μερικά μεγάλα ψάρια (όπως ροφός, φαγκρί) τα οποία έδειχναν φρεσκότατα. Οι τιμές μου φάνηκαν τσιμπημένες για τα δεδομένα του Ηρακλείου (έχοντας υπόψη και το ύφος του μαγαζιού). Αν το ξαναεπισκεπτόμουν, θα ήταν για τη θέα και για κάποιο ψάρι στη σχάρα.

Κάτσαμε τον Μάιο του 2026. Πρόκειται για μεγάλη (χασαπο)ταβέρνα, σε όμορφο σημείο (σχεδόν) πάνω στη θάλασσα, λίγο έξω από το κέντρο του Ηρακλείου. Τα Σαββατοκύριακα μαζεύει πολύ κόσμο. Ο χώρος προσφέρεται για μεγάλες παρέες. Φημίζεται για το αντικριστό της και όχι άδικα. Την κατατάσσω ανάμεσα στις καλύτερες επιλογές στο Ηράκλειο σε αυτό τον τομέα και κατά συνέπεια θεωρώ ότι αξίζει μια επίσκεψη.

Φαίνεται να έκλεισαν (οριστικά;) τα καταστήματά τους στην Ολλανδία (βλ. https://www.instagram.com/p/DQRYv06jmA5/ και https://vapiano.nl/). Παρόλα αυτά, σε πρόσφατο πέρασμα (Ιούνιο 2026) το μαγαζί, αν και κλειστό, δεν έχει αλλάξει καθόλου εσωτερικά.

Κάτσαμε τον Μάιο του 2026. Το σχόλιο του dzografi με καλύπτει πλήρως. Το μόνο πράγμα που φαίνεται να έχει αλλάξει είναι η προσθήκη εμφιαλωμένων κρασιών στον κατάλογο. Τη λίστα επιμελείται η κόρη της οικογένειας (Μαριλένα, αν θυμάμαι σωστά), η οποία διατηρεί και το οινοπωλείο krasaki.gr στην είσοδο της διπλανής στοάς. Τα χορτοπιτάκια ήταν πολύ νόστιμα, τηγανισμένα σε ελαιόλαδο και γεμισμένα με διάφορα χόρτα, τα οποία, όπως μας ενημέρωσαν, μαζεύουν οι ίδιοι στο χωριό. Συμπερασματικά, ζεστή οικογενειακή ατμόσφαιρα σε ευχάριστη αυλή με τίμιο φαγητό, αξίζει μια επίσκεψη.

Τελευταίο πέρασμα τέλη Μαΐου 2026 και το εσωτερικό του μαγαζιού έχει αδειάσει εντελώς. For the record, η κυρία Κούλα παραδίπλα συνεχίζει δυναμικά.

Μαγαζί-μινιατούρα στην Άνω Κυψέλη, με λογική καφενείου/μεζεδοπωλείου σε σύγχρονη εκδοχή. Καθίσαμε ένα απόγευμα καθημερινής, τον Μάιο του 2026, λίγο μετά το άνοιγμα, οπότε το μαγαζί ήταν σχεδόν άδειο. Κατά τις επτάμιση άρχισε να καταφθάνει κόσμος και γρήγορα γέμισε. Ευγενικό και εξυπηρετικό σέρβις. Όπως μας ενημέρωσαν, "Ύψαλα" ονομαζόταν παλαιότερα η περιοχή της Κυψέλης.

Το φαγητό κινήθηκε σε καλό επίπεδο, χωρίς συγκινήσεις. Έχει μικρό κατάλογο, πράγμα που σημαίνει ότι σε μεγάλες παρέες πιθανότατα θα χρειαστεί να επαναληφθούν ορισμένα πιάτα. Αν έμενα στη γειτονιά, ή ήμουν περαστικός με διάθεση για τσίπουρο και μεζέ, θα το ξαναεπισκεπτόμουν με ευχαρίστηση. Γι' αυτούς που τους αρέσει το περπάτημα, έχει ενδιαφέρον η διαδρομή από την Κυψέλη προς Αμπελόκηπους ή Πανόρμου, περνώντας από το Πολύγωνο. Σε ορισμένα σημεία η θέα είναι εντυπωσιακή, μπορεί κανείς να δει την Αθήνα πιάτο, μέχρι και τη θάλασσα στον Πειραιά.

Επισκεφτήκαμε το Μαγαζάκι που λέγαμε την Πρωτομαγιά του 2026. Πρόκειται ουσιαστικά για το καφενείο του χωριού, το οποίο έχει μετατραπεί σε μεζεδοπωλείο και προσελκύει αρκετό κόσμο από το Ηράκλειο που έρχεται για μονοήμερη εκδρομή. Το φαγητό κινήθηκε σε οκ επίπεδο, χωρίς κάτι να ξεχωρίζει. Θεωρώ ότι αν το προσεγγίσει κανείς με τη λογική ρακάδικου, ίσως να αξίζει μια επίσκεψη, λόγω της τοποθεσίας του χωριού με όμορφη θέα τόσο προς τη θάλασσα από την μια πλευρά, όσο και προς την "πεδιάδα" με τις ελιές από την άλλη.

Δυνατή ελληνική παρουσία στη fine dining σκηνή της Ολλανδίας και σε καλή τιμή. Επισκεφτήκαμε το Elea τον Απρίλιο του 2026. Βρίσκεται σε έναν από τους ομορφότερους δρόμους του κέντρου της Χάγης, εκεί όπου βρίσκεται και ένα από τα παλάτια του βασιλιά. Αρκετά μεγάλο μαγαζί, με άνετες αποστάσεις ανάμεσα στα τραπέζια, εκπέμποντας vibes χαϊκλασάτου εστιατορίου. Παρόλα αυτά, η διακόσμηση μοιάζει πιο casual, σαν σε σαλόνι σπιτιού. Το σέρβις (που στην πλειοψηφία του έγινε από τον Παναγιώτη, στα ελληνικά) ήταν από τις καλύτερες εμπειρίες που έχουμε τύχει σε τέτοιου είδους εστιατόρια (και γενικά να πω την αλήθεια). Ευγενικός, μετρημένος, με γνώσεις, πάθος και γνήσιο ενδιαφέρον να μάθει πως μας φάνηκαν τα πάντα. Αξίζει να σημειωθεί ότι μερικά πιάτα μας τα σέρβιρε η συνιδιοκτήτρια του μαγαζιού (πράγμα που συνειδητοποιήσαμε αφότου φύγαμε), χωρίς το παραμικρό ίχνος έπαρσης. Πολύ ευχάριστος και ο ρυθμός της κουζίνας.

Στα του φαγητού, το επίπεδο ήταν πολύ υψηλό, χωρίς να μπορώ να ξεχωρίσω μόνο ένα πιάτο (βλ. περιγραφές στις αντίστοιχες εικόνες). Κρίνοντας από την αδιάκοπη δουλειά των μαγείρων που μπορούσα να δω από εκεί που καθόμουν (η κουζίνα είναι ανοικτή), σε μια μισογεμάτη θα πω βραδιά, μου δόθηκε η εντύπωση πως έχουν φιλοδοξίες (πχ. για αστέρι Michelin). Παρόλα αυτά, δεν μπορώ να πω ότι είναι ακόμα εκεί (ειδικά το γλυκό κατά την γνώμη μου ήθελε δουλίτσα). Ένα πράγμα που με ικανοποίησε ένα τσικ παραπάνω σαν πελάτη ήταν η προσοχή στις λεπτομέρειες όπως, για παράδειγμα, η ποιότητα των ποτηριών κρασιού. Πολύ δυνατό και μελετημένο wine pairing με αρκετή ελληνική παρουσία.

Συνολικά, χωρίς φιλοδώρημα, με pairing μισών ποτηριών, νερό και καφέ, η τιμή ανέρχεται γύρω στα 140ε. Οριακά αγγίζει το value for money range (στο είδος του, για τιμές Ολλανδίας). Συμπερασματικά, εξαιρετική εμπειρία (εξυπηρέτηση και φαγητό) που αναδεικνύει την ελληνική παρουσία στο διεθνές fine dining, το προτείνω ανεπιφύλακτα!

Άλλο ένα newcomer στο ramen culture της Ολλανδίας, το οποίο επισκεφτήκαμε τον Απρίλιο του 2026. Μου κίνησε το ενδιαφέρον ο μίνιμαλ κατάλογος, ο οποίος απαρτιζόταν (κυριολεκτικά!) από τα δύο μπολ που ανέβασα στις εικόνες. Βέβαια, τώρα που γράφω το σχόλιο (περίπου έναν μήνα αργότερα) προστέθηκε ένα toripaitan (κρεμώδης ζωμός κοτόπουλο), καθώς και κάποιο Κυριακάτικο σπέσιαλ. Παρότι ο χώρος είναι πολύ μικρός (και δεν δέχεται κρατήσεις), το πράγμα κινείται αρκετά γρήγορα. Και τα δύο μπολ που δοκιμάσαμε ήταν γευστικά και έδιναν μια αίσθηση αυθεντικότητας, κάτι που μου έκανε εντύπωση, καθώς ο σεφ (κρίνοντας εξ όψεως) δεν ήταν Ιάπωνας (εμένα μου έκανε πιο πολύ για ramen nerd). Σε κάθε περίπτωση, ήταν ευγενικός, πρόθυμος και αφοσιωμένος. Στα 16ε το λές vfm και το προτείνω σε όποιον βρεθεί σ' αυτή την πλευρά της Χάγης.

Στη θέση του άνοιξε το cafe amigo (βλ. εικόνες).

Επίσκεψη βράδυ καθημερινής τον Απρίλιο του 2026 με κράτηση (δεν χρειαζόταν). Είναι από τις περιπτώσεις που έφυγα μπερδεμένος. Αρχικά, το μαγαζί είναι ουσιαστικά συνοικιακό ουζερί. Προσωπικά, κοιτώντας τα social τους, μου δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι θα ήταν πιο εστιατορικό, οπότε πηγαίνοντας με αυτό το σκεπτικό, κάπως απογοητεύτηκα που δεν ήταν. Όπως και να 'χει, το φαγητό σε γενικές γραμμές ήταν καλό, αν και κάποια πιάτα ήταν στην καλύτερη μέτρια (όπως το πιάτο με το χταπόδι και τα λυθρίνια). Από την άλλη μεριά, το σέρβις, αν και ευγενικό, ήταν προβληματικό. Για παράδειγμα, στο πιάτο με τα χόρτα το σέρβις δεν γνώριζε τι χόρτα σερβίρει και έπρεπε να ρωτήσει δύο διαφορετικούς εργαζόμενους μέχρι να πάρει απάντηση. Το ίδιο συνέβη και άλλες φορές με άλλα πιάτα. Δε χάλασε τη διάθεση της παρέας, αλλά όπως και να το κάνεις, δεν είναι και η καλύτερη εμπειρία.

Συμπερασματικά, θα ξαναπήγαινα αν βρισκόμουν στη γειτονιά και ήθελα ένα χαλαρό ουζάκι με μεζέ, αλλά όχι να έρθω από μακριά μόνο γι' αυτό.

Επίσκεψη την Κυριακή του Πάσχα του 2026. Παρά την παραζάλη της ημέρας, με κόσμο να έρχετε κατά συρροή, ρωτώντας για τραπέζι και τους εργαζόμενους να τρέχουν πέρα δώθε όλη την ώρα, το φαγητό και η εξυπηρέτηση ήταν μια χαρά. Straightforward κατάσταση, ψησταριά με αρνί στη σούβλα, κοντοσούβλι και κοκορέτσι, σαλάτες, τζατζίκι και τυριά. Τίμια επιλογή, προτείνεται.

Στη θέση του άνοιξε nutree: https://www.instagram.com/nutree_cafe_heraklion/.

Μεγάλος ντόρος για το συγκεκριμένο εγχείρημα και είπαμε να το επισκεφτούμε τον Απρίλιο του 2026, αργά το απόγευμα καθημερινής, με κράτηση (γιατί το βράδυ ήταν όλα reserved, αν και καλέσαμε τρεις-τέσσερις ημέρες πριν). Βρίσκεται σε όμορφο σημείο, στην πλατεία Πλυτά στον Άγιο Αρτέμιο (off the radar περιοχή θα έλεγα) με πλησιέστερο σταθμό του μετρό τον "Άγιο Ιωάννη" (περίπου δέκα λεπτά περπάτημα). Έχει τρεις χώρους, έναν εσωτερικό, έναν ακριβώς έξω από το μαγαζί και έναν απέναντι, στην πλατεία. Το σέρβις ήταν φιλικό, καθόλου στημένο και με ωραίο ρυθμό (αν και, την ώρα εκείνη, το μαγαζί δεν είχε και πάρα πολύ κόσμο). Η αισθητική του χώρου κινείται στην αθηναϊκή (και όχι μόνο) νόρμα του 2026: ίνοξ, μάρμαρο, ξύλο, μωσαϊκό και ανοιχτή φωτιά.

Στα του φαγητού, όλα ήταν σε πολύ υψηλό επίπεδο. Αυτό που μας έμεινε είναι ότι το φαγητό ήταν απλό και νόστιμο. Νόστιμο με τρόπο διαφορετικό από τη νοστιμιά του φαγητού στα Άκρα, για παράδειγμα, που είναι πιο προσεγμένο, εστιατορικό, με περισσότερες τεχνικές. Ίσως αυτό εννοούσαν με τον όρο "αναψυκτήριο" που χρησιμοποιούσαν στα ξεκινήματά τους. Συμφωνώ με το σχόλιο του AG αναφορικά με την τιμή: υπολογίζετε εύκολα 40ε το άτομο χωρίς ποτό.

Θεωρώ ότι αξίζει, το προτείνω και θα ξαναπήγαινα με ευχαρίστηση. Να σημειώσω ότι αναφορές από γνωστούς μου που το επισκέφτηκαν επανειλημμένα κάνουν λόγο για αστάθεια στη συνολική ποιότητα της εμπειρίας (αξίζει να διαβάσετε και την τελευταία κριτική του Μητσελή στο FNL).

Επισκεφτήκαμε τον Άγριο μεσημέρι καθημερινής, τον Απρίλιο του 2026. Παρεμπιπτόντως, όταν πρωτοάνοιξε έχω την εντύπωση ότι λεγόταν Άγιος (και τα πιάτα γράφουν Agios μεν, dirty δε), ποιος ξέρει. Μεγάλο μαγαζί, γεμάτο κόσμο, αλλά βρήκαμε να κάτσουμε χωρίς κράτηση. Ουσιαστικά πρόκειται για (προσεγμένη) χασαποταβέρνα. Σε πολλά πράγματα μου θύμισε τον Τουρκαντώνη στον Γέρακα. Το σέρβις πολυάριθμο και διεκπεραιωτικό. Τα κρεατικά κινήθηκαν σε πολύ καλό επίπεδο, ειδικά τα αρνίσια παϊδάκια και το κοτόπουλο σχάρας. Ο "Άγριος" στην κουζίνα έδινε σόου, φορώντας ακουστικά στα αυτιά και κόβοντας κρέατα με τον μπαλτά, τα οποία εκσφενδόνιζε στην άλλη άκρη της κουζίνας στην ψησταριά. Δεν είναι του γούστου τέτοια σόου, αλλά οι θαμώνες φάνηκαν να το διασκεδάζουν. Το μεγαλύτερο μειονέκτημα για εμένα ήταν η μουσική. Καθ' όλη τη διάρκεια έπαιζε ελληνικά λαϊκά τύπου Ρέμο και Βέρτη, όχι υπερβολικά δυνατά, αλλά αρκετά για να μου προκαλέσουν εκνευρισμό και δυσφορία. Συμπερασματικά, θα το πρότεινα μόνο για την καλή ποιότητα των κρεάτων, θα ξαναπήγαινα αν τύχαινε, αλλά δεν θα το επιδίωκα.

Δοκίμασα μερικές φορές τον Απρίλιο του 2026. Πολύ νόστιμο παγωτό, κρεμώδες, με πολύ καλή υφή που θύμιζε όντως gelato (μέχρι και η θερμοκρασία σερβιρίσματος ήταν ελαφρώς υψηλότερη, όπως συνηθίζεται στα gelati) και ευχάριστο σέρβις. Έχει τρία μεγέθη όπου μπορείς να επιλέξεις μία, δύο ή τρεις γεύσεις, στην τιμή των 4, 5 και 6 ευρώ, αντίστοιχα. Υπάρχει και η επιλογή να προσθέσεις σοκολάτα ή/και μπισκότο από πάνω. Το προτείνω αν και τα 4ε για μια γεύση μου φαίνονται υπερβολικά πολλά (στα όρια του προσβλητικού για τον μέσο Έλληνα καταναλωτή ακόμα και με τις τιμές του 2026).

Η κατάσταση φαίνεται να έχει αλλάξει πολύ από την επίσκεψη του Ουαλού. Αρχικά, δε θυμίζει σε τίποτα καφενείο με την κλασική έννοια. Προσωπικά θα το χαρακτήριζα εστιατόριο/μεζεδοπωλείο. Το ίδιο αυτοχαρακτηρίζεται "οινορεστοράν". Επίσης, συμβαδίζοντας με την τρέχουσα μόδα, έχει πικάπ, ηχοσύστημα, φυσικά κρασιά κτλ.

Εμείς το επισκεφτήκαμε μια Παρασκευή του Απρίλη του 2026 στις "νεκρές" απογευματινές ώρες, χωρίς κράτηση. Βρίσκεται πολύ κοντά στο σταθμό του μετρό "Μεταξουργείο" (περίπου 5 λεπτά περπάτημα). Λίγος κόσμος στο μαγαζί (αναμενόμενο, λόγω ώρας), αλλά αρκετά ζωηρό σέρβις με την καλή έννοια. Φαίνονταν να προετοιμάζονται για το βράδυ (όπου αν θυμάμαι καλά, μας είπαν ότι είχαν ένα event). Το φαγητό ήταν σε αρκετά καλό επίπεδο. Λόγω των ημερών, κινηθήκαμε σχετικά νηστίσιμα, πράγμα που με έκανε να θέλω να επιστρέψω για να δοκιμάσω τα κρεατικά τους. Το μόνο μειονέκτημα που βρήκα είναι οι τιμές. Μου φάνηκαν αρκετά τσιμπημένες για το ύφος του μαγαζιού και το μέρος στο οποίο βρίσκεται. Για παράδειγμα, το φτηνότερο γλυκό κόστιζε 14ε! Κατά τα άλλα, αξίζει και το προτείνω.

Άλλη μία επίσκεψη τον Μάρτιο του 2026. Το μαγαζί ήταν και αυτή την φορά άδειο (βράδυ Πέμπτης). Η άποψή μου για το φαγητό παραμένει η ίδια. Τα μόνα που διασώθηκαν ήταν η κρεατόπιτα (η γέμιση ήταν πολύ νόστιμη) και η ομελέτα με πατάτες. Δε βρίσκω λόγο να το ξαναεπισκεφτώ.

Μάλλον στη θέση του άνοιξε το Τεκνό: https://www.instagram.com/tekno_ath/.

Δυνατό value for money fine dining εστιατόριο (δυσεύρετος συνδυασμός στην Ολλανδία). Το επισκεφτήκαμε τον Μάρτιο του 2026. Βρίσκεται σχετικά κοντά (γύρω στα 25 λεπτά περπάτημα) στους δύο κύριους σταθμούς τρένων της Χάγης (centraal και hs), σε μια αρκετά δραστήρια γαστρονομικά γειτονιά. Μικρό μαγαζάκι με πολύ ωραία αισθητική, σαν σε σαλόνι σπιτιού, με το ξύλο να κυριαρχεί. Να πω την αλήθεια, δεν είμαι φαν της βαριάς διακόσμησης με λευκά τραπεζομάντιλα κτλ σε τέτοιου είδους εστιατόρια. Σε αντίστοιχο ύφος κινήθηκε και το σέρβις, φιλικό τόσο όσο, καθόλου στημένο και με ευχάριστη ροή. Να σημειωθεί ότι τα τραπέζια δεν ήταν όσο κολλητά συνηθίζεται τα τελευταία χρόνια, υπήρχε χώρος.

Εκτός από τις τιμές, μας τράβηξε το ενδιαφέρον η λεζάντα "new Nordic fine dining". Δεν μπορώ να κρίνω το πόσο σκανδιναβική ήταν η κουζίνα, οπότε θα αρκεστώ σε manifesting μπας και δοκιμάσω σκανδιναβικό fine dining in situ. Στα του φαγητού, δεν υπήρχαν αδύναμα σημεία με τα δύο κυρίως πιάτα (τρίτο και τέταρτο) να ξεχωρίζουν (βλ. περιγραφές στις φωτογραφίες). Το wine pairing ταιριαστό και ευχάριστο, χωρίς ιδιαίτερες συγκινήσεις. Συνολικά, χωρίς φιλοδώρημα, με pairing μισών ποτηριών, νερό και καφέ, η τιμή ανέρχεται γύρω στα 130ε. Αφού το επισκεφτήκαμε, είδα ότι είναι στον οδηγό Michelin στην κατηγορία selected restaurants. Συμπερασματικά, ποιοτικό vfm, ευχάριστη εξυπηρέτηση, το προτείνω ανεπιφύλακτα!

Οι φωτογραφίες που ανέβασα είναι από επίσκεψη τον Αύγουστο του 2023. Δυστυχώς, δεν θυμάμαι τι είναι τι (μπορώ να μαντέψω, αλλά είπα να το αποφύγω). Μας είχαν αρέσει όλα και τα είχαμε βρει ενδιαφέροντα, αλλά και αρκετά ακριβά (με τα τότε δεδομένα) και μικρές μερίδες. Καθίσαμε στον πεζόδρομο από την μεριά της οδού Βουλής και δεν είχε να προσφέρει κάτι από αισθητικής άποψης. Δε ξέρω αν το κάνουν ακόμα, αλλά τότε σέρβιραν ένα burger (takeaway, από την μεριά της οδού Σκούφου) που φίλη είχε χαρακτηρίσει "to die for" (προσωπικά, δεν το δοκίμασα). Συνολικά θετικό πρόσημο και θα μπορούσα να ξαναπάω.

Στη θέση του άνοιξε το Κάλεσμα στον Χολαργό: https://www.instagram.com/kalesmacholargos/.

Επίσκεψη ένα κυριακάτικο μεσημέρι του Μαρτίου του 2026 με κράτηση (δεν χρειαζόταν, το μαγαζί ήταν σχεδόν άδειο). Στα του χώρου και της περιοχής, συμφωνώ με το σχόλιο της Sylia. Αντιθέτως, εμένα δεν μου θύμισε σε τίποτα το ERGON. Είχε μόλις ένα ψυγείο με κοπές, αλλαντικά και τυριά (βλ. φωτογραφία) και δεν μπορώ να πω ότι το πούλησαν ιδιαίτερα. Επίσης, η συνεννόηση με τον (ευγενικό μεν, βαριεστημένο δε) σερβιτόρο δεν ήταν η καλύτερη. Για παράδειγμα, όταν παραγγείλαμε το rib eye, καταλάβαμε ότι η τιμή ήταν ανά κιλό και όχι ανά μερίδα. Βέβαια, μπορεί να ήταν δικό μας λάθος, γιατί αναγράφεται ξεκάθαρα στον τιμοκατάλογο με τις κοπές. Το μαγαζί έχει υπότιτλο "The Art of Slow Food", το οποίο, ομολογώ, ότι δεν κατάλαβα σε τι αναφέρεται. Το φαγητό κινήθηκε πάνω από τον μέσο όρο, με διάθεση δημιουργικότητας που το κάνει να διαφέρει από την πλειοψηφία των μαγαζιών στο Ηράκλειο. Ξεχώρισε το μοσχαρίσιο μπιφτέκι. Μια ολοκληρωμένη μπουκιά (με λάχανο, μουστάρδα και σαλτσούλα) ήταν εξαιρετική. Θα το ξαναεπισκεπτόμουν με ευχαρίστηση, αλλά δεν νομίζω ότι θα το επιδίωκα, χωρίς να ξέρω ακριβώς γιατί.

Όντας στην περιοχή, έπειτα από κάμποσες (>4) τηλεφωνικές απορρίψεις σε κοντινά μαγαζιά και με το στομάχι να 'χει φτάσει στην πλάτη, επισκεφτήκαμε τη Γειτονιά τον Μάρτιο του 2026. Αναπόφευκτα τουριστικό ύφος, αλλά με όμορφο εσωτερικό (ειδικά ένας χώρος με τραπέζια γύρω από το τζάκι που θύμιζε περισσότερο Πήλιο παρά Μάλια, αλλά δυστυχώς δεν έβγαλα φωτογραφία) και ευγενικό σέρβις. Το φαγητό, στην πλειοψηφία του, μέτριο-αδιάφορο. Όλες οι σάλτσες, οι αλοιφές και οι πουρέδες είχαν θέμα στην υφή (όχι ότι είχα προσδοκίες, κουβέντα να γίνεται). Δεν θα επιδιώξω να ξαναπάω, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι απαραίτητα προς αποφυγή.

Επίσκεψη την τελευταία Κυριακή του Φεβρουαρίου του 2026 με κράτηση (δε χρειαζόταν). Βρίσκεται σε έναν μικρό οικισμό λίγο πριν την Χερσόνησο, ακριβώς πάνω από τον ΒΟΑΚ. Όμορφο και μεγάλο μαγαζί με διάφορους χώρους για όλες τις εποχές. Ευγενικοί και εξυπηρετικοί υπάλληλοι. Συμφωνώ με τον υπότιτλο του μαγαζιού "Authentic taste of Crete". Όλα ήταν μια χαρά με καλές πρώτες ύλες, χωρίς βέβαια να είναι κάτι το ιδιαίτερο. Αξίζει να το επισκεφτεί κανείς, αν βρίσκεται στην περιοχή (ειδικότερα αν θέλει να αποφύγει την τουριστική παραζάλη της Χερσονήσου και των Μαλίων), αλλά ίσως όχι ως προορισμό.

Το μαγαζί βρίσκεται σε πεζόδρομο και είναι "χωρισμένο" στα δύο, το ένα φτιάχνει σπριτζ, και το άλλο ατομικές πίτσες. Έχει ελάχιστα τραπέζια, οπότε σε ώρες αιχμής κάθεσαι όρθιος (και σου σερβίρουν το ποτό σε πλαστικό ποτήρι). Η αισθητική θυμίζει αθηναϊκά αντίστοιχα μπαράκια (πχ. Προφήτης στο Παγκράτι). Τα σπριτζ τίμια, αν και τσιμπημένα στην τιμή (8+ ευρώ) για τη φάση που επικρατεί. Οι πίτσες ανέλπιστα καλές με νόστιμο ζυμάρι (γλυκίζει ελαφρώς, αλλά όχι με κακό τρόπο) και καλής ποιότητας υλικά. Οι θαμώνες, ως επί το πλείστον, νεαροί φοιτητές (σε αντίθεση με τα αντίστοιχα στην Αθήνα που μαζεύει και 30ρηδες+). Προτείνεται για γρήγορο απογευματινό-βραδινό ποτάκι.

Επισκεφτήκαμε τον Πετούση την Καθαρά Δευτέρα του 2026, καθώς όλες (!) οι ψαροταβέρνες στις οποίες τηλεφωνήσαμε (τουλάχιστον 6-7, δεν έχει και πολλές παραπάνω) ήταν γεμάτες εκείνο το μεσημέρι (και να φανταστείτε ότι ξεκινήσαμε τα τηλεφωνήματα από την προηγούμενη Τετάρτη). Τώρα θα μου πείτε, πώς καταλήξαμε σε μαγαζί με #αντικριστό, Καθαρά Δευτέρα, ε shit happens... Όπως και να 'χει, το μαγαζί συμπαθητικό, σε κεντρικό σημείο και οι υπάλληλοι ευγενικοί. Εκεί τελειώνουν τα θετικά. Το φαγητό ήταν απογοητευτικό (όχι ότι είχα και την καλύτερη διάθεση να πω την αλήθεια), με αποκορύφωμα την σαλάτα (βλ. φωτογραφίες), η οποία κόστισε 9 ευρώ (!). Αφού δεν μας βγήκε το σαρακοστιανό και μιας και φημίζεται για τα καλά του κρέατα, είπαμε να σώσουμε την κατάσταση με ένα αντικριστό. Αν και δεν ήταν κακό, θεωρώ ότι υπάρχουν καλύτερες επιλογές στην πόλη. Ίσως αξίζει μια στοχευμένη επίσκεψη για κρεατικά για να έχω μια πιο συνολική εικόνα.

Στη θέση του άνοιξε το Dahlia: https://www.instagram.com/dahlia.athens/.

Επισκεφτήκαμε τον Αλέκο την Κυριακή της Αποκριάς του 2026, μετά την παρέλαση στο Ρέθυμνο, έπειτα από σύσταση (χωρίς υπερβολή) από όλους τους γνωστούς μου στο Ηράκλειο. Η κατάσταση είναι, πάνω-κάτω, όπως την περιγράφει το ταβερνοαλάνι (και τα υπόλοιπα σχόλια). Για την ιστορία, η τιμή ανά άτομο έχει φτάσει στα 30 ευρώ.

Στα του φαγητού, δυστυχώς, δεν βρήκα τίποτα που να με κάνει να το προτείνω με τον τρόπο που μου το πρότειναν ή όπως το περιγράφουν τα υπόλοιπα σχόλια. Οι γεύσεις, όλες γνώριμες (χωρίς να είναι κακό αυτό), με καλή πρώτη ύλη (ως συνήθως), αλλά μέχρι εκεί, τίποτα παραπάνω. Να παραθέσω δύο πράγματα που με ενόχλησαν προσωπικά. Τα φαγητά ήρθαν πολύ γρήγορα (ίσως μέσα σε δέκα λεπτά να είχαν έρθει όλα πλην των ψητών), τόσο που δεν προλαβαίνεις να επεξεργαστείς την πληροφορία. Δεν υπήρχε ισορροπία στα πιάτα που μας ήρθαν, με την έννοια ότι τα κρεατικά ήταν η συντριπτική πλειοψηφία (το κοκκινιστό μοσχάρι ήρθε x2). Περίμενα περισσότερα ορεκτικά με λαχανικά (πχ. ντολμαδάκια, κολοκυθοανθούς) και όσπρια. Στα θετικά, οι ποσότητες ήταν μεγάλες και οι εργαζόμενοι ευγενικοί.

Μπορεί να είχα ανεβάσει πολύ ψηλά τον πήχη, μπορεί και η μέρα που επισκεφτήκαμε να μην ήταν και η καλύτερη, αλλά δεν βλέπω το λόγο να το επισκεφτεί κανείς αν δεν βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή. Ίσως πρέπει να ξαναπάω κάποια στιγμή, δεν το αποκλείω.

Επίσκεψη ένα Σαββατοκύριακο του Φεβρουαρίου του 2026 με κράτηση (δεν χρειαζόταν). Όμορφος χώρος, σε προνομιούχα θέση που βλέπει όλο το οροπέδιο Λασιθίου. Ευγενικοί και εξυπηρετικοί εργαζόμενοι. Μας ενημέρωσαν ότι δουλεύει μόνο τον χειμώνα και κλείνει τους καλοκαιρινούς μήνες. Αν θυμάμαι καλά, μας είπαν ότι κλείνουν μετά το Πάσχα. Απλή, παραδοσιακή κρητική κουζίνα, χωρίς υπερβολές, με πολύ καλή πρώτη ύλη και λογικές τιμές. Μου έδωσε την αίσθηση σταθερότητας στην ποιότητα. Κατά συνέπεια, το προτείνω αν βρεθεί κανείς στο οροπέδιο, χωρίς όμως να αποτελεί προορισμό από μόνο του.

Επίσκεψη βράδυ καθημερινής, τον Φεβρουάριο του 2026. Το σχόλιο του dzografi με καλύπτει πλήρως. Δεν φαίνεται να έχουν αλλάξει πολλά από τότε. Οι εργαζόμενοι ήταν ευγενικοί και εξυπηρετικοί. Τίμια value for money επιλογή για παρεΐστικη μεζεδοκατάσταση. Το προτείνω κυρίως για κάποιον που μένει στο Ηράκλειο και λιγότερο για κάποιον που το επισκέπτεται για λίγες μέρες.

Επίσκεψη την Τσικνοπέμπτη του 2026 με κράτηση, έπειτα από σύσταση για καλές σούβλες και θέλοντας να αποφύγουμε την πολυκοσμία του κέντρου λόγω μέρας. Όταν φτάσαμε στο μαγαζί, γύρω στις εννιά, η ουρά για takeaway έφτανε μέχρι τον δρόμο (και να σημειωθεί ότι έβρεχε). Οι σερβιτόροι στην τσίτα, να τρέχουν πάνω κάτω, χωρίς να αφήνουν πολλά περιθώρια επιλογής κατά την παραγγελία. Απ' ότι κατάλαβα (εκ των υστέρων) αυτός που έκανε την κράτηση ανέφερε ενδεικτικά τι κρέατα θέλαμε να φάμε, και αυτό θεωρήθηκε τελεσίδικο. Χρειάστηκε να επιμείνουμε για να μας φέρουν το αρνί. Οι πρώτες ύλες (ως συνήθως) σε υψηλό επίπεδο, αλλά από τις σούβλες ομολογώ ότι περίμενα κάτι καλύτερο. Διστάζω να το προτείνω, αν και δεν ήταν κακή εμπειρία.

@ταβερνοαλάνι: Επιβεβαιώνω το σχόλιο του patatas, μου έδωσε την ίδια εντύπωση, αν και δεν είναι σαφές αν έχει κλείσει οριστικά. Θα ξαναπεράσω να ελέγξω κάποια στιγμή.

@patatas: Η αλήθεια είναι ότι διάβασα το σχόλιο ενώ ήμουν στη γειτονιά και πέρασα να δω τι παίζει, γιατί το είχα στη λίστα μου.

Τίμια περίπτωση πιτσαρίας σε ναπολιτάνικο στυλ. Πολύ όμορφος industrial χώρος, αρκετά μεγάλος, με ανοιχτή κουζίνα. Κάτι που βρήκα ενδιαφέρον είναι ότι δε σερβίρουν αναψυκτικά τύπου coca cola, αλλά αναψυκτικά από μια (μικρή) ολλανδική εταιρεία που προωθεί το sustainability, μειωμένο αποτύπωμα CO2 και άλλα τέτοια. Τιμές λογικές για την Ολλανδία του 2026. Αξίζει και το προτείνω.

Πρόκειται για μεσανατολίτικο εστιατόριο με συστάσεις από food bloggers στην Ολλανδία που επισκέπτονται μαγαζιά στο ύφος του μεζεδοπωλείου, το οποίο δοκιμάσαμε τον Φεβρουάριο του 2026. Από όσα είχα δει online, οι προσδοκίες μου ήταν υψηλές, αλλά δυστυχώς η προσγείωση ήταν απότομη. Προσφέρει chef's menu (με 4, 5 και 6 πιάτα) σε φιλοσοφία shared dining, χωρίς να γνωρίζεις εκ των προτέρων τι θα έρθει, το οποίο, στη δική μας περίπτωση, λειτούργησε ως εξής: Ήμασταν παρέα τεσσάρων ατόμων και σε κάθε γύρα ερχόταν το αντίστοιχο πιάτο που έχω ανεβάσει στις φωτογραφίες επί δύο, με εξαίρεση το γλυκό, που ήταν δύο διαφορετικά. Όταν διάβασα shared dining είχα φανταστεί κάθε γύρα να αποτελείται από πολλά μικρά πιάτα σε στυλ μεζέδων βγαλμένα από κάποιο βιβλίο του Ottolenghi. Το επίπεδο του φαγητού κινήθηκε σε μέτρια επίπεδα, χωρίς ωστόσο να είναι κακό.

Συμπερασματικά, (αν και μπορεί απλώς να πέσαμε σε κακή μέρα) δεν θα το πρότεινα και το ανέβασα εδώ περισσότερο προς αποφυγή παρά ως πρόταση επίσκεψης.

Πρόκειται για εστιατόριο στο στυλ του μπιστρό σε μια λιγότερο τουριστική γειτονιά του Ρότερνταμ, η οποία είναι αρκετά δραστήρια γαστρονομικά. Αξίζει να περπατήσει κανείς από τον κεντρικό σταθμό (είναι περίπου μισή ώρα) και να παρατηρήσει τις εναλλαγές των γειτονιών που μεσολαβούν. Το φαγητό είναι τίμιο, με διάθεση δημιουργικότητας χωρίς όμως να προσφέρει συγκινήσεις. Αν και μικρή, ενδιαφέρον παρουσίαζε η λίστα με τα κρασιά. Πιο συγκεκριμένα, το πρώτο κρασί κάθε είδους στον κατάλογο είναι on tap (βαρελίσιο να το πω;), κάτι που δεν είχα ξαναδεί και δεν ήξερα καν ότι παίζει σαν concept. Επίσης, συχνά έχουν ζωντανή μουσική (κυρίως jazz). Το προσωπικό ευγενικό και εξυπηρετικό. Συμπερασματικά, θα το πρότεινα ως αφορμή να εξερευνήσει κανείς την γειτονιά και να πιει ένα "ψαγμένο" ποτήρι κρασί.

Ενδιαφέρουσα περίπτωση με έντονο ελληνικό στοιχείο, σε μία όμορφη γειτονιά του Άμστερνταμ, μακριά από το κέντρο. Όμορφα διαμορφωμένος, μικρός χώρος που αποπνέει ζεστασιά, με το ξύλο να κυριαρχεί. Παρόλα αυτά, η πρώτη μας εντύπωση ήταν πολύ αρνητική, αλλά η ομάδα (η οποία αποτελούνταν από πολύ νεαρά παιδιά) έδρασε επαγγελματικά και ανέτρεψε το κακό κλίμα, προσφέροντας μας δωρεάν τα πρώτα ποτά και ένα ορεκτικό. Πιο συγκεκριμένα, ενώ είχαμε κάνει κράτηση, χρειάστηκε να περιμένουμε μισή ώρα μέχρι να είναι διαθέσιμο το τραπέζι μας, περιμένοντας σε άβολη θέση ανάμεσα σε τραπέζια καθώς το bar ήταν γεμάτο και έξω έκανε πολύ κρύο (Ιανουάριος του 2026). Το μαγαζί ήταν ασφυκτικά γεμάτο, σε δυσάρεστο βαθμό (δε ξέρω αν ήταν λόγω Σαββάτου ή απλώς έτυχε). Να φανταστείτε ότι το time slot που σου δίνει σαν επιλογή αν κλείσεις ώρα αιχμής (18:00-20:00) είναι μιάμιση ώρα!

Στα του φαγητού, όλα ήταν σε εξαιρετικό επίπεδο, ο ορισμός του vfm (με δεδομένα Ολλανδίας), γεγονός για το οποίο, απ'ότι φαίνεται, πήρε τη διάκριση Bib Gourmand από τον οδηγό Michelin. Αυτό που ξεχώρισε λόγω δημιουργικότητας και εκτέλεσης ήταν το γλυκό "chocolate" (θέλει δουλειά ο τίτλος, αν το κοιτάξεις φευγαλέα και πεις θα πάρω αυτό, μάλλον παραπλανεί). Εξαιρετικές ισορροπίες, το sourdough ice cream θύμιζε τσουρέκι με πολύ καλή υφή, τα μανιτάρια ήταν μαριναρισμένα και έδιναν ένα όξινο και γήινο στοιχείο ταυτόχρονα. Η κρέμα τζαντούγια τόσο όσο γλυκιά που έδινε καλή ισορροπία. Μια ολοκληρωμένη μπουκιά ήταν πραγματικά εντυπωσιακή. Δε θα σχολιάσω όλα τα πιάτα για να μην γίνω βαρετός. Διαθέτει και μεγάλη λίστα κρασιών με αρκετές ενδιαφέρουσες ετικέτες για όσους το αντέχει η τσέπη τους.

Συμπερασματικά, το προτείνω ανεπιφύλακτα και θα ήθελα να ξαναπάω να δοκιμάσω και άλλες δημιουργίες τους. Ενημερωτικά να αναφέρω ότι χρειάστηκε κράτηση σχεδόν δύο εβδομάδες πριν για να πετύχουμε τραπέζι σε (ολλανδική) ώρα αιχμής.

Άρτι αφιχθέν από το Τόκιο με ειδίκευση στον ζωμό πάπιας. Βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τον κεντρικό σταθμό των τρένων (Rotterdam Central) σε έναν όμορφα διαμορφωμένο χώρο. Δεν δέχεται κρατήσεις, οπότε συνιστάται λίγη υπομονή. Στα του φαγητού, τα μπολ που δοκιμάσαμε σαφώς πάνω από τον μέσο όρο της Ολλανδίας με έμφαση στην παρουσίαση, αλλά δε βρήκα το βάθος γεύσης που αναζητούσα (τουλάχιστον όχι στο ύψος των προσδοκιών που μου είχαν δημιουργηθεί από τα social media). Να πω την αλήθεια, μου έδωσε την εντύπωση ότι στην Ιαπωνία (χωρίς να έχω πάει βέβαια) θα ήταν ανάμεσα στα μετριοκαλά με την μισή τιμή, αλλά σε αυτή την μεριά του πλανήτη σκαρφαλώνει ψηλά. Όπως και να ’χει, αξίζει μια δοκιμή και προτείνεται.