Προφίλ του χρήστη vasmous

Έχοντας περάσει πολλές φορές απ' έξω, τελικά αποφασίσαμε να καθίσουμε τον Ιούνιο του 2026. Διστάζαμε λόγω της (σχετικά) χαμηλής βαθμολογίας που έχει στη google, παρότι βρίσκεται στον οδηγό Michelin, στην κατηγορία bib gourmand. Εκ των υστέρων, εικάζω ότι αυτό οφείλεται στο ατημέλητο, πιο χύμα ύφος του, αλλά και στο προβληματικό σέρβις, σε σχέση με τις προσδοκίες που δημιουργεί σε κάποιον που συμβουλεύεται τον οδηγό για τις εξόδους του. Όσον αφορά το σέρβις, αν αφήσουμε στην άκρη το ύφος των εργαζομένων, παρότι ήταν πολυπληθές και κάθε τρεις και λίγο περνούσε κάποιος να ρωτήσει αν είναι όλα καλά, όσες φορές χρειαστήκαμε κάτι δυσκολευτήκαμε να συνεννοηθούμε.

Παρότι bib gourmand, δε θα το χαρακτήριζα vfm: οι μερίδες είναι μικρές (με αποκορύφωμα το γλυκό) και οι τιμές προς το τσιμπημένες. Από την άλλη, το φαγητό έχει ενδιαφέρον, τουλάχιστον για μια πιο ελεβέ εμπειρία ισπανικής κουζίνας. Διαθέτουν επίσης μεγάλη λίστα κρασιών. Συμπερασματικά, πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα επιλογή ισπανικού/μεσογειακού shared dining. Θα μπορούσα να ξαναπάω.

Επισκεφτήκαμε το CUE τον Ιούνιο του 2026. Πρόκειται για δύο μαγαζιά σε ένα: στο ισόγειο και τον επάνω όροφο στεγάζεται το εστιατόριο, ενώ στο υπόγειο λειτουργεί ένα listening bar. Οι δύο χώροι δεν επικοινωνούν μεταξύ τους, οπότε είτε πας για φαγητό είτε για ποτό και μουσική. Έλληνας σεφ με δυνατή προϋπηρεσία (μεταξύ άλλων στο Geranium της Κοπεγχάγης). Ο χώρος όμορφος, σχετικά μικρός, χωρίς όμως να δημιουργεί αίσθηση στριμώγματος, κινείται σε αρκετά casual ύφος για fine dining εστιατόριο με ανοιχτή κουζίνα, ορατή σχεδόν από κάθε σημείο της σάλας. Πολύ ωραία επιλογή μουσικής (ύφος funk jazz και old school hip hop, αλλά και σποραδικές ελληνικές επιλογές) κάτι που συνήθως σε τέτοια μαγαζιά ξεχνιέται. Η εξυπηρέτηση ευγενική.

Στα του φαγητού, έχουν δύο μενού, ένα μεγάλο (vol 2) και ένα μικρό (vol 1), το οποίο επιλέγεις κατά την κράτηση. Εμείς διαλέξαμε το vol 1 (το οποίο είναι διαθέσιμο μόνο καθημερινές). Δυστυχώς, γευστικά δεν μπορώ να πω ότι μου άφησε την εντύπωση ότι δείπνησα σε ένα μαγαζί με αστέρι Michelin (ότι και αν σημαίνει αυτό). Διαβάζοντας το κείμενο που συνοδεύει το μενού "... we celebrate the art of wood fire" και "Think of tastes and techniques like - fermented, pickled, smoked, dried, salted" κτλ. οι προσδοκίες μου ήταν ιδιαίτερα αυξημένες. Τι να πω, μπορεί να "φταίω" εγώ (κάποια σχόλια στο διαδίκτυο μιλάνε για αποκαλυπτική εμπειρία γαστρονομίας). Για να μην παρεξηγηθώ, το φαγητό είναι σε υψηλό επίπεδο και είναι εμφανές ότι ο σεφ γνωρίζει πολύ καλά την τέχνη του. Απλώς, μας έδωσε την εντύπωση ότι πάει κάπως με "σβηστές τις μηχανές", σε αναζήτηση κάτι διαφορετικού. Ίσως να έχει μπουχτίσει λίγο από τη στερεότυπική υψηλή γαστρονομία. Μου έκανε εντύπωση ότι, όταν πέρασε από το τραπέζι μας να πει γεια, μίλησε με πολύ μεγαλύτερο ενθουσιασμό για το listening bar παρά για το ίδιο το φαγητό. Το wine pairing είχε ενδιαφέρον, αλλά όχι ιδιαίτερες συγκινήσεις. Από την άλλη, η συναναστροφή μας με τον οινοχόο Mo ήταν πολύ ευχάριστη και γεμάτη ενέργεια με διάθεση να μοιραστεί τις επιλογές του και να ακούσει την γνώμη μας.

Συνολικά, χωρίς φιλοδώρημα, για το vol 1 με wine pairing, νερό και καφέ, η τιμή ανέρχεται γύρω στα 140ε. Σίγουρα πρόκειται για μαγαζί με χαρακτήρα (rock fine dining θα έλεγα), θα ξαναπήγαινα με ευχαρίστηση, αλλά (προς το παρών) δε θα το επιδίωκα κιόλας.

Έκλεισε και στη θέση του ανοιξε το Cue (https://www.instagram.com/cue_amsterdam/) του σεφ Γιώργου Κατάρα με ένα αστέρι Michelin.

Επισκεφτήκαμε τον Φλάρο τον Ιούνιο του 2026, (σχετικά) νωρίς ένα απόγευμα Παρασκευής, χωρίς κράτηση με το μαγαζί να είναι σχεδόν άδειο. Βρίσκεται κάπως μακρύτερα από τα πιο πολυσύχναστα σημεία του Παγκρατίου, κάτι που του δίνει μια σχετική ηρεμία. Πρόκειται για μικρό μαγαζί με καφενειακή αισθητική, στα Αθηναϊκά πρότυπα του 2026 (μωσαϊκό, μάρμαρο, ξύλινες καρέκλες). Διαθέτει και λίγα τραπεζάκια στο πεζοδρόμιο, κάπως στριμωγμένα βέβαια. Το σέρβις ήταν ευχάριστο.

Στα του φαγητού, κινήθηκε σε καλό επίπεδο, στο πλέον γνώριμο (τουλάχιστον αθηναϊκό) στυλ μοντέρνας ελληνικής κουζίνας. Αυτό που ξεχώρισε ήταν το πιάτο με τα χόρτα και η γαλατόπιτα στο τέλος. Παρεμπιπτόντως, η γαλατόπιτα έμοιαζε εντυπωσιακά με εκείνη του Alouatou στα Εξάρχεια (βλ. https://www.tavernoxoros.gr/?i=61DHQC-20tsj&ic=entry&p=t81716&t=img). Θεωρώ ότι οι τιμές είναι ίσως χαμηλότερες από τον ανταγωνισμό του. Συνολικά, αξίζει μια επίσκεψη αν βρίσκεται κανείς στην ευρύτερη περιοχή.

ΥΓ 1. Ξέχασα να γράψω την περιγραφή στο πιάτο με τα χόρτα: "Χόρτα, ντομάτα, πίκλα αλμύρα, λεμόνι (εξαιρετικό)".
ΥΓ 2. Το ωράριο πλέον είναι Τρ-Πα 18:00-01:00, Σα 15:30-00:00 και Κυ-Δε κλειστά.

Δοκίμασα πολλές φορές το διάστημα 2025-2026 (κυρίως παίρνοντας take away). Συμβαίνει το εξής παράδοξο με το μαγαζί αυτό: άλλες φορές ήταν καλό, άλλες φορές ήταν κακό και μετά από τόσες δοκιμές δεν μπόρεσα να καταλάβω το pattern (κάτι όμως με τράβαγε και ξαναπήγαινα). Όπως και να χει, η ποιότητα των κρεάτων ήταν σταθερά σε καλό επίπεδο. Τιμιότατο αντικριστό, από τις καλές επιλογές της πόλης. Οι πατάτες είναι hit-or-miss. Από αλοιφές, μου αρέσει η τυροκαυτερή τους. Το σέρβις είναι κάπως απότομο και διεκπεραιωτικό, αλλά η συνεννόηση με τους ψήστες είναι ευχάριστη. Προτείνεται.

Έκατσα τον Ιούνιο του 2026. Πρόκειται για συνοικιακή ψησταριά, λίγο έξω από το κέντρο του Ηρακλείου, κοντά στην καινούργια πόρτα (εξού και το όνομα). Τις ώρες αιχμής είναι συνήθως γεμάτο (μεσημέρι και βράδυ). Φημίζεται για τα παϊδάκια του και όχι άδικα, το θεωρώ από τις καλές επιλογές στην πόλη. Από την άλλη, σαν χώρος δε λέει και πολλά. Όποτε το επιτρέπει ο καιρός, και αφότου κλείσει τα γειτονικό μαγαζί, επεκτείνεται με τραπέζια στον εξωτερικό χώρο. Το σέρβις, αν και αρχικά ήταν κάπως απόμακρο, στη συνέχεια έγινε πιο φιλικό και επικοινωνιακό (ο μοναδικός σερβιτόρος έτρεχε πάνω κάτω να προλάβει τις παραγγελίες). Συμπερασματικά, θεωρώ ότι είναι μια καλή επιλογή για το είδος του, ειδικά γι' αυτούς που μένουν Ηράκλειο, αλλά ίσως όχι για κάποιον που επισκέπτεται την πόλη ως τουρίστας.

Στη θέση αυτή άνοιξε το "Magdalena": https://www.instagram.com/magdalena.aperitivo/.

Στη θέση αυτή άνοιξε το Ocho Tac: https://www.instagram.com/ochotac/.

Μάλλον έκλεισε και στη θέση του άνοιξε το "Rhoé": https://www.instagram.com/rhoeathens.

Τον Ιούνιο του 2026 οι τιμές διαμορφώθηκαν σε 3.80, 5.50 και 6.50 για μία, δύο ή τρεις γεύσεις, αντίστοιχα. Αξίζει να συγκρίνει κανείς με τις τιμές στο κατάστημα της αλυσίδας στο Χαλάνδρι όπου (τον Μάιο του 2026) κοστίζουν 3.30, 4.50 και 5.50, αντίστοιχα!

Δοκίμασα μερικές φορές το διάστημα 2025-2026. Δεν έχει να κάτσεις, λειτουργεί αποκλειστικά με take away. Τα διαθέσιμα φαγητά τελειώνουν πολύ γρήγορα (βαριά μέχρι μία-μιάμιση το μεσημέρι). Κάθε μέρα αναρτούν το μενού στη σελίδα τους στο facebook και ο κόσμος παραγγέλνει από νωρίς τηλεφωνικά, και έπειτα πάει και τα παίρνει. Η εξυπηρέτηση ήταν ευχάριστη, το φαγητό σταθερά σε καλό επίπεδο και οι τιμές σχετικά χαμηλές.

Έκατσα μερικές φορές το διάστημα 2025-2026. Κρυμμένο στα στενά μεταξύ της πλατείας Κορνάρου και της καινούργιας πόρτας, πρόκειται για μικρό συνοικιακό μαγειρείο. Ελάχιστοι θαμώνες σε κάθε μου επίσκεψη (αν και ερχόταν κόσμος για να πάρει φαγητό σε πακέτο). Ευγενικοί υπάλληλοι και λογικές τιμές. Το φαγητό ήταν τίμιο.

Έκατσα κάμποσες φορές το διάστημα 2025-2026. Πρόκειται για οικογενειακό μαγειρείο με αρκετά λαϊκή ατμόσφαιρα. Επιβεβαιώνω το σχόλιο του Βικτωρ Τ αναφορικά με τους θαμώνες. Το φαγητό είναι σταθερά τίμιο, χωρίς να ενθουσιάζει. Οι τιμές λογικές. Τα φαγητά τελειώνουν σχετικά νωρίς.

Δοκίμασα πολλές φορές το διάστημα 2025-2026 (κυρίως παίρνοντας take away). Ουσιαστικά πρόκειται για μαγειρείο με αισθητική εστιατορίου. Μου έδωσε την εντύπωση ότι προτιμάται από άτομα που θα χρησιμοποιούσαν τον όρο business lunch στην καθημερινότητά τους. Οι τιμές είναι αναλόγως ανεβασμένες (συγκριτικά με άλλα μαγειρεία του Ηρακλείου). Το φαγητό ήταν σταθερά σε καλό επίπεδο και ένας από τους λόγους που το προτιμούσα ήταν γιατί μπορούσες να βρεις φαγητά μέχρι και το απόγευμα.

Επίσκεψη ένα κυριακάτικο απόγευμα του Μαΐου του 2026 με κράτηση (δε χρειαζόταν). Βρίσκεται σε όμορφο σημείο στην παραλιακή, στο ύψος των Λεγρενών. Αν και δεν είναι ακριβώς πάνω στη θάλασσα, από τα τραπέζια της βεράντας έχει θέα προς αυτήν. Το (πολυπληθές) σέρβις ευγενικό και σβέλτο. Το φαγητό άφησε ανάμεικτες εντυπώσεις, δεν ήταν ούτε κακό, ούτε καλό, μάλλον προς το οκ/αδιάφορο θα πω. Αν ξαναπήγαινα (δε θα το επιδίωκα, αλλά δε θα το σαμπόταρα κιόλας), θα στόχευα σε μεζέδες που συνοδεύουν ούζο, ίσως για γρήγορη στάση μετά τη θάλασσα.

Δοκίμασα κάμποσες φορές τον Μάιο-Ιούνιο του 2026. Πολύ νόστιμο παγωτό, με οικογενειακή ατμόσφαιρα και έμφαση στην πρώτη ύλη. Δε δοκίμασα κάτι που να μην μου αρέσει και το προτείνω. Νομίζω ότι κλείνει τους χειμερινούς μήνες και ξανανοίγει την άνοιξη.

Πρόκειται για φημισμένο ζαχαροπλαστείο/παγωτατζίδικο (φτιάχνει και βάφλες), κοντά στο Ηράκλειο. Το επισκεφτήκαμε την Πρωτομαγιά του 2026, απογευματινή ώρα και γινόταν το αδιαχώρητο. Παρά τη δημοφιλία του, προσωπικά, δε βρίσκω τον λόγο να το επισκεφτεί κανείς στοχευμένα (εκτός αν βρίσκεται στην περιοχή). Από τα παγωτά ξεχώρισα την γεύση "κατσικούλα" (κρέμα από κατσικίσιο γάλα), ιδιαίτερη και νόστιμη.

Μερικές επισκέψεις αργότερα και η αίσθησή μου παραμένει η ίδια. Το φαγητό είναι σταθερά σε καλό επίπεδο για δεδομένα Ηρακλείου. Προσωπικά, περίμενα μεγαλύτερη ποικιλία σε εποχιακά πιάτα (θα ήθελα να τους δω, από δημιουργικής άποψης, λίγο έξω από το comfort zone τους). Όπως και να χει, συνεχίζω να το προτείνω.

Κάτσαμε τον Μάιο του 2026 απρογραμμάτιστα, καθώς μας κίνησε το ενδιαφέρον η φάση με τα εξωτερικά τραπέζια (βλ. εικόνες του "Φούσκας..") και τη ζωντανή μουσική (μπουζούκι και κιθάρα που έπαιζαν κυρίως ρεμπέτικα). Εσωτερικά και εξωτερικά, δε φαίνεται να έχουν αλλάξει πολλά πράγματα από την εποχή του φούσκα (ομολογώ ότι δεν είχαμε δει τα εκεί σχόλια πριν την επίσκεψη). Στο φαγητό, αντιθέτως, η εικόνα μοιάζει διαφορετική. Φαίνεται να γίνεται μια προσπάθεια να ξεφύγει από την κρητική νόρμα, η οποία δυστυχώς, στην δική μας περίπτωση τουλάχιστον, δε λειτούργησε. Τα περισσότερα πιάτα ήταν προβληματικά. Στα θετικά να πούμε ότι το σέρβις ήταν σβέλτο και ευγενικό. Αν ξαναπήγαινα (που αμφιβάλω), θα ήταν για χαλαρή μπυρίτσα με ελαφρύ μεζέ στον εξωτερικό χώρο.

Κάτσαμε τον Μάιο του 2026. Βρίσκεται σε όμορφο σημείο, πάνω από το λιμάνι με ωραία θέα προς τη θάλασσα. Το σέρβις ευγενικό πλην διεκπαιρεωτικό. Στα του φαγητού το πρόσημο ήταν θετικό, κυρίως γιατί τα ψάρια (καλαμάρι, μπαρμπούνι, ροφός) ήταν πολύ νόστιμα. Στην βιτρίνα είχε μερικά μεγάλα ψάρια (όπως ροφός, φαγκρί) τα οποία έδειχναν φρεσκότατα. Οι τιμές μου φάνηκαν τσιμπημένες για τα δεδομένα του Ηρακλείου (έχοντας υπόψη και το ύφος του μαγαζιού). Αν το ξαναεπισκεπτόμουν, θα ήταν για τη θέα και για κάποιο ψάρι στη σχάρα.

Κάτσαμε τον Μάιο του 2026. Πρόκειται για μεγάλη (χασαπο)ταβέρνα, σε όμορφο σημείο (σχεδόν) πάνω στη θάλασσα, λίγο έξω από το κέντρο του Ηρακλείου. Τα Σαββατοκύριακα μαζεύει πολύ κόσμο. Ο χώρος προσφέρεται για μεγάλες παρέες. Φημίζεται για το αντικριστό της και όχι άδικα. Την κατατάσσω ανάμεσα στις καλύτερες επιλογές στο Ηράκλειο σε αυτό τον τομέα και κατά συνέπεια θεωρώ ότι αξίζει μια επίσκεψη.

Φαίνεται να έκλεισαν (οριστικά;) τα καταστήματά τους στην Ολλανδία (βλ. https://www.instagram.com/p/DQRYv06jmA5/ και https://vapiano.nl/). Παρόλα αυτά, σε πρόσφατο πέρασμα (Ιούνιο 2026) το μαγαζί, αν και κλειστό, δεν έχει αλλάξει καθόλου εσωτερικά.

Κάτσαμε τον Μάιο του 2026. Το σχόλιο του dzografi με καλύπτει πλήρως. Το μόνο πράγμα που φαίνεται να έχει αλλάξει είναι η προσθήκη εμφιαλωμένων κρασιών στον κατάλογο. Τη λίστα επιμελείται η κόρη της οικογένειας (Μαριλένα, αν θυμάμαι σωστά), η οποία διατηρεί και το οινοπωλείο krasaki.gr στην είσοδο της διπλανής στοάς. Τα χορτοπιτάκια ήταν πολύ νόστιμα, τηγανισμένα σε ελαιόλαδο και γεμισμένα με διάφορα χόρτα, τα οποία, όπως μας ενημέρωσαν, μαζεύουν οι ίδιοι στο χωριό. Συμπερασματικά, ζεστή οικογενειακή ατμόσφαιρα σε ευχάριστη αυλή με τίμιο φαγητό, αξίζει μια επίσκεψη.

Τελευταίο πέρασμα τέλη Μαΐου 2026 και το εσωτερικό του μαγαζιού έχει αδειάσει εντελώς. For the record, η κυρία Κούλα παραδίπλα συνεχίζει δυναμικά.

Μαγαζί-μινιατούρα στην Άνω Κυψέλη, με λογική καφενείου/μεζεδοπωλείου σε σύγχρονη εκδοχή. Καθίσαμε ένα απόγευμα καθημερινής, τον Μάιο του 2026, λίγο μετά το άνοιγμα, οπότε το μαγαζί ήταν σχεδόν άδειο. Κατά τις επτάμιση άρχισε να καταφθάνει κόσμος και γρήγορα γέμισε. Ευγενικό και εξυπηρετικό σέρβις. Όπως μας ενημέρωσαν, "Ύψαλα" ονομαζόταν παλαιότερα η περιοχή της Κυψέλης.

Το φαγητό κινήθηκε σε καλό επίπεδο, χωρίς συγκινήσεις. Έχει μικρό κατάλογο, πράγμα που σημαίνει ότι σε μεγάλες παρέες πιθανότατα θα χρειαστεί να επαναληφθούν ορισμένα πιάτα. Αν έμενα στη γειτονιά, ή ήμουν περαστικός με διάθεση για τσίπουρο και μεζέ, θα το ξαναεπισκεπτόμουν με ευχαρίστηση. Γι' αυτούς που τους αρέσει το περπάτημα, έχει ενδιαφέρον η διαδρομή από την Κυψέλη προς Αμπελόκηπους ή Πανόρμου, περνώντας από το Πολύγωνο. Σε ορισμένα σημεία η θέα είναι εντυπωσιακή, μπορεί κανείς να δει την Αθήνα πιάτο, μέχρι και τη θάλασσα στον Πειραιά.

Επισκεφτήκαμε το Μαγαζάκι που λέγαμε την Πρωτομαγιά του 2026. Πρόκειται ουσιαστικά για το καφενείο του χωριού, το οποίο έχει μετατραπεί σε μεζεδοπωλείο και προσελκύει αρκετό κόσμο από το Ηράκλειο που έρχεται για μονοήμερη εκδρομή. Το φαγητό κινήθηκε σε οκ επίπεδο, χωρίς κάτι να ξεχωρίζει. Θεωρώ ότι αν το προσεγγίσει κανείς με τη λογική ρακάδικου, ίσως να αξίζει μια επίσκεψη, λόγω της τοποθεσίας του χωριού με όμορφη θέα τόσο προς τη θάλασσα από την μια πλευρά, όσο και προς την "πεδιάδα" με τις ελιές από την άλλη.

Δυνατή ελληνική παρουσία στη fine dining σκηνή της Ολλανδίας και σε καλή τιμή. Επισκεφτήκαμε το Elea τον Απρίλιο του 2026. Βρίσκεται σε έναν από τους ομορφότερους δρόμους του κέντρου της Χάγης, εκεί όπου βρίσκεται και ένα από τα παλάτια του βασιλιά. Αρκετά μεγάλο μαγαζί, με άνετες αποστάσεις ανάμεσα στα τραπέζια, εκπέμποντας vibes χαϊκλασάτου εστιατορίου. Παρόλα αυτά, η διακόσμηση μοιάζει πιο casual, σαν σε σαλόνι σπιτιού. Το σέρβις (που στην πλειοψηφία του έγινε από τον Παναγιώτη, στα ελληνικά) ήταν από τις καλύτερες εμπειρίες που έχουμε τύχει σε τέτοιου είδους εστιατόρια (και γενικά να πω την αλήθεια). Ευγενικός, μετρημένος, με γνώσεις, πάθος και γνήσιο ενδιαφέρον να μάθει πως μας φάνηκαν τα πάντα. Αξίζει να σημειωθεί ότι μερικά πιάτα μας τα σέρβιρε η συνιδιοκτήτρια του μαγαζιού (πράγμα που συνειδητοποιήσαμε αφότου φύγαμε), χωρίς το παραμικρό ίχνος έπαρσης. Πολύ ευχάριστος και ο ρυθμός της κουζίνας.

Στα του φαγητού, το επίπεδο ήταν πολύ υψηλό, χωρίς να μπορώ να ξεχωρίσω μόνο ένα πιάτο (βλ. περιγραφές στις αντίστοιχες εικόνες). Κρίνοντας από την αδιάκοπη δουλειά των μαγείρων που μπορούσα να δω από εκεί που καθόμουν (η κουζίνα είναι ανοικτή), σε μια μισογεμάτη θα πω βραδιά, μου δόθηκε η εντύπωση πως έχουν φιλοδοξίες (πχ. για αστέρι Michelin). Παρόλα αυτά, δεν μπορώ να πω ότι είναι ακόμα εκεί (ειδικά το γλυκό κατά την γνώμη μου ήθελε δουλίτσα). Ένα πράγμα που με ικανοποίησε ένα τσικ παραπάνω σαν πελάτη ήταν η προσοχή στις λεπτομέρειες όπως, για παράδειγμα, η ποιότητα των ποτηριών κρασιού. Πολύ δυνατό και μελετημένο wine pairing με αρκετή ελληνική παρουσία.

Συνολικά, χωρίς φιλοδώρημα, με pairing μισών ποτηριών, νερό και καφέ, η τιμή ανέρχεται γύρω στα 140ε. Οριακά αγγίζει το value for money range (στο είδος του, για τιμές Ολλανδίας). Συμπερασματικά, εξαιρετική εμπειρία (εξυπηρέτηση και φαγητό) που αναδεικνύει την ελληνική παρουσία στο διεθνές fine dining, το προτείνω ανεπιφύλακτα!

Άλλο ένα newcomer στο ramen culture της Ολλανδίας, το οποίο επισκεφτήκαμε τον Απρίλιο του 2026. Μου κίνησε το ενδιαφέρον ο μίνιμαλ κατάλογος, ο οποίος απαρτιζόταν (κυριολεκτικά!) από τα δύο μπολ που ανέβασα στις εικόνες. Βέβαια, τώρα που γράφω το σχόλιο (περίπου έναν μήνα αργότερα) προστέθηκε ένα toripaitan (κρεμώδης ζωμός κοτόπουλο), καθώς και κάποιο Κυριακάτικο σπέσιαλ. Παρότι ο χώρος είναι πολύ μικρός (και δεν δέχεται κρατήσεις), το πράγμα κινείται αρκετά γρήγορα. Και τα δύο μπολ που δοκιμάσαμε ήταν γευστικά και έδιναν μια αίσθηση αυθεντικότητας, κάτι που μου έκανε εντύπωση, καθώς ο σεφ (κρίνοντας εξ όψεως) δεν ήταν Ιάπωνας (εμένα μου έκανε πιο πολύ για ramen nerd). Σε κάθε περίπτωση, ήταν ευγενικός, πρόθυμος και αφοσιωμένος. Στα 16ε το λές vfm και το προτείνω σε όποιον βρεθεί σ' αυτή την πλευρά της Χάγης.

Στη θέση του άνοιξε το cafe amigo (βλ. εικόνες).

Επίσκεψη βράδυ καθημερινής τον Απρίλιο του 2026 με κράτηση (δεν χρειαζόταν). Είναι από τις περιπτώσεις που έφυγα μπερδεμένος. Αρχικά, το μαγαζί είναι ουσιαστικά συνοικιακό ουζερί. Προσωπικά, κοιτώντας τα social τους, μου δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι θα ήταν πιο εστιατορικό, οπότε πηγαίνοντας με αυτό το σκεπτικό, κάπως απογοητεύτηκα που δεν ήταν. Όπως και να 'χει, το φαγητό σε γενικές γραμμές ήταν καλό, αν και κάποια πιάτα ήταν στην καλύτερη μέτρια (όπως το πιάτο με το χταπόδι και τα λυθρίνια). Από την άλλη μεριά, το σέρβις, αν και ευγενικό, ήταν προβληματικό. Για παράδειγμα, στο πιάτο με τα χόρτα το σέρβις δεν γνώριζε τι χόρτα σερβίρει και έπρεπε να ρωτήσει δύο διαφορετικούς εργαζόμενους μέχρι να πάρει απάντηση. Το ίδιο συνέβη και άλλες φορές με άλλα πιάτα. Δε χάλασε τη διάθεση της παρέας, αλλά όπως και να το κάνεις, δεν είναι και η καλύτερη εμπειρία.

Συμπερασματικά, θα ξαναπήγαινα αν βρισκόμουν στη γειτονιά και ήθελα ένα χαλαρό ουζάκι με μεζέ, αλλά όχι να έρθω από μακριά μόνο γι' αυτό.

Επίσκεψη την Κυριακή του Πάσχα του 2026. Παρά την παραζάλη της ημέρας, με κόσμο να έρχετε κατά συρροή, ρωτώντας για τραπέζι και τους εργαζόμενους να τρέχουν πέρα δώθε όλη την ώρα, το φαγητό και η εξυπηρέτηση ήταν μια χαρά. Straightforward κατάσταση, ψησταριά με αρνί στη σούβλα, κοντοσούβλι και κοκορέτσι, σαλάτες, τζατζίκι και τυριά. Τίμια επιλογή, προτείνεται.

Στη θέση του άνοιξε nutree: https://www.instagram.com/nutree_cafe_heraklion/.

Μεγάλος ντόρος για το συγκεκριμένο εγχείρημα και είπαμε να το επισκεφτούμε τον Απρίλιο του 2026, αργά το απόγευμα καθημερινής, με κράτηση (γιατί το βράδυ ήταν όλα reserved, αν και καλέσαμε τρεις-τέσσερις ημέρες πριν). Βρίσκεται σε όμορφο σημείο, στην πλατεία Πλυτά στον Άγιο Αρτέμιο (off the radar περιοχή θα έλεγα) με πλησιέστερο σταθμό του μετρό τον "Άγιο Ιωάννη" (περίπου δέκα λεπτά περπάτημα). Έχει τρεις χώρους, έναν εσωτερικό, έναν ακριβώς έξω από το μαγαζί και έναν απέναντι, στην πλατεία. Το σέρβις ήταν φιλικό, καθόλου στημένο και με ωραίο ρυθμό (αν και, την ώρα εκείνη, το μαγαζί δεν είχε και πάρα πολύ κόσμο). Η αισθητική του χώρου κινείται στην αθηναϊκή (και όχι μόνο) νόρμα του 2026: ίνοξ, μάρμαρο, ξύλο, μωσαϊκό και ανοιχτή φωτιά.

Στα του φαγητού, όλα ήταν σε πολύ υψηλό επίπεδο. Αυτό που μας έμεινε είναι ότι το φαγητό ήταν απλό και νόστιμο. Νόστιμο με τρόπο διαφορετικό από τη νοστιμιά του φαγητού στα Άκρα, για παράδειγμα, που είναι πιο προσεγμένο, εστιατορικό, με περισσότερες τεχνικές. Ίσως αυτό εννοούσαν με τον όρο "αναψυκτήριο" που χρησιμοποιούσαν στα ξεκινήματά τους. Συμφωνώ με το σχόλιο του AG αναφορικά με την τιμή: υπολογίζετε εύκολα 40ε το άτομο χωρίς ποτό.

Θεωρώ ότι αξίζει, το προτείνω και θα ξαναπήγαινα με ευχαρίστηση. Να σημειώσω ότι αναφορές από γνωστούς μου που το επισκέφτηκαν επανειλημμένα κάνουν λόγο για αστάθεια στη συνολική ποιότητα της εμπειρίας (αξίζει να διαβάσετε και την τελευταία κριτική του Μητσελή στο FNL).

Επισκεφτήκαμε τον Άγριο μεσημέρι καθημερινής, τον Απρίλιο του 2026. Παρεμπιπτόντως, όταν πρωτοάνοιξε έχω την εντύπωση ότι λεγόταν Άγιος (και τα πιάτα γράφουν Agios μεν, dirty δε), ποιος ξέρει. Μεγάλο μαγαζί, γεμάτο κόσμο, αλλά βρήκαμε να κάτσουμε χωρίς κράτηση. Ουσιαστικά πρόκειται για (προσεγμένη) χασαποταβέρνα. Σε πολλά πράγματα μου θύμισε τον Τουρκαντώνη στον Γέρακα. Το σέρβις πολυάριθμο και διεκπεραιωτικό. Τα κρεατικά κινήθηκαν σε πολύ καλό επίπεδο, ειδικά τα αρνίσια παϊδάκια και το κοτόπουλο σχάρας. Ο "Άγριος" στην κουζίνα έδινε σόου, φορώντας ακουστικά στα αυτιά και κόβοντας κρέατα με τον μπαλτά, τα οποία εκσφενδόνιζε στην άλλη άκρη της κουζίνας στην ψησταριά. Δεν είναι του γούστου τέτοια σόου, αλλά οι θαμώνες φάνηκαν να το διασκεδάζουν. Το μεγαλύτερο μειονέκτημα για εμένα ήταν η μουσική. Καθ' όλη τη διάρκεια έπαιζε ελληνικά λαϊκά τύπου Ρέμο και Βέρτη, όχι υπερβολικά δυνατά, αλλά αρκετά για να μου προκαλέσουν εκνευρισμό και δυσφορία. Συμπερασματικά, θα το πρότεινα μόνο για την καλή ποιότητα των κρεάτων, θα ξαναπήγαινα αν τύχαινε, αλλά δεν θα το επιδίωκα.

Δοκίμασα μερικές φορές τον Απρίλιο του 2026. Πολύ νόστιμο παγωτό, κρεμώδες, με πολύ καλή υφή που θύμιζε όντως gelato (μέχρι και η θερμοκρασία σερβιρίσματος ήταν ελαφρώς υψηλότερη, όπως συνηθίζεται στα gelati) και ευχάριστο σέρβις. Έχει τρία μεγέθη όπου μπορείς να επιλέξεις μία, δύο ή τρεις γεύσεις, στην τιμή των 4, 5 και 6 ευρώ, αντίστοιχα. Υπάρχει και η επιλογή να προσθέσεις σοκολάτα ή/και μπισκότο από πάνω. Το προτείνω αν και τα 4ε για μια γεύση μου φαίνονται υπερβολικά πολλά (στα όρια του προσβλητικού για τον μέσο Έλληνα καταναλωτή ακόμα και με τις τιμές του 2026).

Η κατάσταση φαίνεται να έχει αλλάξει πολύ από την επίσκεψη του Ουαλού. Αρχικά, δε θυμίζει σε τίποτα καφενείο με την κλασική έννοια. Προσωπικά θα το χαρακτήριζα εστιατόριο/μεζεδοπωλείο. Το ίδιο αυτοχαρακτηρίζεται "οινορεστοράν". Επίσης, συμβαδίζοντας με την τρέχουσα μόδα, έχει πικάπ, ηχοσύστημα, φυσικά κρασιά κτλ.

Εμείς το επισκεφτήκαμε μια Παρασκευή του Απρίλη του 2026 στις "νεκρές" απογευματινές ώρες, χωρίς κράτηση. Βρίσκεται πολύ κοντά στο σταθμό του μετρό "Μεταξουργείο" (περίπου 5 λεπτά περπάτημα). Λίγος κόσμος στο μαγαζί (αναμενόμενο, λόγω ώρας), αλλά αρκετά ζωηρό σέρβις με την καλή έννοια. Φαίνονταν να προετοιμάζονται για το βράδυ (όπου αν θυμάμαι καλά, μας είπαν ότι είχαν ένα event). Το φαγητό ήταν σε αρκετά καλό επίπεδο. Λόγω των ημερών, κινηθήκαμε σχετικά νηστίσιμα, πράγμα που με έκανε να θέλω να επιστρέψω για να δοκιμάσω τα κρεατικά τους. Το μόνο μειονέκτημα που βρήκα είναι οι τιμές. Μου φάνηκαν αρκετά τσιμπημένες για το ύφος του μαγαζιού και το μέρος στο οποίο βρίσκεται. Για παράδειγμα, το φτηνότερο γλυκό κόστιζε 14ε! Κατά τα άλλα, αξίζει και το προτείνω.

Άλλη μία επίσκεψη τον Μάρτιο του 2026. Το μαγαζί ήταν και αυτή την φορά άδειο (βράδυ Πέμπτης). Η άποψή μου για το φαγητό παραμένει η ίδια. Τα μόνα που διασώθηκαν ήταν η κρεατόπιτα (η γέμιση ήταν πολύ νόστιμη) και η ομελέτα με πατάτες. Δε βρίσκω λόγο να το ξαναεπισκεφτώ.

Μάλλον στη θέση του άνοιξε το Τεκνό: https://www.instagram.com/tekno_ath/.

Δυνατό value for money fine dining εστιατόριο (δυσεύρετος συνδυασμός στην Ολλανδία). Το επισκεφτήκαμε τον Μάρτιο του 2026. Βρίσκεται σχετικά κοντά (γύρω στα 25 λεπτά περπάτημα) στους δύο κύριους σταθμούς τρένων της Χάγης (centraal και hs), σε μια αρκετά δραστήρια γαστρονομικά γειτονιά. Μικρό μαγαζάκι με πολύ ωραία αισθητική, σαν σε σαλόνι σπιτιού, με το ξύλο να κυριαρχεί. Να πω την αλήθεια, δεν είμαι φαν της βαριάς διακόσμησης με λευκά τραπεζομάντιλα κτλ σε τέτοιου είδους εστιατόρια. Σε αντίστοιχο ύφος κινήθηκε και το σέρβις, φιλικό τόσο όσο, καθόλου στημένο και με ευχάριστη ροή. Να σημειωθεί ότι τα τραπέζια δεν ήταν όσο κολλητά συνηθίζεται τα τελευταία χρόνια, υπήρχε χώρος.

Εκτός από τις τιμές, μας τράβηξε το ενδιαφέρον η λεζάντα "new Nordic fine dining". Δεν μπορώ να κρίνω το πόσο σκανδιναβική ήταν η κουζίνα, οπότε θα αρκεστώ σε manifesting μπας και δοκιμάσω σκανδιναβικό fine dining in situ. Στα του φαγητού, δεν υπήρχαν αδύναμα σημεία με τα δύο κυρίως πιάτα (τρίτο και τέταρτο) να ξεχωρίζουν (βλ. περιγραφές στις φωτογραφίες). Το wine pairing ταιριαστό και ευχάριστο, χωρίς ιδιαίτερες συγκινήσεις. Συνολικά, χωρίς φιλοδώρημα, με pairing μισών ποτηριών, νερό και καφέ, η τιμή ανέρχεται γύρω στα 130ε. Αφού το επισκεφτήκαμε, είδα ότι είναι στον οδηγό Michelin στην κατηγορία selected restaurants. Συμπερασματικά, ποιοτικό vfm, ευχάριστη εξυπηρέτηση, το προτείνω ανεπιφύλακτα!

Οι φωτογραφίες που ανέβασα είναι από επίσκεψη τον Αύγουστο του 2023. Δυστυχώς, δεν θυμάμαι τι είναι τι (μπορώ να μαντέψω, αλλά είπα να το αποφύγω). Μας είχαν αρέσει όλα και τα είχαμε βρει ενδιαφέροντα, αλλά και αρκετά ακριβά (με τα τότε δεδομένα) και μικρές μερίδες. Καθίσαμε στον πεζόδρομο από την μεριά της οδού Βουλής και δεν είχε να προσφέρει κάτι από αισθητικής άποψης. Δε ξέρω αν το κάνουν ακόμα, αλλά τότε σέρβιραν ένα burger (takeaway, από την μεριά της οδού Σκούφου) που φίλη είχε χαρακτηρίσει "to die for" (προσωπικά, δεν το δοκίμασα). Συνολικά θετικό πρόσημο και θα μπορούσα να ξαναπάω.

Στη θέση του άνοιξε το Κάλεσμα στον Χολαργό: https://www.instagram.com/kalesmacholargos/.

Επίσκεψη ένα κυριακάτικο μεσημέρι του Μαρτίου του 2026 με κράτηση (δεν χρειαζόταν, το μαγαζί ήταν σχεδόν άδειο). Στα του χώρου και της περιοχής, συμφωνώ με το σχόλιο της Sylia. Αντιθέτως, εμένα δεν μου θύμισε σε τίποτα το ERGON. Είχε μόλις ένα ψυγείο με κοπές, αλλαντικά και τυριά (βλ. φωτογραφία) και δεν μπορώ να πω ότι το πούλησαν ιδιαίτερα. Επίσης, η συνεννόηση με τον (ευγενικό μεν, βαριεστημένο δε) σερβιτόρο δεν ήταν η καλύτερη. Για παράδειγμα, όταν παραγγείλαμε το rib eye, καταλάβαμε ότι η τιμή ήταν ανά κιλό και όχι ανά μερίδα. Βέβαια, μπορεί να ήταν δικό μας λάθος, γιατί αναγράφεται ξεκάθαρα στον τιμοκατάλογο με τις κοπές. Το μαγαζί έχει υπότιτλο "The Art of Slow Food", το οποίο, ομολογώ, ότι δεν κατάλαβα σε τι αναφέρεται. Το φαγητό κινήθηκε πάνω από τον μέσο όρο, με διάθεση δημιουργικότητας που το κάνει να διαφέρει από την πλειοψηφία των μαγαζιών στο Ηράκλειο. Ξεχώρισε το μοσχαρίσιο μπιφτέκι. Μια ολοκληρωμένη μπουκιά (με λάχανο, μουστάρδα και σαλτσούλα) ήταν εξαιρετική. Θα το ξαναεπισκεπτόμουν με ευχαρίστηση, αλλά δεν νομίζω ότι θα το επιδίωκα, χωρίς να ξέρω ακριβώς γιατί.

Όντας στην περιοχή, έπειτα από κάμποσες (>4) τηλεφωνικές απορρίψεις σε κοντινά μαγαζιά και με το στομάχι να 'χει φτάσει στην πλάτη, επισκεφτήκαμε τη Γειτονιά τον Μάρτιο του 2026. Αναπόφευκτα τουριστικό ύφος, αλλά με όμορφο εσωτερικό (ειδικά ένας χώρος με τραπέζια γύρω από το τζάκι που θύμιζε περισσότερο Πήλιο παρά Μάλια, αλλά δυστυχώς δεν έβγαλα φωτογραφία) και ευγενικό σέρβις. Το φαγητό, στην πλειοψηφία του, μέτριο-αδιάφορο. Όλες οι σάλτσες, οι αλοιφές και οι πουρέδες είχαν θέμα στην υφή (όχι ότι είχα προσδοκίες, κουβέντα να γίνεται). Δεν θα επιδιώξω να ξαναπάω, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι απαραίτητα προς αποφυγή.

Επίσκεψη την τελευταία Κυριακή του Φεβρουαρίου του 2026 με κράτηση (δε χρειαζόταν). Βρίσκεται σε έναν μικρό οικισμό λίγο πριν την Χερσόνησο, ακριβώς πάνω από τον ΒΟΑΚ. Όμορφο και μεγάλο μαγαζί με διάφορους χώρους για όλες τις εποχές. Ευγενικοί και εξυπηρετικοί υπάλληλοι. Συμφωνώ με τον υπότιτλο του μαγαζιού "Authentic taste of Crete". Όλα ήταν μια χαρά με καλές πρώτες ύλες, χωρίς βέβαια να είναι κάτι το ιδιαίτερο. Αξίζει να το επισκεφτεί κανείς, αν βρίσκεται στην περιοχή (ειδικότερα αν θέλει να αποφύγει την τουριστική παραζάλη της Χερσονήσου και των Μαλίων), αλλά ίσως όχι ως προορισμό.

Το μαγαζί βρίσκεται σε πεζόδρομο και είναι "χωρισμένο" στα δύο, το ένα φτιάχνει σπριτζ, και το άλλο ατομικές πίτσες. Έχει ελάχιστα τραπέζια, οπότε σε ώρες αιχμής κάθεσαι όρθιος (και σου σερβίρουν το ποτό σε πλαστικό ποτήρι). Η αισθητική θυμίζει αθηναϊκά αντίστοιχα μπαράκια (πχ. Προφήτης στο Παγκράτι). Τα σπριτζ τίμια, αν και τσιμπημένα στην τιμή (8+ ευρώ) για τη φάση που επικρατεί. Οι πίτσες ανέλπιστα καλές με νόστιμο ζυμάρι (γλυκίζει ελαφρώς, αλλά όχι με κακό τρόπο) και καλής ποιότητας υλικά. Οι θαμώνες, ως επί το πλείστον, νεαροί φοιτητές (σε αντίθεση με τα αντίστοιχα στην Αθήνα που μαζεύει και 30ρηδες+). Προτείνεται για γρήγορο απογευματινό-βραδινό ποτάκι.

Επισκεφτήκαμε τον Πετούση την Καθαρά Δευτέρα του 2026, καθώς όλες (!) οι ψαροταβέρνες στις οποίες τηλεφωνήσαμε (τουλάχιστον 6-7, δεν έχει και πολλές παραπάνω) ήταν γεμάτες εκείνο το μεσημέρι (και να φανταστείτε ότι ξεκινήσαμε τα τηλεφωνήματα από την προηγούμενη Τετάρτη). Τώρα θα μου πείτε, πώς καταλήξαμε σε μαγαζί με #αντικριστό, Καθαρά Δευτέρα, ε shit happens... Όπως και να 'χει, το μαγαζί συμπαθητικό, σε κεντρικό σημείο και οι υπάλληλοι ευγενικοί. Εκεί τελειώνουν τα θετικά. Το φαγητό ήταν απογοητευτικό (όχι ότι είχα και την καλύτερη διάθεση να πω την αλήθεια), με αποκορύφωμα την σαλάτα (βλ. φωτογραφίες), η οποία κόστισε 9 ευρώ (!). Αφού δεν μας βγήκε το σαρακοστιανό και μιας και φημίζεται για τα καλά του κρέατα, είπαμε να σώσουμε την κατάσταση με ένα αντικριστό. Αν και δεν ήταν κακό, θεωρώ ότι υπάρχουν καλύτερες επιλογές στην πόλη. Ίσως αξίζει μια στοχευμένη επίσκεψη για κρεατικά για να έχω μια πιο συνολική εικόνα.

Στη θέση του άνοιξε το Dahlia: https://www.instagram.com/dahlia.athens/.

Επισκεφτήκαμε τον Αλέκο την Κυριακή της Αποκριάς του 2026, μετά την παρέλαση στο Ρέθυμνο, έπειτα από σύσταση (χωρίς υπερβολή) από όλους τους γνωστούς μου στο Ηράκλειο. Η κατάσταση είναι, πάνω-κάτω, όπως την περιγράφει το ταβερνοαλάνι (και τα υπόλοιπα σχόλια). Για την ιστορία, η τιμή ανά άτομο έχει φτάσει στα 30 ευρώ.

Στα του φαγητού, δυστυχώς, δεν βρήκα τίποτα που να με κάνει να το προτείνω με τον τρόπο που μου το πρότειναν ή όπως το περιγράφουν τα υπόλοιπα σχόλια. Οι γεύσεις, όλες γνώριμες (χωρίς να είναι κακό αυτό), με καλή πρώτη ύλη (ως συνήθως), αλλά μέχρι εκεί, τίποτα παραπάνω. Να παραθέσω δύο πράγματα που με ενόχλησαν προσωπικά. Τα φαγητά ήρθαν πολύ γρήγορα (ίσως μέσα σε δέκα λεπτά να είχαν έρθει όλα πλην των ψητών), τόσο που δεν προλαβαίνεις να επεξεργαστείς την πληροφορία. Δεν υπήρχε ισορροπία στα πιάτα που μας ήρθαν, με την έννοια ότι τα κρεατικά ήταν η συντριπτική πλειοψηφία (το κοκκινιστό μοσχάρι ήρθε x2). Περίμενα περισσότερα ορεκτικά με λαχανικά (πχ. ντολμαδάκια, κολοκυθοανθούς) και όσπρια. Στα θετικά, οι ποσότητες ήταν μεγάλες και οι εργαζόμενοι ευγενικοί.

Μπορεί να είχα ανεβάσει πολύ ψηλά τον πήχη, μπορεί και η μέρα που επισκεφτήκαμε να μην ήταν και η καλύτερη, αλλά δεν βλέπω το λόγο να το επισκεφτεί κανείς αν δεν βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή. Ίσως πρέπει να ξαναπάω κάποια στιγμή, δεν το αποκλείω.

Επίσκεψη ένα Σαββατοκύριακο του Φεβρουαρίου του 2026 με κράτηση (δεν χρειαζόταν). Όμορφος χώρος, σε προνομιούχα θέση που βλέπει όλο το οροπέδιο Λασιθίου. Ευγενικοί και εξυπηρετικοί εργαζόμενοι. Μας ενημέρωσαν ότι δουλεύει μόνο τον χειμώνα και κλείνει τους καλοκαιρινούς μήνες. Αν θυμάμαι καλά, μας είπαν ότι κλείνουν μετά το Πάσχα. Απλή, παραδοσιακή κρητική κουζίνα, χωρίς υπερβολές, με πολύ καλή πρώτη ύλη και λογικές τιμές. Μου έδωσε την αίσθηση σταθερότητας στην ποιότητα. Κατά συνέπεια, το προτείνω αν βρεθεί κανείς στο οροπέδιο, χωρίς όμως να αποτελεί προορισμό από μόνο του.

Επίσκεψη βράδυ καθημερινής, τον Φεβρουάριο του 2026. Το σχόλιο του dzografi με καλύπτει πλήρως. Δεν φαίνεται να έχουν αλλάξει πολλά από τότε. Οι εργαζόμενοι ήταν ευγενικοί και εξυπηρετικοί. Τίμια value for money επιλογή για παρεΐστικη μεζεδοκατάσταση. Το προτείνω κυρίως για κάποιον που μένει στο Ηράκλειο και λιγότερο για κάποιον που το επισκέπτεται για λίγες μέρες.

Επίσκεψη την Τσικνοπέμπτη του 2026 με κράτηση, έπειτα από σύσταση για καλές σούβλες και θέλοντας να αποφύγουμε την πολυκοσμία του κέντρου λόγω μέρας. Όταν φτάσαμε στο μαγαζί, γύρω στις εννιά, η ουρά για takeaway έφτανε μέχρι τον δρόμο (και να σημειωθεί ότι έβρεχε). Οι σερβιτόροι στην τσίτα, να τρέχουν πάνω κάτω, χωρίς να αφήνουν πολλά περιθώρια επιλογής κατά την παραγγελία. Απ' ότι κατάλαβα (εκ των υστέρων) αυτός που έκανε την κράτηση ανέφερε ενδεικτικά τι κρέατα θέλαμε να φάμε, και αυτό θεωρήθηκε τελεσίδικο. Χρειάστηκε να επιμείνουμε για να μας φέρουν το αρνί. Οι πρώτες ύλες (ως συνήθως) σε υψηλό επίπεδο, αλλά από τις σούβλες ομολογώ ότι περίμενα κάτι καλύτερο. Διστάζω να το προτείνω, αν και δεν ήταν κακή εμπειρία.

@ταβερνοαλάνι: Επιβεβαιώνω το σχόλιο του patatas, μου έδωσε την ίδια εντύπωση, αν και δεν είναι σαφές αν έχει κλείσει οριστικά. Θα ξαναπεράσω να ελέγξω κάποια στιγμή.

@patatas: Η αλήθεια είναι ότι διάβασα το σχόλιο ενώ ήμουν στη γειτονιά και πέρασα να δω τι παίζει, γιατί το είχα στη λίστα μου.

Τίμια περίπτωση πιτσαρίας σε ναπολιτάνικο στυλ. Πολύ όμορφος industrial χώρος, αρκετά μεγάλος, με ανοιχτή κουζίνα. Κάτι που βρήκα ενδιαφέρον είναι ότι δε σερβίρουν αναψυκτικά τύπου coca cola, αλλά αναψυκτικά από μια (μικρή) ολλανδική εταιρεία που προωθεί το sustainability, μειωμένο αποτύπωμα CO2 και άλλα τέτοια. Τιμές λογικές για την Ολλανδία του 2026. Αξίζει και το προτείνω.

Πρόκειται για μεσανατολίτικο εστιατόριο με συστάσεις από food bloggers στην Ολλανδία που επισκέπτονται μαγαζιά στο ύφος του μεζεδοπωλείου, το οποίο δοκιμάσαμε τον Φεβρουάριο του 2026. Από όσα είχα δει online, οι προσδοκίες μου ήταν υψηλές, αλλά δυστυχώς η προσγείωση ήταν απότομη. Προσφέρει chef's menu (με 4, 5 και 6 πιάτα) σε φιλοσοφία shared dining, χωρίς να γνωρίζεις εκ των προτέρων τι θα έρθει, το οποίο, στη δική μας περίπτωση, λειτούργησε ως εξής: Ήμασταν παρέα τεσσάρων ατόμων και σε κάθε γύρα ερχόταν το αντίστοιχο πιάτο που έχω ανεβάσει στις φωτογραφίες επί δύο, με εξαίρεση το γλυκό, που ήταν δύο διαφορετικά. Όταν διάβασα shared dining είχα φανταστεί κάθε γύρα να αποτελείται από πολλά μικρά πιάτα σε στυλ μεζέδων βγαλμένα από κάποιο βιβλίο του Ottolenghi. Το επίπεδο του φαγητού κινήθηκε σε μέτρια επίπεδα, χωρίς ωστόσο να είναι κακό.

Συμπερασματικά, (αν και μπορεί απλώς να πέσαμε σε κακή μέρα) δεν θα το πρότεινα και το ανέβασα εδώ περισσότερο προς αποφυγή παρά ως πρόταση επίσκεψης.

Πρόκειται για εστιατόριο στο στυλ του μπιστρό σε μια λιγότερο τουριστική γειτονιά του Ρότερνταμ, η οποία είναι αρκετά δραστήρια γαστρονομικά. Αξίζει να περπατήσει κανείς από τον κεντρικό σταθμό (είναι περίπου μισή ώρα) και να παρατηρήσει τις εναλλαγές των γειτονιών που μεσολαβούν. Το φαγητό είναι τίμιο, με διάθεση δημιουργικότητας χωρίς όμως να προσφέρει συγκινήσεις. Αν και μικρή, ενδιαφέρον παρουσίαζε η λίστα με τα κρασιά. Πιο συγκεκριμένα, το πρώτο κρασί κάθε είδους στον κατάλογο είναι on tap (βαρελίσιο να το πω;), κάτι που δεν είχα ξαναδεί και δεν ήξερα καν ότι παίζει σαν concept. Επίσης, συχνά έχουν ζωντανή μουσική (κυρίως jazz). Το προσωπικό ευγενικό και εξυπηρετικό. Συμπερασματικά, θα το πρότεινα ως αφορμή να εξερευνήσει κανείς την γειτονιά και να πιει ένα "ψαγμένο" ποτήρι κρασί.

Ενδιαφέρουσα περίπτωση με έντονο ελληνικό στοιχείο, σε μία όμορφη γειτονιά του Άμστερνταμ, μακριά από το κέντρο. Όμορφα διαμορφωμένος, μικρός χώρος που αποπνέει ζεστασιά, με το ξύλο να κυριαρχεί. Παρόλα αυτά, η πρώτη μας εντύπωση ήταν πολύ αρνητική, αλλά η ομάδα (η οποία αποτελούνταν από πολύ νεαρά παιδιά) έδρασε επαγγελματικά και ανέτρεψε το κακό κλίμα, προσφέροντας μας δωρεάν τα πρώτα ποτά και ένα ορεκτικό. Πιο συγκεκριμένα, ενώ είχαμε κάνει κράτηση, χρειάστηκε να περιμένουμε μισή ώρα μέχρι να είναι διαθέσιμο το τραπέζι μας, περιμένοντας σε άβολη θέση ανάμεσα σε τραπέζια καθώς το bar ήταν γεμάτο και έξω έκανε πολύ κρύο (Ιανουάριος του 2026). Το μαγαζί ήταν ασφυκτικά γεμάτο, σε δυσάρεστο βαθμό (δε ξέρω αν ήταν λόγω Σαββάτου ή απλώς έτυχε). Να φανταστείτε ότι το time slot που σου δίνει σαν επιλογή αν κλείσεις ώρα αιχμής (18:00-20:00) είναι μιάμιση ώρα!

Στα του φαγητού, όλα ήταν σε εξαιρετικό επίπεδο, ο ορισμός του vfm (με δεδομένα Ολλανδίας), γεγονός για το οποίο, απ'ότι φαίνεται, πήρε τη διάκριση Bib Gourmand από τον οδηγό Michelin. Αυτό που ξεχώρισε λόγω δημιουργικότητας και εκτέλεσης ήταν το γλυκό "chocolate" (θέλει δουλειά ο τίτλος, αν το κοιτάξεις φευγαλέα και πεις θα πάρω αυτό, μάλλον παραπλανεί). Εξαιρετικές ισορροπίες, το sourdough ice cream θύμιζε τσουρέκι με πολύ καλή υφή, τα μανιτάρια ήταν μαριναρισμένα και έδιναν ένα όξινο και γήινο στοιχείο ταυτόχρονα. Η κρέμα τζαντούγια τόσο όσο γλυκιά που έδινε καλή ισορροπία. Μια ολοκληρωμένη μπουκιά ήταν πραγματικά εντυπωσιακή. Δε θα σχολιάσω όλα τα πιάτα για να μην γίνω βαρετός. Διαθέτει και μεγάλη λίστα κρασιών με αρκετές ενδιαφέρουσες ετικέτες για όσους το αντέχει η τσέπη τους.

Συμπερασματικά, το προτείνω ανεπιφύλακτα και θα ήθελα να ξαναπάω να δοκιμάσω και άλλες δημιουργίες τους. Ενημερωτικά να αναφέρω ότι χρειάστηκε κράτηση σχεδόν δύο εβδομάδες πριν για να πετύχουμε τραπέζι σε (ολλανδική) ώρα αιχμής.

Άρτι αφιχθέν από το Τόκιο με ειδίκευση στον ζωμό πάπιας. Βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τον κεντρικό σταθμό των τρένων (Rotterdam Central) σε έναν όμορφα διαμορφωμένο χώρο. Δεν δέχεται κρατήσεις, οπότε συνιστάται λίγη υπομονή. Στα του φαγητού, τα μπολ που δοκιμάσαμε σαφώς πάνω από τον μέσο όρο της Ολλανδίας με έμφαση στην παρουσίαση, αλλά δε βρήκα το βάθος γεύσης που αναζητούσα (τουλάχιστον όχι στο ύψος των προσδοκιών που μου είχαν δημιουργηθεί από τα social media). Να πω την αλήθεια, μου έδωσε την εντύπωση ότι στην Ιαπωνία (χωρίς να έχω πάει βέβαια) θα ήταν ανάμεσα στα μετριοκαλά με την μισή τιμή, αλλά σε αυτή την μεριά του πλανήτη σκαρφαλώνει ψηλά. Όπως και να ’χει, αξίζει μια δοκιμή και προτείνεται.

@aethra: σε αντίστοιχη εξόρμηση τον περασμένο Νοέμβρη, πήγαμε μεζέν (https://www.tavernoxoros.gr/?p=t14312) και ουζερί καρακατσάνης (https://www.tavernoxoros.gr/?p=t67894), πολύ καλές εμπειρίες και οι δύο!

Έκλεισε (https://www.ethnos.gr/foodanddrink/article/349366/enassyntomosepikhdeiostitloiteloysgiatokafeneiotoyrizoystothhseio) και στη θέση του άνοιξε ο Ρίζος: https://www.instagram.com/rizosathens/.

Πρόκειται για δύο μαγαζάκια κολλητά το ένα στο άλλο που λέγονται round & round και matcha next door, αντίστοιχα. Το matcha next door σερβίρει κυρίως (Ιαπωνικά) γλυκά που έχουν σχέση με την μάτσα με κάποιο τρόπο, ενώ διαθέτει και κάποιες αλμυρές επιλογές, καθώς και αρκετές παραλλαγές matcha latte. Το round & round έχει περισσότερο (Ιαπωνικά) κέικ. Ότι έχουμε δοκιμάσει κατά καιρούς ήταν από καλό και πάνω. Επίσης έχει διάφορα Ιαπωνικά τσάγια (δυστυχώς, παλαιότερα είχε μεγαλύτερη ποικιλία). Το θεωρώ μια ενδιαφέρουσα επιλογή αν σας αρέσουν αυτού του στυλ μαγαζιά (ειδικά για τους matcha enthusiasts). Είναι πολύ πιθανό να υπάρχει αναμονή, αλλά κινείται γρήγορα το πράγμα.

Νέα άφιξη στο ramen culture του Άμστερνταμ, με έντονο hype στα social media, οπότε είπαμε να ρίξουμε μια ματιά. Ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη και, ξεκινώντας σκεπτικός, ξεπέρασε τις προσδοκίες μου. Τα μπολ που δοκιμάσαμε είχαν πολύ καλή ισορροπία ανάμεσα στο παραδοσιακό και το μοντέρνο με μεγάλο βάθος γεύσης, ειδικά στο chintan (= διαυγής ζωμός) κοτόπουλο με το χτένι. Όπως ήταν αναμενόμενο οι τιμές στα ύψη, αλλά, όπως λέει (ή και να μην το είπε, πάλι συμφωνώ) ο Bourdain "life is too short for bad vibes, and mediocre ramen". Πήγαμε χωρίς κράτηση Σάββατο βράδυ τον Ιανουάριο 2026, καθώς στο site αναφέρεται ότι δέχονται walk-ins, και ο χρόνος αναμονής ήταν μία ώρα. Ευτυχώς, αφήνεις το όνομά σου και επιστρέφεις όταν είναι (η γειτονιά έχει πολλές επιλογές για ποτό και βόλτα). Να σημειώσω επίσης ότι η φωτογραφία που ανέβασα από το εσωτερικό του μαγαζιού παραπλανεί ως προς το μέγεθός του, γιατί έχει και έναν χώρο με τραπέζια παρά μέσα με πολύ όμορφη μίνιμαλ διακόσμηση που δυστυχώς δεν κατάφερα να βγάλω φωτογραφία. Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσους θέλουν να δοκιμάσουν ελεβέ, αυθεντικό ramen.

Πρόκειται για την μπυραρία της ομότιτλης ζυθοποιίας, με έδρα τη Χάγη. Τη θεωρώ καλή επιλογή για όσους τους αρέσει να πειραματίζονται με διαφορετικά στυλ μπύρας. Εκτός από τις στάνταρ δικές τους ετικέτες, συχνά φιλοξενούν μπύρες από μικρές ζυθοποιίες της Ολλανδίας και του εξωτερικού (συνήθως από την Αγγλία). Διάφορα burger που έχουμε δοκιμάσει κατά καιρούς είναι τίμια (χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο). Το μόνο αρνητικό είναι ότι οι τιμές σκαρφαλώνουν χωρίς σταματημό.

Στη θέση του άνοιξε το amphibian: https://amphibian.restaurant/.

Κάπως μου χε λείψει μια ναπολιτάνικη πίτσα και ψάχνοντας online βρήκα το Dante, το οποίο μου άφησε πολύ θετικές εντυπώσεις. Λίγος κόσμος την μέρα της επίσκεψης, βράδυ καθημερινής τον Ιανουάριο του 2026, κάτι που το αποδίδω στο ότι το μαγαζί είναι καινούργιο. Βρίσκεται σε αρκετά κεντρικό σημείο, όπου είναι μαζεμένα μαγαζιά άλλης αισθητικής (φουλ τουριστικά), πράγμα το οποίο δεν (φαίνεται να) ταιριάζει με την φιλοσοφία του Dante. Ελπίζω να μην επηρεαστούν κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Έχουν δύο χώρους, έναν εσωτερικό (αρκετά μικρό, που μάλλον προορίζεται πιο πολύ για ποτό, παρά για φαγητό) και εξωτερικά έχουν μεγάλο χώρο με τραπέζια μπροστά από το μαγαζί.

Στα της πίτσας, πρόκειται πράγματι για πίτσα ναπολιτάνικου στυλ, σε πολύ καλό επίπεδο, μέχρι και οι συνδυασμοί μου θύμισαν αντίστοιχους που είχα δοκιμάσει στην Ιταλία. Αν θέλουμε να είμαστε ψείρες, τα υλικά (όπως η στρατσιατέλα και το προσούτο κρούντο) θα μπορούσαν να είναι καλύτερης ποιότητας. Επίσης, η ζύμη χωράει βελτίωση ως προς την πολυπλοκότητα της γεύσης (που, για μένα, παίζει μεγάλο ρόλο σε μια πίτσα ναπολιτάνικου στυλ). Εντύπωση μου έκανε το σόου με το κόψιμο της πίτσας στο τραπέζι, το οποίο βρήκα εντελώς αχρείαστο. Αναρωτιέμαι τι θα γίνεται αν το μαγαζί είναι γεμάτο και χρειάζεται να κόψουν πολλές πίτσες ταυτόχρονα.

Σε κάθε περίπτωση, πολύ θετικό πρόσημο, το προτείνω και θα το ξαναεπισκεφτώ με την πρώτη ευκαιρία.

Επίσκεψη μια καθημερινή του Ιανουαρίου του 2026, έπειτα από προτροπή φίλου ότι γίνεται ντόρος για καλό burger. Βρίσκεται στην είσοδο μιας "στοάς" στην αρχή της Βουλιαγμένης. Από την μία μεριά είναι η "κουζίνα" και από την άλλη έχει έναν (σχετικά) μικρό εσωτερικό χώρο. Φαντάζομαι ότι το καλοκαίρι θα γεμίζουν τον εξωτερικό χώρο με τραπέζια. Λειτουργεί με λογική self service: παραγγέλνεις, παίρνεις beeper και μόλις χτυπήσει παραλαμβάνεις. Εντυπωσιακή συρροή από ντελιβεράδες κάθε πλατφόρμας για παραλαβές.

Στα του φαγητού, τα burger και οι πατάτες ήταν σε καλό επίπεδο, αν και κάπως λιγωτικά για τα γούστα μου (δυστυχώς, απ’ ό,τι φάνηκε, δεν μου πολυάρεσε η σάλτσα Big Nick, η οποία υπήρχε και στα δύο). Παρόλα αυτά, συνολικά δεν μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα. Δεν βρίσκω λόγο να οδηγήσει κανείς μισή ώρα (+ όση ώρα χρειαστεί για παρκάρισμα) ειδικά γι’ αυτό. Από την άλλη βέβαια, αν κάποιος μένει στην περιοχή, τότε σίγουρα αποτελεί μία τίμια επιλογή (ειδικά για delivery).

Έχω επισκεφτεί τις Σεϋχέλλες αρκετές φορές το διάστημα 2023-2026 και τις θεωρώ μία πολύ τίμια επιλογή προσεγμένου μεζεδοπωλείου. Δεν μας έχει απογοητεύσει ποτέ μέχρι στιγμής, χωρίς να είναι κάτι το ανεπανάληπτο, θα το χαρακτήριζα σταθερή αξία. Το σχόλιο του varethika ton prologo, στις 17/4/2024, με καλύπτει πλήρως. Παραδόξως, και εγώ το έχω προτείνει σε γνωστούς που έρχονται από το εξωτερικό και μένουν στην περιοχή.

Να σημειώσω μερικά πράγματα. Το πάρκινγκ στην περιοχή, προς το παρόν, είναι διαχειρίσιμο. Φίλοι από τα βορειοανατολικά προάστια βρίσκουν το περπάτημα στην περιοχή αρκετά brutal (πχ. το να περπατήσουν από τους σταθμούς του μετρό Μεταξουργείο και Ομόνοια μέχρι το μαγαζί). Δυστυχώς, συμφωνώ, ειδικά για κάποιον που δεν συνηθίζει να κυκλοφορεί στα πέριξ της Ομόνοιας. Τέλος, το signature dish τους είναι οι παπαρδέλες με καβουρμά, η τιμή του οποίου έχει σκαρφαλώσει τα 17.5ε τον Ιανουάριο του 2026, για να συνεχίσω την κλιμάκωση του Sotos.

Δύο γρήγορα περάσματα το πρώτο ΣΚ του Ιανουαρίου του 2026 και ήθελα να σημειώσω το εξής που μου έκανε εντύπωση. Σε δύο συνεχόμενες μέρες είχαν διαφορετικές πίτες και πατάτες (προκάτ και οι δύο), δυστυχώς δεν τις φωτογράφισα. Κατά τα άλλα, ο γύρος χοιρινός ήταν οκ και οι πίτες πολύ λαδερές.

Έπειτα από κάποιες, κατά ομολογία αποτυχημένες, εξόδους μας στην Καλαμπάκα και τα πέριξ, και έχοντας διαβάσει τα (στην πλειοψηφία τους) θετικά σχόλια εδώ στον τχ, αποφασίσαμε να επισκεφτούμε το Χάνι την πρώτη Κυριακή του Ιανουαρίου του 2026. Τελικά, η επίσκεψη επισφράγισε το γαστρονομικό Βατερλό του τριημέρου. Όσον αφορά τον (ομολογουμένως όμορφο) χώρο, συμφωνώ με τα σχόλια των Θου-Βου και Γιαντράνκα. Αναφορικά με το φαγητό, δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω. Αρχικά, να αναφέρω ότι τα πλευρώτους και η τύπου μελιντζανοσαλάτα ήρθαν πραγματικά αστραπιαία (χωρίς υπερβολή, δεν πρέπει να πέρασαν ούτε 5΄ από την παραγγελία), παρότι ήταν peak ώρα για το μαγαζί (γύρω στις εννιά το βράδυ) και με αρκετούς πελάτες. Και στα δύο αυτά πιάτα ο κατάλογος αναφέρει ψήσιμο στα κάρβουνα, κάτι που κανένας μας δεν αντιλήφθηκε. Έπειτα, σε αντίθεση με το σχόλιο του Θου-Βου, στη δική μας περίπτωση οι μερίδες δεν θα τις έλεγα γενναιόδωρες (αξίζει να συγκρίνετε τις αντίστοιχες φωτογραφίες από τα παϊδάκια). Το κοντοσούβλι αποτελούνταν από ετερόκλητα κομμάτια, άλλα στεγνά και άλλα υπερβολικά λιπαρά, αμφότερα δύσκολα στην κατανάλωση. Ειλικρινά δεν μπορώ να βρω κάτι θετικό να αναφέρω. Για να κλείσω όμως με μια αισιόδοξη νότα, όπως αναφέρει και ο Theomd57, το μαγαζί βρίσκεται κοντά στον «Μύλο των Ξωτικών», ο οποίος ήταν πολύ καλοστημένος, πραγματική υπερπαραγωγή, και αξίζει μια επίσκεψη είτε έχει κανείς παιδιά είτε όχι.

Επίσκεψη στην Άραδο το πρώτο ΣΚ του Ιανουαρίου του 2026. Κοιτώντας το Instagram τους και διαβάζοντας κριτικές στο διαδίκτυο, μας δημιουργήθηκαν προσδοκίες οι οποίες, δυστυχώς, δεν επιβεβαιώθηκαν. Βρίσκεται σε ένα μικρό χωριό, λίγο βόρεια της Καλαμπάκας, στον δρόμο προς τα Γρεβενά. Έχει μικρό κατάλογο, ο οποίος περιστρέφεται κυρίως γύρω από κρέατα ψημένα στα κάρβουνα. Θεωρώ ότι για να το υποστηρίξει κανείς αυτό, οφείλει η ποιότητα των πρώτων υλών να είναι εξαιρετική. Αυτό, δυστυχώς, δεν συνέβη στη δική μας περίπτωση, τουλάχιστον στο επίπεδο που θα το θέλαμε. Στα θετικά, το σέρβις απαρτιζόταν από νέα παιδιά, τα οποία φαίνονταν αρκετά ορεξάτα, ευγενικά και σβέλτα. Λίγες μέρες μετά την επίσκεψή μας, ανακοίνωσαν στα social media ότι θα κάνουν «μια μικρή παύση για ξεκούραση και ανανέωση». Ίσως να τους πετύχαμε λίγο πριν από αυτή τη φάση. Συμπερασματικά, διστάζω να το προτείνω, αλλά δεν αποκλείω να ξαναπάω αν το προτείνει κάποιος άλλος.

Στον ίδιο χώρο φαίνεται να άνοιξαν και το: https://www.instagram.com/ghostsakebar/, https://ghostsakebar.burgerdiscoclub.com/.

Περνώντας απέξω, μας φάνηκε συμπαθητικό και είπαμε να καθίσουμε για πρωινό. Δυστυχώς, μας ενημέρωσαν ότι το άτομο που είναι στην κουζίνα έλειπε (ήταν το πρώτο Σάββατο του Ιανουαρίου του 2026) και, κατά συνέπεια, δεν μπορούσαν να φτιάξουν τίποτα από όσα αναγράφονταν στον κατάλογο (ομελέτες, pancakes κτλ). Παρ’ όλα αυτά, οι πίτες που δοκιμάσαμε ήταν αρκετά νόστιμες και η εξυπηρέτηση πολύ ευχάριστη.

Φτάνοντας αργά στην Καλαμπάκα (γύρω στις 23:00), στις αρχές του Ιανουαρίου του 2026, το ρακαριό ήταν από τα λίγα (αν όχι το μοναδικό) μαγαζί που ήταν ανοικτό και σέρβιραν φαγητό. Παρεμπιπτόντως, ήταν και ασφυκτικά γεμάτο. Ο χώρος ανακαινισμένος μεν, ελαφρώς κιτς δε, με θαμώνες στη συντριπτική τους πλειοψηφία άνδρες και άπαντες να καπνίζουν. Οι υπάλληλοι πολύ ευγενικοί και εξυπηρετικοί. Δυστυχώς, όμως, το φαγητό ήταν στην καλύτερη μέτριο. Τα δε πρόβεια παϊδάκια, στα όρια του καμένου, κυριολεκτικά δεν μασιόντουσαν. Για τις τηγανιτές πατάτες, αρκεί να δείτε τις φωτογραφίες. Αν κάποιος ψάχνει μαγαζί αποκλειστικά για φαγητό, είναι μάλλον προς αποφυγή.

Επίσκεψη στο ΛΣ την προτελευταία μέρα του 2025, με κράτηση περίπου μία εβδομάδα πριν (ήταν μία από τις δύο διαθέσιμες ημερομηνίες μέχρι το τέλος του χρόνου για ώρες μετά τις 21:00). Η κράτηση ήταν για τις 22:30 και ο χώρος ήταν ασφυκτικά γεμάτος, δεν έπεφτε καρφίτσα (οι φωτογραφίες που ανέβασα είναι από λίγο πριν φύγουμε, στο κλείσιμο). Το σχόλιο του AG στις 15/6/2024 με καλύπτει πλήρως. Να προσθέσω τα εξής: Το ψήσιμο στο λαβράκι ήταν τέλειο. Το σέρβις ήταν ευχάριστα casual εστιατορικό, σβέλτο και ιδιαίτερα εξυπηρετικό. Για παράδειγμα, το κρασί που διαλέξαμε δεν υπήρχε (καθώς βρίσκονταν στη διαδικασία αλλαγής καταλόγου) και μας έφεραν να δοκιμάσουμε δύο ποτήρια από άλλα κρασιά, όταν μας είδαν αναποφάσιστους.

Το θεωρώ μία από τις καλύτερες επιλογές στην Αθήνα και το συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Γρήγορο πέρασμα αργά το απόγευμα καθημερινής, στο σβήσιμο του 2025, έπειτα από σύσταση φίλης για ένα ενδιαφέρον μεζεδοπωλείο στο Χαλάνδρι. Σε μια περιοχή (και γενικότερα στα βορειοανατολικά προάστεια) όπου, κατά τη γνώμη μου, λείπουν τα "γαστρονομικά" μεζεδοπωλεία. Δυστυχώς, η αίσθηση αυτή παραμένει, παρότι πρόκειται για μια τίμια προσπάθεια. Ο χώρος πολύ όμορφος, σε ένα νεοκλασικό με μεγάλη αυλή. Το σέρβις λίγο στην τσίτα, αλλά δικαιολογείται τέτοιες μέρες. Το φαγητό κινήθηκε σε συμπαθητικό επίπεδο, χωρίς όμως κάτι το ιδιαίτερο. Αναφορικά με το παστίτσιο μπακαλιάρου: αρχικά δεν μου θύμισε παστίτσιο, έφερνε πιο πολύ σε σουφλέ ζυμαρικών, έπειτα (και πιο υποκειμενικά) ο μπακαλιάρος μου μύριζε σαν εκείνα τα κατεψυγμένα φιλέτα ψαριού σε πλάκες που πουλάνε στα supermarket. Αναφορικά με το στακοπίλαφο: αν και οι πρώτες δύο μπουκιές ήταν μια χαρά, στη συνέχεια έβγαζε μια αρκετά όξινη γεύση, που ίσως οφείλεται στον συνδυασμό ξύγαλου και λεμονιού.

Συμπερασματικά, πρόκειται για μια συμπαθητική επιλογή μεζεδοπωλείου για κάποιον που μένει στη γειτονιά ή βρεθεί εκεί για άλλο λόγο.

Επίσκεψη την τελευταία Κυριακή του 2025, περίπου τρεις ώρες πριν το κλείσιμο (= 20:00) με κράτηση (δε χρειαζόταν, το μαγαζί ήταν σχεδόν άδειο). Δε θα έλεγα ότι έχουν αλλάξει πολλά από την επίσκεψη του ταβερνοαλανιού, το σχόλιο του οποίου με καλύπτει σε γενικές γραμμές. Αναφορικά με τη μουσική, στη δική μας περίπτωση κινήθηκε μεταξύ Βαμβακάρη και Διονυσίου, χωρίς όμως η ένταση να γίνεται ενοχλητική. Αναφορικά με το φαγητό, θεωρώ πως σχεδόν όλα τα πιάτα ήταν υπερφορτωμένα με σάλτσες και εξτραδάκια, με αποκορύφωμα τα χόρτα (που κυριολεκτικά δεν καταλάβαινες τι τρως) και την μελιτζάνα στη φωτιά, που κυριαρχούσε μάλλον το κρεμμύδι και η σάλτσα ταχίνι παρά η γεύση της μελιτζάνας (που παρεμπιπτόντως το "στη φωτιά" δεν το αντιλήφθηκε κανένας μας, σε αντίθεση με το σχόλιο του ταβερνοαλανιού). Παρόλα αυτά, και για μένα το πρόσημο είναι θετικό, δεδομένου όμως του ανταγωνισμού, θα δίσταζα να το προτείνω (ειδικά σε κάποιον που έρχεται από άλλη πόλη).

Το τέλος του 2025 επιφύλασσε μια ευχάριστη έκπληξη. Επίσκεψη βράδυ Σαββάτου, έπειτα από προτροπή φίλης ότι το φαγητό έχει ενδιαφέρον και είχε δίκιο! Βρίσκεται σε μια under the radar περιοχή (εντελώς ανεξερεύνητη από μένα, να πω την αλήθεια), σε μια πλατεία στα δυτικά προάστεια. Χώρος αρκετά μεγάλος, με τραπέζια και στον απέναντι πεζόδρομο. Απ' ότι κατάλαβα έχουν και βραδιές με ζωντανή μουσική. Να σημειωθεί επίσης ότι δε δέχονται κρατήσεις. Αισθητική τυπικού μεζεδοπωλείου παλαιότερης εποχής. Στο σέρβις (όπως και στην κουζίνα) νέα παιδιά, όλα ορεξάτα και εξυπηρετικά.

Το φαγητό ήταν απροσδόκητα καλό. Αν και τα (περισσότερα) πιάτα ήταν κάπως φορτωμένα με σάλτσες και εξτραδάκια, παραδόξως ταίριαζαν γευστικά και δεν ήταν μπουκωτικά. Εμφανής διάθεση δημιουργικότητας (βέβαια όχι κάτι που δεν έχουμε ξαναφάει, αλλά δε ξέρω τι γίνεται σε αυτή την μεριά της Αθήνας). Διαθέτει και έναν ατελείωτο κατάλογο με μπύρες και τσίπουρα, πράγμα που το καθιστά ιδανικό για πέρασμα για κάτι γρήγορο και ποιοτικό. Να σημειωθεί ότι οι τιμές στις μπύρες (με αθηναϊκά standards) ήταν πολύ καλές.

Συμπερασματικά, θα το ξαναεπισκεπτόμουν με ευχαρίστηση αν τύχαινε. Θεωρώ ότι έχει περισσότερο ενδιαφέρον για κάποιον που μένει στην Αθήνα να το επισκεφτεί ως αφορμή να εξερευνήσει και αυτή την περιοχή, παρά για κάποιον που έρχεται από άλλη πόλη και έχει περιορισμένες μέρες στη διάθεσή του.

Επίσκεψη βράδυ καθημερινής, τον Δεκέμβριο του 2025, με κράτηση (χρειαζόταν). Χώρος αρκετά μικρός, μέσα ζήτημα να χωράει τέσσερα τραπέζια και τα υπόλοιπα στον μπροστινό πεζόδρομο, με ύφος προς το industrial, με πλακάκι και inox τα κυρίαρχα στοιχεία. Σέρβις ζωηρό και εύθυμο από δύο κοπέλες. Το φαγητό ήταν ευχάριστη έκπληξη, νόστιμο και δημιουργικό, με έκανε να θέλω να δοκιμάσω και άλλα πιάτα. Μας ενημέρωσαν ότι το μενού αλλάζει καθημερινά, αλλά κάποια πιάτα παραμένουν, όπως τα λαχανικά στα κάρβουνα. Τα είδη φούρνου που δοκιμάσαμε (ψωμί, γαλατόπιτα) ήταν εξαιρετικά κάτι που με κάνει να θέλω να δοκιμάσω και άλλα από αυτά που βγάζουν το πρωί. Το μόνο μου παράπονο ήταν ότι όλα τα πιάτα είχαν μπόλικη σάλτσα που φώναζε "κάνε παπάρα", ενώ η μερίδα ψωμί ήταν τέσσερις φέτες στα 4 ευρώ. Ειδικά αφού είναι "φούρνος" το πρωί, θα περίμενα μεγαλύτερη ποσότητα (για παράδειγμα, ένα μικρό καρβελάκι). Όπως και να χει, θα ξαναπήγαινα με ευχαρίστηση να δοκιμάσω και άλλα και το προτείνω.

Επίσκεψη βράδυ καθημερινής γύρω στα τέλη του Σεπτέμβρη.

Βρίσκεται σε κεντρικό σημείο, κοντά στον κεντρικό σταθμό των τρένων (Den Haag Central). Περνούσαμε συχνά από εκεί (συνήθως) πηγαίνοντας προς την Denneweg (από τους πιο γαστρονομικά ζωηρούς δρόμους της Χάγης), μέχρι που διαβάσαμε ότι είναι στον οδηγό Michelin, στην κατηγορία Bib Gourmand, και λέμε ας το δοκιμάσουμε. Είχε κάποιο ενδιαφέρον, αλλά δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα. Ο χώρος, αν και σκοτεινός, είναι ταιριαστός με την ατμόσφαιρα, με την κουζίνα στο βάθος (μέρος της οποίας είναι ορατό) να φωτίζεται σαν θεατρική σκηνή. Διαθέτει και ένα όμορφο δωμάτιο με "κελάρι" και ένα μεγάλο τραπέζι. Ένας σερβιτόρος-υποδοχή ανά τρία-τέσσερα (ευτυχώς όχι υπερβολικά κολλητά) τραπέζια με την χαρακτηριστική στημένη ευγένεια που διακρίνει τέτοιου ύφους μαγαζιά στην Ολλανδία.

Το φαγητό, τύπου bistro με διεθνείς επιρροές, δεν με ξετρέλανε χωρίς να είναι κακό. Οι πρώτες ύλες μου φάνηκαν αισθητά πάνω από τον μέσο όρο. Ομολογουμένως vfm για δεδομένα Ολλανδίας. Επίσης, είχε αρκετές οικονομικές επιλογές στα κρασιά. Στον κατάλογο κάτω-κάτω γράφει "all our wines are also available by half a bottle", το οποίο δουλεύει ως εξής: διαλέγεις το μπουκάλι, το ανοίγουν στο τραπέζι, σερβίρουν και το αφήνουν εκεί, ώστε να κρίνεις εσύ (!) ποια είναι η μέση του μπουκαλιού. Αχρείαστο άγχος θα πω εγώ. Άλλη μια σημείωση: στο τραπέζι υπάρχουν εμφιαλωμένα μπουκάλια με νερό από πριν, τα οποία αν δεν τα ανοίξεις δεν τα χρεώνουν.

Συμπερασματικά, οριακά θετικό πρόσημο, κυρίως λόγω τιμής. Η Χάγη έχει καλύτερες (αλλά, δυστυχώς, αρκετά έως πολύ ακριβότερες) επιλογές.

Επίσκεψη βράδυ καθημερινής, τον Δεκέμβριο του 2025, χωρίς κράτηση (δεν χρειαζόταν, παρόλο που το κέντρο ήταν απροσπέλαστο λόγω Χριστουγέννων). Πολύ όμορφος χώρος, τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά. Το σέρβις ήταν ελαφρώς στημένο, εστιατορικό, από δύο νεαρά παιδιά. Παρότι ήταν ευγενικά και σβέλτα, μου έδωσαν την αίσθηση ότι προσπαθούσαν να «παίξουν» έναν ρόλο που τους είχε επιβληθεί, ενώ γνώριζαν ότι, στην πραγματικότητα, το μαγαζί δεν έχει αυτό το ύφος.

Στα του φαγητού, αν ξεπεράσει κανείς τη φάση με τις περιγραφές των πιάτων, που για να είμαι ειλικρινής δεν καταλαβαίνω σε τι εξυπηρετούν (ειδικά αν κρίνω από το γεγονός ότι δεν μας "πούλησαν" σχεδόν τίποτα προφορικά οι σερβιτόροι, μάλλον αφορά τους τουρίστες), το επίπεδο ήταν υψηλό. Παραδοσιακή κρητική κουζίνα μεν, όλα προσεγμένα δε, με ευχάριστο τρόπο. Το πιάτο που ξεχώρισε ήταν το μυλοκόπι με τους ασκολύμπρους (ισορροπημένες εντάσεις και ωραίες υφές). Πέραν αυτών που φαίνονται στις φωτογραφίες, πήραμε το Βιδιανό του κτήματος Γαράκη, το οποίο ήταν συμπαθητικό, ευκολόπιοτο (μου έκανε για κρασί που θα πήγαινε ωραία με τυριά, αν και δεν πήραμε).

Συμπερασματικά, το εξής σχόλιο από το ταβερνοαλάνι με καλύπτει: Δεν είναι από τα μαγαζιά που θα έκανα στέκι, αλλά σίγουρα αξίζει μια επίσκεψη και θα μπορούσα να ξαναπάω. Να προσθέσω ότι οι τιμές γενικώς ήταν τσιμπημένες (ειδικά στα κυρίως πιάτα).

Επίσκεψη απόγευμα Κυριακής, τον Δεκέμβρη του 2025, με κράτηση (δε χρειαζόταν). Το μαγαζί βρίσκεται κρυμμένο στα στενά πίσω από το Λαϊκό, πλησίον της πλατείας του Αγίου Θωμά. Κυριακάτικος μουντός καιρός και, κατά συνέπεια, ελάχιστοι θαμώνες. Παρόλα αυτά, το προσωπικό είχε όρεξη για εξυπηρέτηση, τουλάχιστον στην αρχή, γιατί προς το τέλος ήταν σε φάση σηκωθείτε να τα μαζέψουμε να φύγουμε.

Στα του φαγητού μείναμε πολύ ικανοποιημένοι. Μικρός κατάλογος, αλλά με ενδιαφέρουσες επιλογές και όχι-τόσο-κλασικά φρέσκα ψάρια. Επιπλέον όσων ανέβασα στις φωτογραφίες, πήραμε και μισό κιλό μπαρμπούνια στη σχάρα, τα οποία έθεσαν σοβαρή υποψηφιότητα για τα καλύτερα μπαρμπούνια που έχω φάει ποτέ. Το ψήσιμο τέλειο (σε αντίθεση με τον ροφό, που είχε στεγνώσει ελαφρώς), τα ψαράκια ολόφρεσκα με μπόλικο ψαχνό και τραγανή πέτσα απέξω. Κρίμα που δεν τα πήρα φωτογραφία. Ψάχνοντας για αρνητικά θα συμφωνήσω με τον Σταύρο ότι οι μερίδες ήταν σχετικά μικρές και ακριβές συγκριτικά με τον μέσο όρο.

Δεδομένου ότι δύσκολα βρίσκει κανείς μοντέρνα ψαροταβέρνα με δημιουργικές τάσεις και τόσο φρέσκια πρώτη ύλη ενός αστικού ιστού, το συνιστώ και θα επιδιώξω να ξαναπάω.

Πέρασμα βράδυ Σαββάτου, τον Δεκέμβριο του 2025, που με άφησε ελαφρώς μπερδεμένο. Αρχικά, η αισθητική θυμίζει ψευτο-κυριλέ all day bar-restaurant από αυτά που συναντάει κανείς στα βορειονατολικά προάστια και που θα ήθελαν να είναι Κηφισιά, αλλά δεν είναι (με ότι συνεπάγεται αυτό στην τιμή). Την ημέρα που το επισκεφτήκαμε είχε ζωντανή μουσική: μια κοπέλα με αρμόνιο να παίζει και να τραγουδάει ελαφριά jazz και ελληνικά έντεχνα, τύπου Μαραβέγια. Το σέρβις πολύ ευγενικό και εξυπηρετικό. Να σημειωθεί ότι η δυσκολία εύρεσης πάρκινγκ κοντράρει στα ίσα Παγκράτι-Κυψέλη (χωρίς τύχη υπολογίστε τουλάχιστον σαραντάλεπτο).

Στα του φαγητού, σχετικά μικρός κατάλογος, λίγο απ'όλα χωρίς ξεκάθαρη ταυτότητα, αλλά με διάθεση δημιουργικότητας. Μερικά πιάτα ήταν πολύ καλά (πχ ψωμί-ταραμάς και μπακαλιάρος), άλλα ήταν πολύ κακά (πχ. η πίτσα). Δεν μπόρεσα να καταλάβω πως εξηγείται αυτό. Το κερασάκι στην τούρτα ήταν ένα κομμάτι (υποθέτω) συρμάτινου σφουγγαριού που βρέθηκε σε ένα πιάτο (δυστυχώς δε θυμάμαι σε ποιό). Δεν το αναφέραμε, γιατί είμαστε ανεκτικοί (συμβαίνουν αυτά), αλλά χαλάει κάπως τη διάθεση.

Συμπερασματικά, λαμβάνοντας όλα τα παραπάνω υπόψη, δεν βρίσκω λόγο ούτε να ξαναπάω ούτε και να το προτείνω.

Επίσκεψη ένα βράδυ Σαββάτου, τον Δεκέμβριο του 2025, χωρίς κράτηση. Επιβεβαιώνω τα (περισσότερα) σχόλια για τον χώρο και την ποιότητα του φαγητού. Να προσθέσω ότι το μαγαζί προσφέρεται για μεγάλες παρέες (>10 ατόμων). Θεωρώ ότι είναι μια τίμια (και σχετικά οικονομική) επιλογή για κάποιον που μένει στη γειτονιά, αλλά ίσως όχι για να έρθει από άλλη περιοχή (πόσο μάλλον από άλλη πόλη). Θα ξαναπήγαινα αν καθόταν, αλλά δε θα το επιδίωκα κιόλας.

Γρήγορο μεσημεριανό πέρασμα, καθημερινή του Δεκεμβρίου του 2025. Δεδομένης της κακοκαιρίας εκείνων των ημερών και έχοντας διαβάσει τα σχόλια στον τχ, σκεφτήκαμε να σταματήσουμε για μια δοκιμή. Μείναμε απολύτως ικανοποιημένοι. Επιβεβαιώνω το σχόλιο του Ουαλού ότι ο πατσάς ήταν ελαφρώς (αν όχι ολότελα) ανάλατος. Το σχόλιο του AG με καλύπτει πλήρως αναφορικά με την ποιότητα του πατσά. Να προσθέσω ότι δεν έπεφτε καρφίτσα στο μαγαζί, έχοντας μάλιστα αρκετούς τουρίστες. Πλάκα είχε ένα γκρουπ με Ιάπωνες, οι οποίοι πήραν όλοι πατσά και σε κάθε κουταλιά γούρλωναν τα μάτια τους. Προτείνεται.

Επίσκεψη ένα βράδυ καθημερινής, τον Νοέμβριο του 2025, με κράτηση (ίσως και να μη χρειαζόταν). Όμορφος χώρος εσωτερικά και εξωτερικά, με την πέτρα και το ξύλο να κυριαρχούν. Εξωτερικά μου θύμισε (με λίγη φαντασία) κάτι παλιά νεοκλασικά σε προάστια της Αθήνας, τύπου Χαλάνδρι, αν και μπορεί να είμαι μόνος μου σε αυτό. Το σέρβις σβέλτο, διεκπεραιωτικό και περπατημένο.

Το φαγητό ήταν ακριβώς αυτό που υποσχέθηκε: παραδοσιακή κρητογευσία. Επιπλέον όσων φαίνονται στις φωτογραφίες, πήραμε και το κοτόπουλο σχάρας. Όλα ήταν σε καλό επίπεδο, με το κατσίκι με ασκολύμπρους και τη σάλτσα αυγολέμονο να ξεχωρίζει, ξεφεύγοντας από το σύνηθες μοτίβο. Και το κέρασμα γενναιόδωρο. Να σημειώσω ότι, σε αντίθεση με το σχόλιο του Σταύρου (στις 28/7/2021), δεν βρήκα την ποσότητα από κουρκούτι στους κολοκυθοανθούς υπερβολική.

Θα ξαναπήγαινα ευχαρίστως, αξίζει μια δοκιμή.

Επίσκεψη βράδυ καθημερινής τον Νοέμβριο του 2025, με κράτηση (απ’ ότι φαίνεται χρειάζεται). Όμορφη αισθητική, τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά του μαγαζιού, με κυρίαρχα στοιχεία το ξύλο και την πέτρα. Μπορεί να υποστηρίξει και μεγάλες παρέες (~10 άτομα). Για το σέρβις έχω ανάμεικτα συναισθήματα. Αν και ευγενικοί και με αρκετή διάθεση, υπήρξαν κάποια ατοπήματα. Για παράδειγμα, όταν μας έφεραν τους καταλόγους, μας ενημέρωσαν για δύο πιάτα που έχουν τελειώσει. Κατά την παραγγελία, όμως, αποδείχθηκε ότι ήταν αρκετά περισσότερα αυτά που δεν ήταν διαθέσιμα και τα μαθαίναμε ένα-ένα. Ίσως δεν είχαν συνεννοηθεί σωστά με την κουζίνα. Πάντως, στην κουζίνα (μέρος της οποίας ήταν ορατό από το τραπέζι μας) φαινόταν δεμένη ομάδα.

Στα του φαγητού, επιβεβαιώνω τον υπότιτλο του μαγαζιού περί παραδοσιακής κρητικής κουζίνας με πιο εστιατορικό ύφος. Παρόλα αυτά, πάλι μου άφησε ανάμεικτα συναισθήματα: ενώ κάποια πιάτα ήταν αρκετά καλά, κάποια άλλα ήταν αδιάφορα και σε ένα κρητικό εστιατόριο, όταν 3/3 τα πιάτα με κρεατικά είναι αδιάφορα, μάλλον είναι πρόβλημα. Μπορεί να είχα και υψηλές προσδοκίες λόγω του ύφους του μαγαζιού.

Μιας και το δείγμα ήταν σχετικά μικρό, χρειάζομαι μάλλον και άλλη επίσκεψη για να βγάλω ασφαλές συμπέρασμα. Πάντως, για αρχή, το πρόσημο ήταν (οριακά) αρνητικό.

Επίσκεψη ένα βράδυ καθημερινής, τον Νοέμβριο του 2025. Πρόκειται για κάτι ανάμεσα σε συνοικιακό ρακάδικο και μεζεδοπωλείο. Κλασική καφενειακή διακόσμηση και ευγενικό προσωπικό. Βρίσκεται κάπως έξω από το κέντρο, οπότε έχει μια ηρεμία. Από φαγητό, τα κρεατικά στάθηκαν στο ύψος τους, τα ορεκτικά δεν ξετρέλαναν και το κρασάκι ήταν τίμιο. Ευχαρίστως θα το ξαναεπισκεπτόμουν αν βρεθώ ξανά στην περιοχή.

Γρήγορο πέρασμα ένα απόγευμα Σαββάτου, τον Νοέμβριο του 2025. Το μαγαζί ήταν σχεδόν άδειο, αλλά υπήρχαν σημάδια ότι προηγήθηκαν ευχάριστες στιγμές. Με καλύπτει απόλυτα το σχόλιο του tsimp. Όλα όσα δοκιμάσαμε ήταν νόστιμα. Οι Αρχάνες είναι πανέμορφο χωριό και αξίζει οπωσδήποτε μια επίσκεψη.

Επισκεφτήκαμε το Ξαθέρι μεσημέρι Κυριακής, τον Νοέμβριο του 2025 (με κράτηση, θεωρώ ότι χρειάζεται για τον συγκεκριμένο συνδυασμό ώρας και μέρας). Βρίσκεται σε κεντρικό σημείο του χωριού και ήταν γεμάτο κόσμο, με παρέες να καταφτάνουν συνεχώς. Πολύ όμορφο μαγαζί, ανακαινισμένο και με ένα υπαίθριο κελάρι απέναντι από το οποίο μπορείς να αγοράσεις κρασιά και άλλα. Για το σέρβις έχω ανάμεικτα συναισθήματα: ενώ κατά τόπους ήταν σβέλτο και εξυπηρετικό, άλλες φορές ήταν αργό και ξεχασιάρικο. Για παράδειγμα, το πιάτο με το κοτόπουλο το παραγγείλαμε συμπληρωματικά προς το τέλος και χρειάστηκε να το επισημάνουμε (τουλάχιστον) τρεις φορές, ενώ πέρναγαν και μας ρωτούσαν αν είναι όλα καλά και αν θέλουμε να μας μαζέψουν το τραπέζι. Το φαγητό ήταν σε καλό επίπεδο, με πιο εστιατορική παρουσίαση των πιάτων, που ξέφευγε από τον μέσο όρο. Διαθέτει αρκετά μεγάλη λίστα με κρασιά και μου έδωσαν την εντύπωση ότι έχουν και άλλα που δεν αναγράφονται στον κατάλογο. Σε αντίθεση με το σχόλιο του varethika, δεν μας χρέωσαν το γλυκό στο τέλος. Θεωρώ ότι αξίζει μια επίσκεψη ακόμη και για εκδρομή από το Ηράκλειο.

Στον "μαφία" έχω κάτσει κάμποσες φορές το διάστημα 2019-2025. Είναι ακριβώς όπως τα περιγράφει ο επίκουρος! Θα μπορούσα να γράψω από ένα σχόλιο με μια ιστορία για κάθε φορά που έχω πάει. Αυτή τη φορά, απόγευμα Παρασκευής τον Νοέμβριο του 2025, κάνοντας μια γύρα στο οροπέδιο φάνηκε να είναι το μόνο ανοικτό μαγαζί, πέραν του Βαλεντίνο (το σουβλατζίδικο του χωριού), που ήταν γεμάτο. Έχοντας προνοήσει για το βραδινό μας, λέμε θα κάτσουμε για κάτι στα γρήγορα, οπότε της λέμε (ήταν η γυναίκα του Μανώλη εκείνη την ώρα στην κουζίνα) μια ρακή και κάνα δυο μεζεδάκια. Κατάλαβα μας λέει. Ερχόντουσαν μεζέδες ασταμάτητα για ένα μισάωρο! Ώσπου κάποια στιγμή (στο ψητό, μεζές νούμερο εννιά για τη ακρίβεια, γιατί ξέχασα να φωτογραφίσω τις τηγανητές πατάτες) της λέμε φτάνει. Θεωρώ πως θα είχε φέρει και άλλα, αν δεν την σταματάγαμε.

Την ώρα εκείνη το μαγαζί είχε κλασική εικόνα καφενείου χωριού: ηλικιωμένοι παρατεταγμένοι μπροστά από την τηλεόραση να βλέπουν ειδήσεις και να σχολιάζουν, πίνοντας καφέδες. Με το πέρας του χρόνου βέβαια έγιναν ανακατατάξεις και οι καφέδες μετατράπηκαν σε ρακές. Κάποια στιγμή εμφανίζεται ο Μανώλης, ο οποίος πήγαινε πάνω κάτω με κάτι τελάρα και μας λέει "δεν πίνετε πράμα;;" (ήμασταν στο τρίτο καραφάκι) και φέρνει ένα ακόμα καραφάκι, τσουγκρίζουμε, κατεβάζει μονορούφι ένα (γεμάτο) μικρό ποτηράκι κρασί και συνεχίζει τις δουλειές του. Αφού επαναλαμβάνεται αυτό για μερικές ακόμα φορές και έχουμε ήδη ζητήσει να πληρώσουμε, πιάνει ένα μήλο, το καθαρίζει και μας το φέρνει φέτες σε ένα πιάτο. Τρώμε το μήλο, ξανατσουγκρίζουμε και πάει στην σόμπα και βγάζει (με γυμνό χέρι, χωρίς γάντια) κάμποσες πατάτες και τις μοιράζει στα τραπέζια (άσχετα με τη φάση στην οποία βρισκόταν το καθένα εκείνη τη στιγμή).

Με τα πολλά (και κάμποσα καραφάκια αργότερα) καταφέραμε να πληρώσουμε. Φυσικά αφήσαμε όσα είχαμε ευχαρίστηση, γιατί όταν τον ρωτάς πόσα χρωστάς απαντάει κάτι του στιλ "όσα θέλεις". Εν κατακλείδι, προτείνεται για την εμπειρία (όχι τόσο για το φαγητό).

Καθημερινή βράδυ, τον Νοέμβριο του 2025, και αποφασίσαμε να επισκεφτούμε τον Λάκκο για μια γρήγορη ρακή. Ιδιόμορφη περίπτωση. Παρόλο που υπήρχε μια κάποια διάθεση δημιουργικότητας, το φαγητό δεν έλεγε πολλά, χωρίς βέβαια να είναι κακό. Το μαγαζί έχει μεγάλο εξωτερικό χώρο, όπου απλώνεται με τραπεζάκια προς όλες τις κατευθύνσεις. Αυτή την φορά, η δράση ήταν συγκεντρωμένη μέσα, όπου είχε ζωντανή μουσική με ρεμπέτικα. Καφενείο δεν το λες, τουλάχιστον όχι με τον παραδοσιακό τρόπο, πιο πολύ προς το μεζεδοπωλείο φέρνει. Να σημειωθεί ότι σχεδόν όλα τα πιάτα ημέρας είχαν τελειώσει (πρέπει να φτάσαμε γύρω στις εννιάμιση). Αν τύχει να ξαναπάω ευχαρίστως, αλλά δε θα το επιδιώξω κιόλας.

Γρήγορο πέρασμα τον Νοέμβριο του 2025 από το (πιο;) διάσημο ρακάδικο στο κέντρο του Ηρακλείου. Δεν υπάρχει κατάλογος, όλα γίνονται στο μιλητό. Στη δική μας περίπτωση, με τρία καραφάκια ήρθαν δύο γύρες μεζέδων (βλ. φωτογραφίες), για τα οποία πληρώσαμε 30 ευρώ. Φαντάζομαι ότι τους καλοκαιρινούς μήνες στον πεζόδρομο θα επικρατεί πολυκοσμία (σε δυσάρεστο βαθμό). Κατά τα άλλα, τίμιο μαγαζάκι, αξίζει μια επίσκεψη.

Κυριακάτικη εξόρμηση στο Σκαλάνι, στα πέριξ του Ηρακλείου, τον Νοέμβριο του 2025, και αποφασίσαμε να επισκεφτούμε το Ελιά + Δυόσμος έπειτα από παραίνεση ντόπιων για πολύ καλό φαγητό. Δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα. Διέκρινα πάλι το ίδιο μοτίβο: καλή πρώτη ύλη, αλλά μέχρι εκεί. Μία από τα ίδια, έλλειψη δημιουργικότητας. Ο χώρος πολύ μεγάλος, κατάλληλος για παρέες >10 ατόμων. Κάτω από την ταμπέλα με το όνομα στην είσοδο του μαγαζιού υπάρχει ο υπότιτλος "Νέα Κρητική κουζίνα", πράγμα που δεν κατάλαβα πως μεταφράζεται στο φαγητό τους. Για να είμαι ειλικρινής, ρίχνοντας μια ματιά στη σελίδα τους στο fb μου δημιουργήθηκαν προσδοκίες που δεν επιβεβαιώθηκαν ούτε κατά προσέγγιση. Να τονίσω ότι το φαγητό δεν ήταν κακό και οι άνθρωποι ήταν πολύ ευγενικοί, αλλά μέχρι εκεί. Μπορεί να κάναμε και όχι τόσο καλές επιλογές πιάτων (πχ. πολλά "βαριά" κρεατικά).

Συμπερασματικά, είναι μια οκ επιλογή για κάποιον που αναζητά μια γρήγορη απόδραση από το Ηράκλειου ή/και έναν χώρο φιλικό προς οικογένειες με παιδιά. Διαφορικά, πάμε γι' άλλα.

Επίσκεψη βράδυ Σαββάτου (αργά), τον Νοέμβριο του 2025. Παρόλο που το μαγαζί ήταν γεμάτο, βρήκαμε να κάτσουμε σχεδόν αμέσως. Εκτός από τον (όμορφα διαμορφωμένο) εσωτερικό χώρο (με μέρος της κουζίνας ορατό), το μαγαζί επεκτείνεται με τραπέζια και στους δυο εφαπτόμενους πεζόδρομους, όπως φαίνεται στις φωτογραφίες του Βίκτωρ Τ. Ενδιαφέρον παρουσίαζε και η αντίστιξη μεταξύ των θαμώνων (μέσος όρος ηλικίας 45-50) και των ορδών φοιτητών που παρέλαυναν στον πεζόδρομο Καγιαμπή, ο οποίος απαρτίζεται από φοιτητο-ρακάδικα. Το σέρβις ευγενικό και αποτελεσματικό, παρόλο που υπήρχαν κάποιες αστοχίες (βλ. παρακάτω). Τιμές τσιμπημένες, πάνω από τον μέσο όρο της πόλης, αλλά όχι υπερβολικές.

Στα του φαγητού, το Απίρι ξεχωρίζει, τουλάχιστον στο δημιουργικό κομμάτι, από την πλειοψηφία των εστιατορίων του Ηρακλείου (και της ευρύτερης περιοχής). Παραμένει βέβαια σε χαμηλότερα επίπεδα από τα αντίστοιχα της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Από αυτά που δοκιμάσαμε ξεχώρισε με διαφορά το πιάτο με τον καβουρμά, ο οποίος ήταν πολύ καλός, δικής τους παραγωγής. Πολύ καλός ήταν και ο συνδυασμός αρνί-πιλάφι-σταφίδες πίκλα. Ο κατάλογος γράφει ότι το πιάτο αυτό συνοδεύεται από παστινάκι (υποθέτω πουρέ). Όταν το δοκιμάσαμε ήμασταν σκεπτικοί για το αν είναι παστινάκι και όταν ρωτήσαμε μας είπαν ότι είναι πουρές μπρόκολου (και μάλιστα ότι δεν είναι από τα αγαπημένα της σερβιτόρας). Θα μπορούσαν να μας είχαν ενημερώσει εκ των προτέρων για την αλλαγή.

Συμπερασματικά, θα ξαναπήγαινα με ευχαρίστηση να δοκιμάσω και άλλα πιάτα και το προτείνω ανεπιφύλακτα.

Επίσκεψη βράδυ καθημερινής, τον Νοέμβριο του 2025, μεγαλούτσικη παρέα με κράτηση (δεν χρειαζόταν, αν και τα ΣΚ το έχω πετύχει γεμάτο). Πρόκειται για ταβέρνα με τυπική κρητική κουζίνα, χωρίς όμως κάτι το ιδιαίτερο. Δεν μπορώ να πω ότι βρήκα κάτι κακό, αλλά δεν βρήκα και κάτι πραγματικά καλό. Άλλη μια περίπτωση που "διασώζεται" χάρη στην καλή πρώτη ύλη (βλ. παϊδάκια και πατάτες). Εκτός από αυτά που φαίνονται στις φωτογραφίες, πήραμε και τα κοτοπαϊδάκια, τα οποία ήταν νόστιμα. Οι εργαζόμενοι ήταν ευγενικοί.

Συμπερασματικά, θεωρώ πως μία φορά ήταν αρκετή και ότι υπάρχουν καλύτερες επιλογές στο ίδιο ύφος στο Ηράκλειο.

Πολύς κόσμος στην Πορταριά την πρώτη Κυριακή του Νοεμβρίου 2025, κυρίως πούλμαν με Έλληνες τουρίστες. Το μαγαζί βρίσκεται κάπως κρυμμένο, παραπλήσια της κεντρικής πλατείας, στο ισόγειο του ομώνυμου ξενοδοχείου. Το προσωπικό, αν και ευγενικό, είχε ιδιαίτερη ένταση (και δεν τους αδικώ, εδώ που τα λέμε). Ανάλογα με το πού θέλετε να καθίσετε, μέσα ή έξω, πρέπει να απευθυνθείτε στους αντίστοιχους σερβιτόρους, γιατί οι ουρές αναμονής είναι διαφορετικές. Το σημειώνω επειδή δεν μας ενημέρωσαν και θα μπορούσε εύκολα να είχε δημιουργηθεί παρεξήγηση.

Όμορφο εσωτερικό, με στοιχεία ξύλου και πέτρας να κυριαρχούν. Το φαγητό ήταν σε καλό επίπεδο, χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο. Αυτά που ξεχώρισαν (κατά πολύ) ήταν τα δυο πιάτα ημέρας με κρέας που πήραμε, ήταν ιδιαίτερα νόστιμα. Προς αποφυγή το χύμα κόκκινο κρασί τους.

Συμπερασματικά, αν πρέπει κάποιος να μείνει κατ' ανάγκη στην Πορταριά για φαγητό θεωρώ ότι αξίζει.

Έπειτα από ένα διήμερο συνεχούς τσιπουροθεραπείας και με γνώμονα τους διθυράμβους του κοκορετσάκια, είπαμε να το σπάσουμε με λίγο κρέας. Έτσι λοιπόν, επισκεφθήκαμε τις Μουριές ένα βράδυ Σαββάτου, τον Νοέμβριο του 2025. Το μαγαζί ήταν γεμάτο, αλλά δεν χρειάστηκε να περιμένουμε πάνω από δέκα λεπτά για να καθίσουμε. Το σέρβις, σε αντίθεση με το σχόλιο του κοκορετσάκια, ήταν αρκετά απότομο και δεν άφηνε πολλά περιθώρια. Μας ενημέρωσαν ότι όλα αυτά για τα οποία είχαμε πάει (κοντοσούβλια, κοκορέτσι, παϊδάκια κτλ) είχαν τελειώσει. Προς απογοήτευσή μας, όμως, μια παρέα που ήρθε (αρκετά) μετά από εμάς έφαγε κοκορέτσι. Συνεπώς, θα συμφωνήσω ότι χρειάζεται κράτηση, και για τις σούβλες, τουλάχιστον τα Σαββατοκύριακα.

Επίσκεψη απόγευμα Σαββάτου, τον Νοέμβριο του 2025. Είχαμε την ατυχία η επίσκεψή μας να συμπέσει με τον αγώνα του Βόλου με τον Παναθηναϊκό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το μαγαζί (το οποίο βρίσκεται κοντά στο Πανθεσσαλικό) να είναι γεμάτο με οπαδούς του Παναθηναϊκού και ό,τι συνεπάγεται αυτό. Παραδόξως, και προς μεγάλη μου εντύπωση, το (πολυπληθές) σέρβις ήταν πολύ καλό και είχε ανά πάσα στιγμή τον έλεγχο, χωρίς κανένα σημάδι απόγνωσης. Χρειάστηκε να περιμένουμε περίπου μισή ώρα για να καθίσουμε. Ο χώρος και τα πιάτα ημέρας υποστηρίζουν άνετα μεγάλες παρέες (> 6 ατόμων).

Το σχόλιο του tosatanaki με καλύπτει σε γενικές γραμμές. Να προσθέσω ότι στην πρώτη μας γύρα, με μια μόστρα των 200, ήρθαν πέντε (ή έξι) μεζέδες, ενώ στη δεύτερη τρεις (ή τέσσερις), σαφώς κατώτεροι της πρώτης. Λέω πέντε ή έξι και τρεις ή τέσσερις, αντίστοιχα, γιατί δεν θυμάμαι σε ποια γύρα ανήκε ο τσίρος. Το φαγητό ήταν σε καλό επίπεδο, χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο. Να σημειώσω ότι δεν είχε ποικιλία στα τσίπουρα (αν θυμάμαι καλά μας είπε μόνο τρία εμφυαλωμένα).

Συμπερασματικά, αξίζει και θα ξαναπήγαινα, αν τύχαινε.

Επίσκεψη βράδυ Παρασκευής τον Νοέμβριο του 2025, περίπου μία ώρα πριν το κλείσιμο (καθίσαμε στο μοναδικό ελεύθερο "τραπέζι" στο εσωτερικό του μαγαζιού). Όσον αφορά το μαγαζί, με καλύπτει πλήρως το σχόλιο του ταβερνοαλανιού. Να προσθέσω μόνο ότι το σέρβις ήταν ευγενικό και εξυπηρετικό, αν και ελαφρώς κουρασμένο.

Στα του φαγητού, όλα ήταν σε πολύ υψηλό επίπεδο, με τους γίγαντες τουρσί να ξεχωρίζουν. Ήμουν πολύ κοντά στο να ρωτήσω για τη συνταγή, αλλά ντράπηκα, και το μετάνιωσα. Παρεμπιπτόντως, αξίζει να παρατηρήσετε τη μεταβολή στις τιμές του καταλόγου στο διάστημα Ιουνίου–Νοεμβρίου 2025.

Συμπερασματικά, αξίζει και προτείνεται ανεπιφύλακτα, ιδανικά για παρέες έως τεσσάρων ατόμων.

Πρόκειται για μεσανατολίτικο εστιατόριο στο ύφος του μεζεδοπωλείου, είδος που σπανίζει στην Ολλανδία, με μικρές (αλλά όχι μικροσκοπικές) μερίδες, και αρκετά οικονομικό για τιμές Ολλανδίας. Η περιοχή δεν έχει να προσφέρει κάτι ιδιαίτερο από τουριστικής άποψης, αλλά διαθέτει μερικά ακόμα εστιατόρια στο ίδιο στυλ. Οι θαμώνες, εκτός από Ολλανδούς, είναι στην πλειονότητά τους νέοι από χώρες της Μεσογείου, κάτι που προμηνύει ποιοτικό φαγητό. Τα καλά λόγια που είχα ακούσει επιβεβαιώθηκαν. Το φαγητό ήταν πολύ καλό και αρκετά δημιουργικό. Μας ενημέρωσαν ότι το μενού είναι κατά κύριο λόγο εποχικό. Το σέρβις ήταν ευγενικό και εξυπηρετικό.

Συμπερασματικά, το συνιστώ για μια εμπειρία που θυμίζει αρκετά ελληνικό μεζεδοπωλείο. Θεωρώ πως η κράτηση (ειδικά για Σαββατοκύριακο) επιβάλλεται.

Επίσκεψη βράδυ καθημερινής τον Οκτώβριο του 2025 με κράτηση (χρειάζεται για μεγάλες παρέες, αλλιώς έχει αναμονή μέχρι και μισάωρο για βραδινές ώρες). Μικρό μαγαζί σε πεζόδρομο, ο εσωτερικός χώρος θυμίζει περισσότερο καφενείο και έξω έχει τραπέζια ακριβώς όπως στη φωτογραφία του επίκουρου. Το σέρβις αρκετά αργό και άνευρο, όχι δυσάρεστα όμως.

Στα του φαγητού θεωρώ ότι ο χαρακτηρισμός "λαϊκογκουρμέ" ταιριάζει απόλυτα και δεν είναι ποζεριά. Μου έδωσε την εντύπωση ότι είχε πολύ καλές πρώτες ύλες, χωρίς όμως ιδιαίτερες συγκινήσεις. Αυτό που ξεχώρισε ήταν το περέκ με καλό παστουρμά και τόσο όσο καυτερό (προσωπικά το ήθελα και λίγο παραπάνω). Ενδιαφέρουσα πρόταση τα γιουβαρλάκια κοτόπουλου με τις χυλοπίτες και τα βότανα (εμφανισιακά υστερεί έναντι γεύσης). Δοκιμάστηκε το χύμα λευκό κρασί Ιδαία, πολύ ευχάριστο.

Θεωρώ ότι είναι τίμια επιλογή "λαϊκογκουρμέ" μεζεδοπωλείου στο Ηράκλειο και το προτείνω.