Εικόνες (6219)
Εμφάνιση όλων των εικόνων
Cheeseburger (7€, νιαμ νιαμ)
Burger φασκιωμένο (κουπεπέ)
Truffle burger (8,5€, μαγευτικό!)
Truffle burger (χαμηλοβλέπον)
Σαντουιτσάκι με σουτζουκάκια χωρίς πατάτα (ωραίο)
Hazelnut paris breast (5,3€, με choux, αποτυχία, πετάχτηκε)
Chocolate roll (4,1€, ήθελε ζέσταμα, αλλιώς όχι)
Mortadella croissant (4,3€, ωραίο)
Golden brioche pastrami (4,8€, γενναία γέμιση)
Brisket chimichurri sandwich (12€, ακριβούτσικο αλλά δυνατό)
Τουλουμπάκια με παγωτό ψωμί (9,5€, όχι του γούστου μου)
Μοσχαρίσιο συκώτι γάλακτος με μπόλια (14,5€, εκλεκτό)
Μπρόκολο σχάρας (10,5€, δυνατά)
Ζεστά χόρτα με λακέρδα και ψίχουλα (11€, τοπ)
Ταρτάρ γαρίδας Θερμαϊκού (14€ πολύ καλό)
Μπριοειδής ζύμη με μετσοβόνε (καλό)
Τσιπούρα, βιολογικό κριθαράκι, μάραθος, αυγοτάραχο Τρικαλινού (39€)
Καλαμαράτα γεμιστά, κόκορας κοκκινιστός "Αγροκτήματα Κρήτης", γραβιέρα Κρήτης, τραχανάς Καλαμπάκας (37€)
Γεμιστά, τζελ από νερό ντομάτας, πιπεριές του μπακάλη, σάλτσα φέτας (κερασμένο)
Χόρτα εποχής, καπνιστός ταραμάς, μύδια, μάραθος (22€)
Δεν κώλωσα μπροστά στο ελαφρώς κιτσάτο στήσιμο του ζαχαροπλαστείου και δοκίμασα το εν λόγω γλυκό, που παρότι βασικό στη σύλληψη (κανταΐφι, σιρόπι, κρέμα), είναι πραγματικά απολαυστικό. Έμφαση στη δροσιστική, με τόνους εσπεριδοειδών, υπόξινη κρέμα που δένει αρμονικά με το σιροπιασμένο κανταΐφι.. Προτείνεται, συστήνεται και θα ξαναδοκιμαστεί.
ΥΓ: Στην εκδοχή "
Φίλινγκ απογοήτευσης, κούφια η ουρά ματαίωσης.
Για αρχή άλλαξε ωράρια/ημέρες λειτουργίας εδώ και αρκετό καιρό, Δε-Τρ κλειστά, λοιπές καθημερινές ένα λιτό ωράριο έως 5 μ.
Υπολειτουργεί, λοιπόν, θα έλεγα.
Κατά τα λοιπά, έχοντας δοκιμάσει δις σε δείπνο και πολλάκις σε φουρνιστά, χάρηκα το πρώτο δείπνο περισσότερο, στο δεύτερο ήταν εμφανής η προς τα κάτω διαφορά, και στα φουρνιστά χαιρόμουν την ωραία ποικιλία, είχα δε ξεχωρίσει τις ωραίες σφολιάτες και τα bun. Τσιμπημένο indeed, αλλά με τον αναμενόμενα τσιμπημένο τρόπο.
[ΥΓ: Έχει φάση η μονίμως πεινασμένη και χειριστική σκυλίτσα των ιδιοκτητών, που ζητιανεύει φαγητό από τους πελάτες. Τον αγνό ζήλο της αυτόν τον εκλαμβάνω επίσης ως καλή ένδειξη για τη στάθμη του μαγαζιού :
Κουζίνα τσικ κάτω: λαχανίδα ψητή σε γκουμούτσες κακιά της ώρα, ο μύκητας ροκφόρ μη ταιριαστός, γαρίδες τηγάνι με σκορδοβούτυρο κλασικό πιάτο τσικ κάτω, φαγκρί φρικασέ στεγνό και τα χόρτα πολύ πικρά, τα μπριοσάκια ωραία.
Σκάσαμε 85 ευρώ δύο άτομα με ποτήρι κρασί για το τι;
Μετά από μία μακρά περίοδο ευημερίας και καλοφαγίας (pax mourgiana) συλλογιέμαι αν έτυχε ή αν ξεκινάει (και πάλι) κύκλος αστάθειας και διακυμάνσεων.
Λίγα και απλά, σπιτικά. Τιμές πατωματικές.
Στο κατάστημα ενοχλητικός δυνατός φωτισμός και άκυρη μουσική σε ένταση που έκανε όχι ευχάριστη την παραμονή.
Πέρασα όμορφα και πραγματικά απόλαυσα το άμπιανς άλλης (παλιάς) εποχής, το φαγητό ήταν καλό και καλοφάγωτο, αλλ' αντικειμενικά όχι και κάτι ανεπανάληπτο. Για το άμπιανς λοιπόν παιδιά.
Μέχρι και το γλυκό (κρέμα φιστικού με κραμπλ) και αυτό βαρετό ήταν..
Το μόνο πράγμα που είχε ένταση ήταν η ενοχλητική φανκ μουσική που με εκνευρίζει και γενικά, πιστεύω, αντενδείκνυται για εστιατόριο. Βέβαια έπειτα είχαμε κάποια ένταση και εμείς που πετάξαμε τα λεφτά μας και την ευκαιρία να γευτούμε κάτι καλύτερο.
Από εμένα ένα βροντερό όχι.
Μνεία και πάλι στο καταπλητικό παγωτό, ειδικά η γεύση φιστίκι που δοκίμασα (αν και δεν είμαι γενικά φαν) είναι από αλλού. Η πανακότα γιαουρτιού με φάνηκε αδιάφορη, η μηλόπιτα ωραία, όπως και η καρυδόπιτα που ταίριαξε πολύ με παγωτό.
Το ζεύγος Ερμιόνης και Κώστα Γκρεμού πολύ περιποιητικό, με έναν συγκινητικό σχεδόν τρόπο (παρά την αρχική, φαινομενική σκληράδα του Κώστα), ανιδιοτελή, αυθεντικό, αυτόν που βρίσκεις στα χωριά των λιγοστών, υπερήφανων κατοίκων της ελληνικής επαρχίας. Θα ξαναπάω με χαρά να τους βρω, να φάμε και να κάνομε κουβέντα κάτω από τον πλάτανο.
Δυστυχώς δεν υπήρχε μουσακάς ημέρας, οπότε πήραμε ένα τελευταίο χθεσινό κομμάτι (προς τιμή τους, και μας ενημέρωσαν και μας κέρασαν ένα γαλοτύρι), ένα κοτόπουλο λεμονάτο που έλιωνε και μια χωριάτικη. Αν και η μερίδα κρέατος ελαφρώς μικρή και η γαρνιτούρα ένα κλικ κάτω συγκριτικά (δεν κατενόησα το καλαμπόκι και γιατί η πατατούλα να μην ειν' ξεροψημένη ξυλοφούρνου) όλα πολύ ωραία και τα χαρήκαμε. Το σέρβις φροντιστικό, κεράστηκε και καρπούζι. Περί τα 20€/ άτομο, αξίζει και θα ξαναπήγαινα ευχαρίστως.
Ora (τσιμπημένο ελαφρώς αλλά είχα φάει καταπληκτικά, με φοβερή θέα δίπλα ακριβώς στο φρούριο, το απόλαυσα)
Niwa: ο σεφ Αυθίνος είναι φοβερός γενικά (πέρασε επίσης απο wine bar Saluteria), στο χώρο του ξενοδοχείου Acanthus Blue ετοιμάζει fusion με ιαπωνική και τοπικές επιρροές,
για μαγειρευτό φαγητό στο Ninos (έχει επίσης πολύ ωραίο χειροποίητο γύρο) και στο Χρυσομάλλη
λαϊκο φαγητό στα ψαράκια του νταού στη λαϊκή γειτονιά του Μαντουκίου,
gourmet στο Βενετσιάνικο Πηγάδι, στην κατηγορία αυτή vfm
δεν κατάφερα να παω ποτε λογω κοβιντ και περιεργου ωραριου στο La Famiglia αλλά ειναι πασίγνωστος,
burger- street food στο Belva
value for money χωρίς να χάνεις το φως σου για πίτσα-μακαρονάδα είναι το il vesuvio, ενώ αξιόπιστο και επίσης καλή αξία έχει το Cucina di Boneti
Coconela (σερβίρει φοβερό καφέ και πρωινό - γλυκά) επίσης για τους λατρεις των specialty grade μονοποικιλιακων καφέδων η Cafetierra που έχει παρει πρώτο βραβειο για roasting
λουκουμάδες στο Στάζει Μέλι
ωραίο παγωτό στο Solo Gelato και έχει ουρές και ο Παπαγιώργης
εκτός πολης ο Σταμάτης στο Βιρό, famous για τα κρέατα που φτιάχνει στον ξυλόφουρνο, αλλά κάποια στιγμή είχε σταματήσει, οποτε να παρετε να ελέγξετε αν δουλεύει τον ξυλόφουρνο,
Πειθαρχείο στους Καστελλάνους βγαζει τραπεζακια στην πλατεια του χωριου (η πλατεία δεν λεει κάτι), καμια φορά εχει μουσικες βραδιες, ωραίο φαγητό
Κουραμάδες έχει το καταπληκτικό καφεμεζεδοπωλείο Ατζάρδο, αν δεν έχει αλλάξει κάτι ανοίγει από τις 7μμ τσεκάρετέ το, θέλει αντικουνουπικό
στους Δουκάδες είχαμε φάει πολύ ωραία παστιτσάδα στο στέκι
πρέπει να αναβαθμίστηκε πολύ το Στριβοδικείον
Καφενές Αλλού στους Γαρδελάδες (δεν έχω πάει αλλά άκουσα καλά λόγια)
Αν μου έρθει κάτι άλλο θα αναφέρω
Πήραμε ένα μετριοαδιάφορο ριζότο άγριων(;) μανιταριών και μία σαλάτα caesar'
Στο φαγητό τώρα το ταρτάρ μόσχου μου άρεσε πολύ και ήταν ιδιαίτερο αν και κάπως αλμυρό, λιγότερο μου άρεσε η πίτσα με προσούτο και ρόκα και υπερχειλή σάλτσα ντομάτας που ξεγλιστρούσε μαζί με τα άλλα υλικά ως αν για να γλιτώσει επικείμενες οδύνες. Η ζύμη ενδιαφέρουσα αλλά όχι αξέχαστη. Συνολικά δεν ενθουσίασε το φαγητό στην πρώτη δοκιμή, θα ξαναπήγαινα ωστόσο για νεότερη δοκιμή καθώς μου αρέσει κατ' αρχήν και το concept του μαγαζιού.
Δυστυχώς το φαγητό χωρίς κάποια δημιουργικό twist και από άποψη εκτέλεσης κατώτερο των προσδοκιών, περί τα 35€/άτομο με αστοχίες σε όλα τα πιάτα, το σέρβις επίσης όχι όσο τυπικό θα επέτασσε το ύφος του καταστήματος. Θα ξαναπήγαινα μόνο για το όμορφο περιβάλλον και αν ελάμβανα διαβεβαιώσεις για τη βελτίωση της καταστάσεως.
Μανιτάρια σχάρας μέτρια-άνοστα, μελιτζάνα με φέτα κακή (ελάχιστη φέτα και έντονη ξυδίλα), τα χόρτα οκ (ανάλατα αλλά οκ, αυτό φτιάχνει) το ζυγούρι γάστρας αυτή τη φορά δεν είχε μαγειρευτεί σωστά και μύριζε έντονα, η καπνιστή μπριζόλα λαιμού μια χαρά, κερασμένο ραβανί στο τέλος μέτριο και αυτό, σαν ψωμί περιχυμένο με σιρόπι (βέβαια δεν είναι το γλυκό μου όπως και να χει..). Το ντόπιο κόκκινο χύμα κρασί πολύ καλό, πολύ όμορφη θέα του Βελβεντού και της λίμνης Πολυφύτου.
Για να είμαι δίκαιη πάντως σε άλλες παρέες άρεσε, οπότε μπορεί και να έτυχε σε εμάς.
Στα του φαγητού, κατά τα αναμενόμενα, επρόκειτο για κάτι από τα γνωστά εξελληνισμένα σούσια με περίσσεια μαγιονέζας που την βγάλαμε, πάντως νόστιμα και σε μεγάλη ποσότητα, δηλαδή πολύ χορταστικά και εξαιρετικό vfm (15€/άτομο).
[Κάνω μια παρέκβαση για να πω ότι -για μένα- ένα από τα συνηθέστερα και πιο ενοχλητικά πράγματα που καταστρέφουν την απόλαυση μιας εξόδου για φαγητού είναι οι φωνασκίες. Γίνεται να υπάρξει εστιατορική crowd control police;
Γενικώς πολύ ποιοτικά προϊόντα (βούτυρα ξηρών καρπών, γλυκά, γκρανόλες κ.
Στα των πιάτων, αυτά που δοκιμάσαμε ήταν μια χαρά, χωρίς καμία φαντασμογορία ή κάτι αξιομνημόνευτο, ενώ οι ποσότητες όπως ειπώθηκε είναι μικρές (μεζέδες), γεγονός που αποτελεί εγγύηση για την εκτόξευση του λογαριασμού επί πείνας..
Με βάση την εμπειρία μου αυτή δεν νομίζω να επεδίωκα να ξαναπάω -σίγουρα όχι Σάββατο ή γενικά σε μέρα με κίνηση-, φεύγοντας δε ένιωσα ένα δάκρυ να κυλάει στον οισοφάγο για τη σύληση του παλαιού και αγαπημένου Νάματος